Την ίδια στιγμή αναζητείται τακτική για μερική τουλάχιστον απεμπλοκή αμερικανο-βρετανικών δυνάμεων
Associated Press |
Θρήνος από την παράξενη επίθεση της Τετάρτης κατά μικρών Ιρακινών |
Ολα αυτά γίνονται ενώ στην ίδια την κατεχόμενη χώρα πέρασε απαρατήρητη η επέτειος της συμπλήρωσης ενός έτους, στα τέλη Ιούνη, από τη «μεταβίβαση της εξουσίας» στους Ιρακινούς. Πόσο μάλλον, που μετά το σχηματισμό της «κυβέρνησης» Τζαφάρι, στις 29 Απρίλη, το Ιράκ σαρώνεται από ένα διαρκώς κλιμακούμενο κύμα βίας, αντικατοχικών επιθέσεων, αλλά και αλλεπάλληλων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων. Αν κάτι είναι ξεκάθαρο σε όλους, είναι ότι ούτε οι κατοχικές δυνάμεις και πολύ περισσότεροι οι δοσίλογοι συνεργάτες τους της ιρακινής «κυβέρνησης» δεν ελέγχουν τη χώρα. Και δε φαίνονται να μπορούν να το πετύχουν, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον.
Φυσικά, η κατοχική ηγεσία επέμεινε στη γνωστή επωδό: η αντίσταση «μοιάζει» να κλιμακώνεται γιατί η επιτυχία των κατοχικών δυνάμεων και των συνεργατών τους μεγιστοποιείται. Αυτή τη φορά, πάντως, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Ντικ Τσένεϊ ένιωσε μοναξιά υποστηρίζοντας, για πολλοστή φορά, ότι η κλιμάκωση της βίας είναι ο «επιθανάτιος ρόγχος» της αντίστασης. Ακόμη και ο υπουργός Αμυνας, Ντόναλντ Ράμσφελντ, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η αντίσταση «έχει ακόμη πολλά χρόνια ζωής, μπορεί και 10».
Τελικά, τι σχεδιάζουν οι κατοχικές δυνάμεις; Αυτό είναι ένα ερώτημα που μοιάζει να απασχολεί ολοένα και περισσότερους αναλυτές καθώς και τα μεγάλα ΜΜΕ, καθώς η κοινή γνώμη των χωρών που συμμετέχουν στην κατοχή, ακόμη και η αμερικανική, δείχνει, πλέον, ολοένα πιο έντονα τη δυσφορία της από τη διαμορφούμενη κατάσταση. Οι περισσότερες απόψεις συγκλίνουν στο ότι Ουάσιγκτον και Λονδίνο έχουν, ήδη, λάβει την απόφαση να μειώσουν τον αριθμό των δυνάμεών τους. Ο κατάλληλος χρόνος και τρόπος αναζητείται.
Αυτό, όμως, δε σημαίνει αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων από το Ιράκ. Αναλυτές τονίζουν ότι όταν ο Ντόναλντ Ράμσφελντ επιμένει ότι οι αμερικανικές δυνάμεις δε σκοπεύουν να μείνουν επ' αόριστον στο Ιράκ, το εννοεί. Το εννοεί, όμως, υπό την έννοια ότι δε θα μείνουν επ' αόριστον οι αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ προσπαθώντας να ξεδιαλύνουν το χάος που δημιούργησαν. Για την Ουάσιγκτον, βασικός στόχος, επισημαίνεται, είναι να έχει σταθερές βάσεις στο Ιράκ και σταδιακά να πετύχει έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων. Η υλοποίηση του δεύτερου σκέλους δε μοιάζει τόσο κοντινή, χρονικά, αλλά το σημαντικότερο, που είναι το πρώτο, έχει, ήδη, τεθεί σε εφαρμογή.
Σύμφωνα με στοιχεία της GlobalSecurity.org, σήμερα υπάρχουν 106 αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ. Μέχρι τα μέσα του 2006, προγραμματίζεται να έχουν «συρρικνωθεί» το πολύ σε 14 «φρούρια» γιγαντιαίων εγκαταστάσεων, από τα οποία οι Αμερικανοί στρατιώτες θα εξέρχονται σπάνια.
