Σ' ένα θέατρο με μοιρασμένους ρόλους, η ηγεσία του ΣΕΒ εμφανίστηκε χτες στο ρόλο του κακού, απαιτώντας σκληρότερα μέτρα. Παράλληλα, οι βιομήχανοι εκβιάζουν, απειλούν και καλοβλέπουν το ...«βαλκανικό» μοντέλο επιχειρηματικής δράσης
Εργάτες έρμαια στην όρεξη του εργοδότη, αυτό είναι το όραμα που πρόβαλε και χτες ο ΣΕΒ
Καλά αλλά ...λίγα θεωρούν οι μεγαλοβιομήχανοι τα αντεργατικά μέτρα, που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ για τη «διευθέτηση του χρόνου εργασίας», τα οποία έρχονται να συμπληρώσουν ανάλογα μέτρα, που είχε θεσπίσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το νόμο Γιαννίτση. Απειλές, προκλήσεις, απαξίωση και υποκρισία ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της χτεσινής παρέμβασης της ηγεσίας του Συνδέσμου των βιομηχάνων (ΣΕΒ), ενώ οι εργαζόμενοι οργανώνουν τη δράση τους, για να αντικρούσουν τα αντεργατικά σχέδια της κυβέρνησης, που προωθούνται για την εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου. Με απύθμενο θράσος, ο πρόεδρος του ΣΕΒ Ο. Κυριακόπουλος, άλλοτε με ευθείες αναφορές και άλλοτε περιφραστικά αλλά με σαφήνεια, αξίωσε την εγκαθίδρυση ενός ακόμα πιο σκληρού, αντεργατικού καθεστώτος, όπου τα μόνα δικαιώματα θα είναι αυτά της επιχείρησης και του επιχειρηματία.
Οι βιομήχανοι εμφανίστηκαν αρχικά ως «αδικημένοι», αλλά και ...«εγκρατείς». Πριν μπει στην αίθουσα για την τακτική συνέντευξη Τύπου, ο Ο. Κυριακόπουλος δήλωσε ότι ο ΣΕΒ «δε ζητεί προνόμια, διεκδικεί για τις επιχειρήσεις - μέλη του, το ίδιο καθεστώς με αυτό που ισχύει για άλλες επιχειρήσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση»! Ακολούθησαν όμως κι άλλες προκλήσεις, αφού μετά τη διαπίστωση ότι τα κυβερνητικά μέτρα κινούνται «προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν είναι πλήρη» και έσπευσε να παρατηρήσει πως ο δείκτης «ανταγωνιστικότητας», όσον αφορά στο εργατικό κόστος έχει χειροτερεύσει κατά 20%! Αργότερα, ο πρόεδρος του ΣΕΒ διευκρίνισε ότι σε αυτή τη φάση δε ζητούν ακόμα ...μείωση των μισθών, λέγοντας: «μια μείωση 20 - 30% στους μισθούς θα ήταν σοβαρή τόνωση για την ανταγωνιστικότητα, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές»!!!
«Η κυβέρνηση είχε την ευκαιρία να διορθώσει πάρα πολλά πράγματα, σε σχέση με το εργατικό κόστος και το εργασιακό περιβάλλον, επέλεξε όμως να κάνει ελάχιστες μεταβολές», τόνισε ο Ο. Κυριακόπουλος, ενώ καθ' όλη τη διάρκεια της συνέντευξης κυριάρχησε η εκμετάλλευση της αγωνίας των ανέργων: «Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι θέσεις εργασίας μόνο οι ιδιωτικές επιχειρήσεις μπορούν να δημιουργήσουν», τόνισε και πρόσθεσε: «Αρα πρέπει να φτιάξουμε ένα πλαίσιο ελκυστικό για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας στον τόπο μας. Αυτό δε γίνεται με ένα νόμο. Απαιτεί μια σειρά από μέτρα και πολιτικές». Αποσαφήνισε στη συνέχεια ότι δηλώνουν «συγκρατημένα αισιόδοξοι», με την προϋπόθεση η κυβέρνηση να πάρει νέα μέτρα για το χωροταξικό, τα δημοσιονομικά, κλπ.
Και ...απειλές
Στο ίδιο μοτίβο ανέφερε ότι «θέσεις εργασίας χάνονται κάθε μέρα και θα χάνονται, επιχειρήσεις μεταφέρονται και θα μεταφέρονται εκτός Ελλάδας. Δημιουργούνται όμως νέες. Εμείς θα θέλαμε να δημιουργούνται δύο θέσεις για κάθε μία που χάνεται». Σε άλλο σημείο όμως έκανε πιο σαφές τι μπορεί να συμβεί εάν δεν ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τους: «Ζητάμε ίσους κανόνες, ίσα δικαιώματα με αυτά που έχουν οι άλλες επιχειρήσεις στην ΕΕ, για να κρατήσουμε τις επιχειρήσεις εδώ, για να μη φύγουν όλοι και ψαχνόμαστε»!
