Για την επιτακτική ανάγκη της ενίσχυσης του ταξικού προσανατολισμού του κινήματος, του απεγκλωβισμού του από τη στρούγκα του κοινωνικού εταιρισμού και της κοινωνικής συναίνεσης, της αποφασιστικής και μαζικής καταδίκης του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, της ανάδειξης και διεκδίκησης αιτημάτων, που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, δε λέει τίποτε το κύριο άρθρο της «Αυγής». Προφανώς, τόσο η «βαθιά ανασυγκρότηση», όσο και ο «γνήσιος, αυτόνομος και δημοκρατικός συνδικαλισμός της βάσης», για τα οποία μιλά η «Αυγή», δεν έχουν τέτοιο προσανατολισμό και περιεχόμενο. Είναι δική τους ευθύνη, βέβαια, να ξεκαθαρίσουν τι εννοούν. Για την ώρα, πάντως, τόσο εμείς, όσο και οι εργαζόμενοι, μένουμε στην πρακτική τους. Να παριστάνουν το «φύλλο συκής» της συμβιβασμένης πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ.
Το παραμύθι της βελτίωσης των ολέθριων προτάσεων της ΕΕ για τη ζάχαρη, αρχίζουν να δουλεύουν τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη, προκειμένου να σπείρουν νέες αυταπάτες στους τευτλοπαραγωγούς και στους εργαζόμενους στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ).
Ενα πρώτο δείγμα έδωσε ο πρόεδρος της ΕΒΖ Χρ. Κοσκινάς, ο οποίος αντί να δηλώσει την κατηγορηματική αντίθεσή του στις αρνητικότατες προτάσεις της Κομισιόν για την αναθεώρηση της Κοινής Οργάνωσης Αγοράς Ζάχαρης, άρχισε τις προσφορές... Ο πρόεδρος της ΕΒΖ αντιπρότεινε η μείωση της τιμής παρέμβασης στη ζάχαρης να είναι 20% και όχι 39% που πρότεινε η Κομισιόν. Δηλαδή, αν μετά από τα σχετικά παζάρια η μείωση της τιμής γίνει 25% ή 30%, ο κύριος Κοσκινάς και οι κυβερνώντες της ΝΔ θα πανηγυρίζουν για άλλη μια εθνική επιτυχία... Πρόκειται σαφώς για μια διαχειριστική πρακτική της συμφοράς, όπου μπρος στην εξυπηρέτηση των τεράστιων συμφερόντων του μεγάλων κεφαλαίου και των πολυεθνικών, οι αγρότες και οι εργαζόμενοι μόνο θα χάνουν και οι εκάστοτε κυβερνώντες θα διαπραγματεύονται το πόσο! Ειδικά στον τομέα της ζάχαρης είναι καιρός παραγωγοί και εργαζόμενοι να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, γιατί αλλιώς τους περιμένει φτώχεια, ξεκλήρισμα και ανεργία!
Η στήλη ποτέ δε συμφώνησε με όσους υποστήριζαν παλιότερα ότι ο Ακης Τσοχατζόπουλος δεν έχει χιούμορ. Και η χτεσινή του τοποθέτηση στη Βουλή, σχετικά με το εργασιακό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, μας δικαίωσε. Ορίστε, ένα μικρό δείγμα: «Αυτή λοιπόν, την ταξικού χαρακτήρα επίθεση, εμείς έχουμε την υποχρέωση να την αντιμετωπίσουμε με πολιτικό τρόπο στηρίζοντας τους εργαζόμενους. Πρέπει και οι άλλες πτέρυγες της αριστεράς, τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης στο Κοινοβούλιο, να συνειδητοποιήσουν ότι σε αυτόν τον αγώνα, στο πλευρό των εργαζομένων, δεν μπορεί να είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ».
Πολλαπλά χρήσιμο και επωφελές για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό είναι το κυνήγι του πάντα «αόρατου εχθρού», της «Αλ Κάιντα». Στα νέα σχέδια του αμερικανικού Πενταγώνου είναι η επέμβαση στην Αφρική, στο όνομα της αντιμετώπισης των «πυρήνων» της «Αλ Κάιντα». Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η έγκυρη σε αυτά «Γουόλ Στριτ Τζουρνάλ» ο αμερικανικός στρατός «ξεκινά ένα μακροπρόθεσμο εγχείρημα» εισβολής και εδραίωσης της κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Αφρική, το οποίο δεν παραλείπει να χαρακτηρίσει ως «μία νέα φάση του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία». Προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιούν εναλλακτικά άλλοτε επεμβάσεις με αμερικανικά στρατεύματα και άλλοτε θα κινητοποιούν Αφρικανούς στρατιώτες. Για το σκοπό αυτό, το Πεντάγωνο σχεδιάζει να εκπαιδεύσει χιλιάδες Αφρικανούς στρατιώτες με εξοπλισμό για εκτεταμένες επιχειρήσεις στην έρημο και σε μεθοριακές περιοχές και να συνδέσει στρατεύματα διαφόρων χωρών με «δικές του» δορυφορικές επικοινωνίες. Η αμερικανική πρωτοβουλία, με προτεινόμενη χρηματοδότηση 500 εκατομμυρίων δολαρίων για περίοδο επτά ετών καλύπτει την Αλγερία, το Τσαντ, το Μάλι, τη Μαυριτανία, το Νίγηρα, τη Σενεγάλη, τη Νιγηρία, το Μαρόκο και την Τυνησία, ενώ ο στρατός των ΗΠΑ προτίθεται να συμπεριλάβει και τη Λιβύη εάν βελτιωθούν οι σχέσεις των δύο χωρών.
Ο υπουργός ισχυρίστηκε ότι «δεν είναι δυνατό με θεωρίες και αναλυσιακά (sic) "εργαλεία" των μέσων του 19ου αιώνα να εξηγήσουμε και να αντιμετωπίσουμε την πολυσύνθετη και περίπλοκη πραγματικότητα που έχουμε μπροστά μας» και λίγο πιο κάτω, αυθαιρετώντας, έφτασε στο σημείο να πει «τον πλούτο τον δημιουργεί κυρίως η ιδιωτική οικονομία».