Γιατί; Το Ινστιτούτο Stratfor εκτιμά ότι στρατηγικός στόχος του Προέδρου Μπους δεν ήταν φυσικά «ο εκδημοκρατισμός», αλλά «η εξασφάλιση της δυνατότητας στρατιωτικού ελέγχου μέσα από βάσεις στο Ιράκ της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής, από το Ιράν ως τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο... Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί όσο τα αμερικανικά στρατεύματα εμπλέκονται σε καθημερινό ανταρτοπόλεμο...Οι ΗΠΑ δε θέλουν και δεν έχουν συμφέρον, να ασχολούνται με την καθημερινότητα των Ιρακινών... Γι' αυτό και επιδιώκουν σταδιακά να μεταφέρουν τις εσωτερικές ευθύνες στους Ιρακινούς... και όσο δεν μπορούν να το πράξουν ικανοποιητικά, τόσο πιο ενοχλητικό είναι για τα περαιτέρω σχέδιά τους...», ιδιαίτερα εφόσον οι σύμμαχοι φυλλορροούν.
Η ανάλυση του Ινστιτούτου καταλήγει απλώς με την επισήμανση ότι αξίζει τον κόπο να αναλογιστεί κανείς πόσες αμερικανικές βάσεις υπάρχουν στις χώρες του Κόλπου ήδη (Ομάν, Κατάρ, Μπαχρέιν) και τι εμβέλεια δράσης αποκτά ο αμερικανικός στρατός, αν συνυπολογιστούν οι βάσεις στο Αφγανιστάν, στην Τουρκία και στο Ιράκ. Απόλυτος στρατιωτικός έλεγχος... ή τουλάχιστον «απόλυτη» στρατιωτική απειλή.
Υπό αυτό το πρίσμα, γίνεται κατανοητό πόσο σημαντικό είναι για τις κατοχικές δυνάμεις να επικρατήσει σχετική ηρεμία στο Ιράκ (τουλάχιστον σε λίγα μεγάλα αστικά κέντρα) αλλά και να εκπονηθεί «Σύνταγμα» εντός του χρονοδιαγράμματος, παρά τις καθυστερήσεις που παρατηρούνται ήδη. Τότε θα μπορούν να μεταβιβαστούν οι αρμοδιότητες σε Ιρακινούς συνεργάτες και να απεγκλωβιστεί το αμερικανικό στράτευμα από τον ανταρτοπόλεμο. Γίνεται επίσης κατανοητό ότι ο σχεδιασμός μιας σημαντικής μείωσης των κατοχικών δυνάμεων δεν είναι ούτε ελιγμός, ούτε αντίδραση της στιγμής, αλλά στρατηγικός στόχος.
Το απαρτίζουν λαϊκές πατριωτικές δυνάμεις που διαχωρίζουν τη θέση τους από το... φαινόμενο «Αλ Κάιντα»
Η ιρακινή αντίσταση εμφανίζει όλο και περισσότερα δείγματα συντονισμού. Με ανακοίνωση που δημοσιοποιήθηκε σε ανεξάρτητες ηλεκτρονικές σελίδες, η «Ιρακινή Πατριωτική Συμμαχία», μία από τις οργανώσεις που συμμετέχουν στο δίκτυο των αντιστασιακών οργανώσεων, αποσαφηνίζει τους στόχους και τις μεθόδους των αντιστασιακών οργανώσεων, διαχωρίζοντας τη θέση από σειρά ενεργειών που αποδίδονται στην οργάνωση του «Αλ Ζαρκάουι» και της «Αλ Κάιντα.
Διόλου τυχαία, προφανώς, η ανακοίνωση κυκλοφόρησε στις 13 Ιούλη. Ημέρα που μια επίθεση αυτοκτονίας στοίχισε τη ζωή σε περισσότερα από 20 μικρά παιδιά στη Βαγδάτη, σε ένα από τα αιματηρότερα και πλέον παράλογα επεισόδια αυτού του δράματος.