Ο ΣΕΒ απαίτησε πρώτα απ' όλα διευθέτηση του χρόνου εργασίας διαρκώς ανά τετράμηνο! Επίσης, απολύσεις «σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πλαίσιο», μείωση του αριθμού υποχρεωτικών προσλήψεων ατόμων με ειδικές ανάγκες, κατάργηση ορισμένων εργοδοτικών εισφορών, όπως αυτή υπέρ στράτευσης, αλλαγές του τρόπου υποστήριξης των ανέργων. Οι βιομήχανοι χαρακτήρισαν «ζηλευτές» ορισμένες από τις συνθήκες που επικρατούν σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η Εσθονία και άλλες, αλλά αναφέρθηκε στη μεγάλη ...φοροαπαλλαγή όταν ρωτήθηκε ποιες είναι αυτές.
Οι βιομήχανοι εμφανίστηκαν επίσης απαξιωτικοί προς τις αντιδράσεις των εργαζομένων στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης, «πρόκειται για μειοψηφίες» και έκαναν λόγο για «κομματικοποιημένο» τρόπο αντιμετώπισης. Αναρωτήθηκαν, μάλιστα, γιατί δεν προχώρησε πιο τολμηρά η κυβέρνηση, αφού οι αντιδράσεις ήταν δεδομένες.
Αντεργατικοί «μεζέδες»... .
Περίπου δυο ώρες κράτησε η χτεσινή συνέντευξη Τύπου του ΣΕΒ. Το τι ακούστηκε σ' αυτό το δίωρο, είναι δύσκολο να περιγραφεί στο σύνολό του. Κάθε λέξη των βιομηχάνων όμως στάλαζε το ταξικό τους μίσος και αναδείκνυε ότι το κεφάλαιο δεν είναι ανήθικο. Είναι απλώς κεφάλαιο. Αμείλικτος και φυσικός εχθρός της εργατικής τάξης.
***
Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του προέδρου του ΣΕΒ με εργοστάσιο που φτιάχνει καλσόν στη Βόρεια Ελλάδα. Το χρησιμοποίησε, για να δηλώσει ότι αν και «μιλάμε για 8ωρο» στην πράξη οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες έχουν βρει τον τρόπο να συνεννοούνται και μάλιστα οι διατάξεις που ισχύουν καταστρατηγούνται πολλές φορές με απαίτηση των ίδιων των εργαζομένων. Ετσι, στο συγκεκριμένο εργοστάσιο οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονταν τις υπερωρίες όπως όριζε ο νόμος που αλλάζει τώρα η κυβέρνηση. «Μα, αυτό που κάνετε δεν είναι νόμιμο», ήταν - υποτίθεται - η παρατήρηση του κλιμακίου του ΣΕΒ που βρέθηκε εκεί και η απάντηση που - πάντα κατά τον πρόεδρο του ΣΕΒ - πήραν, ήταν: «Μα, το ζήτησαν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, για να μην κλείσει το εργοστάσιο»! Το ...μόνο τους πρόβλημα ήταν ότι έπεφτε το ρεύμα και δεν έβγαινε η παραγωγή!!!
***
Σχετική με την παραβίαση των εργασιακών νόμων από τους εργοδότες ήταν και η παρατήρηση ότι «εμείς νομοθετούμε, αλλά στην πράξη γίνεται κάτι άλλο». Είναι - πρόσθεσε - όπως με την πολεοδομία, τα τετραγωνικά είναι δεδομένα, αλλά στην πράξη όλο και κάποιος ημιυπαίθριος υπάρχει και πάει λέγοντας!!! Το πρόβλημα των βιομηχάνων δεν είναι, λοιπόν, η τήρηση των νόμων, αλλά ότι οι ξένοι επενδυτές αγνοούν τις «πρακτικές» ρυθμίσεις που συμβαίνουν στην πραγματικότητα και όταν βλέπουν τη νομοθεσία «δεν είναι χαζοί», σηκώνονται και φεύγουν, μόνο και μόνο γιατί δεν ξέρουν ότι στην Ελλάδα μπορείς να χτίσεις παραπάνω από το νόμιμο και να εκμεταλλευτείς τους εργαζόμενους ανενόχλητος, κατά την όρεξή σου....
***
Ξεκαθαρίστηκε, επίσης, αν «το κεφάλαιο έχει πατρίδα». Ο Ο. Κυριακόπουλος επισήμανε ότι «οι κανόνες της αγοράς είναι σκληροί και όποιος τους αγνοήσει θα τιμωρηθεί. Κανείς δεν κάνει επενδύσεις επειδή αγαπάει την πατρίδα του». Πρόσθεσε, βεβαίως, ότι αγαπούν την πατρίδα τους οι Ελληνες βιομήχανοι, όπως ο Γερμανός τη δική του, ο Αλβανός κλπ. Ωστόσο, «δε συντρέχουν εθνικοί λόγοι», όταν «ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι». Περιέγραψε, μάλιστα, μια αμείλικτη διαδικασία σε βάρος των εργαζομένων, λέγοντας ότι εάν σε μια άλλη χώρα το κόστος παραγωγής είναι 70 και στη δική μας 80, κάποιοι θα πουλάνε 75 με κέρδος και κάποιοι θα χάνουν. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί κατά τους βιομήχανους, άρα το όριο που η «πραγματικότητά» τους θέτει στο ζήτημα των μισθών και των δικαιωμάτων είναι η διαρκής συρρίκνωση...