Υπενθυμίζεται ότι οι οργανώσεις του δικτύου της αντίστασης παρουσίασαν τις κοινές τους θέσεις, τον Απρίλη του 2004, μετά το τέλος της πρώτης πολιορκίας της Φαλούτζα. «Στόχοι της αντίστασης είναι: ο τερματισμός της κατοχής, η απελευθέρωση της χώρας, η ύπαρξη μιας δίχρονης μεταβατικής περιόδου, η εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η εκπόνηση Συντάγματος από τους ίδιους τους Ιρακινούς χωρίς κατοχικές παρεμβάσεις, η εγκαθίδρυση δημοκρατίας, η διενέργεια πραγματικά ελεύθερων εκλογών με τη συμμετοχή όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών δυνάμεων της χώρας».
Ξεκαθαρίζεται επίσης κατηγορηματικά ότι «η ιρακινή αντίσταση θεωρεί νόμιμους στόχους των επιθέσεών της τις κατοχικές δυνάμεις, τους συνεργάτες και τους θεσμούς τους καθώς και όλους όσοι διευκολύνουν την παράταση της κατοχής παρέχοντας υπηρεσίες επιμελητείας». Αντίθετα, καταδικάζονται ως «ύποπτες και προβοκατόρικες οι επιθέσεις σε σχολεία, σε τεμένη, κατά αθώων πολιτών και κατά πολιτικών κτιρίων», ενώ τίθενται υπό αμφισβήτηση τα κίνητρα των διαφόρων ομηριών ή εκτελέσεων (π.χ. υπόθεση Σγκρένα ή η δολοφονία της Μάργκαρετ Χασάν) καθώς «μοιάζουν να εξυπηρετούν μόνο το σκοπό της αμαύρωσης της εικόνας της αντίστασης».
Οι ιρακινές αντιστασιακές οργανώσεις εκτιμούν ότι στον ένα χρόνο του συντονισμού τους έχουν πετύχει σημαντικές απώλειες στις κατοχικές δυνάμεις και στους συνεργάτες τους. Επίσης, ότι «έχουν υποχρεώσει αρκετές «συμμαχικές» δυνάμεις σε αποχώρηση, όπως και αρκετές «κατασκευαστικές εταιρίες», ενώ έχουν καταφέρει να θέσουν εκτός κατοχικού ελέγχου αρκετά αστικά κέντρα έτσι ώστε να μπορεί το δίκτυο της αντίστασης να κινείται πιο ελεύθερα. Μεταξύ των επιτευγμάτων της αντίστασης, αναφέρεται επίσης το γεγονός ότι «οι κατοχικές δυνάμεις δεν έχουν, ακόμη, καταφέρει να επωφεληθούν του ιρακινού πετρελαίου», αλλά και η αναβίωση της πεποίθησης ότι «ένας λαός μπορεί να αντισταθεί ακόμη και στην ισχυρότερη πολεμική μηχανή».
«Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις» διευκρινίζεται ποιες είναι οι δυνάμεις που συμμετέχουν σε αυτό το δίκτυο: «πολιτικές δυνάμεις με πατριωτικές, παναραβικές, ισλαμικές θέσεις οι οποίες ταυτίζονται στο αντι-ιμπεριαλιστικό πλαίσιο των στόχων τους». Ξεκαθαρίζεται, επίσης, ότι στο δίκτυο συμμετέχουν πολλά μέλη του πρώην ιρακινού στρατού καθώς και του κόμματος Μπάαθ «όσοι, όμως, δεν έπαψαν ποτέ να πιστεύουν στις βασικές ιδεολογικές του αρχές: ενότητα, ελευθερία, σοσιαλισμός». «Οσο για όσους φοβούνται ότι η ιρακινή αντίσταση είναι ισλαμιστική, απαντούμε ότι ο ιρακινός λαός θα επιλέξει ελεύθερα μετά την απελευθέρωσή του, το Σύνταγμα και τη μορφή της δημοκρατίας που επιθυμεί. Εμείς δεν έχουμε σχετική ειλημμένη απόφαση».