Το νομοσχέδιο για την «αναδιοργάνωση» των ΔΕΚΟ, που αναμένεται να είναι έτοιμο το Σεπτέμβρη, είναι το επόμενο σημαντικό βήμα της κυβέρνησης στο μέτωπο των «διαρθρωτικών αλλαγών», αλλά δεν είναι το μόνο. Μέσα στις επόμενες δύο βδομάδες, η κυβέρνηση θα καταθέσει το νομοσχέδιο για τις περιβόητες συμπράξεις δημόσιου - ιδιωτικού τομέα, τις αλλαγές στη φορολογία των ακινήτων, ενώ αύριο ή μεθαύριο θα παρουσιάσει την πρότασή της για την ενοποίηση της φορολογίας σε πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης.
Βασική και διακηρυγμένη αρχή του νομοσχεδίου για την «εξυγίανση» των ΔΕΚΟ είναι η εξομοίωση των όρων απασχόλησης των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα με τον ιδιωτικό τομέα. Με άλλα λόγια, αξιοποιώντας και το προηγούμενο του ΟΤΕ, η κυβέρνηση σχεδιάζει να άρει τη μονιμότητα, δηλαδή τη σταθερή και μόνιμη εργασία και να επιβάλει καθεστώς πλήρους ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των ΔΕΚΟ, με βαριές επιπτώσεις βέβαια και στην Κοινωνική Ασφάλιση και τα ασφαλιστικά ταμεία. Παράλληλα, εξετάζονται προγράμματα «εθελούσιας εξόδου» (διάβαζε απολύσεων) ανά ΔΕΚΟ, ώστε να απαλλαγούν από το «πλεονάζον προσωπικό», το οποίο συνολικά στις ΔΕΚΟ το υπουργείο Οικονομίας το ανεβάζει περίπου στους 70.000 εργαζόμενους(!). Με το νομοσχέδιο, σύμφωνα με πληροφορίες, θα καθιερώνονται και «ενιαίοι κανόνες» και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στη λειτουργία και την τιμολογιακή πολιτική των ΔΕΚΟ, ώστε να προσφέρουν χειρότερες και πανάκριβες υπηρεσίες. Εννοείται ότι θα εξαφανιστούν και τα τελευταία ίχνη από τον «κοινωφελή» χαρακτήρα τους, ενώ ανομολόγητος στόχος της επιχειρούμενης «εξυγίανσης» των ΔΕΚΟ είναι το ξεπούλημά τους σε «στρατηγικούς επενδυτές». Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί αντικείμενο συνεχών συσκέψεων του οικονομικού επιτελείου, ενώ άμεση είναι η ανάμειξη και καθοδήγηση του Κ. Καραμανλή.
Αμεσα και πάντως πριν από το Δεκαπενταύγουστο, η κυβέρνηση θα καταθέσει στη Βουλή το νομοσχέδιο για τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ). Πρόκειται για μια κατ' εξοχήν φιλομονοπωλιακή ρύθμιση, καθώς παραδίδονται με προνομιακούς και σκανδαλώδεις όρους τα έργα υποδομών στο μεγάλο κεφάλαιο. Για την ερχόμενη βδομάδα, ο Γ. Αλογοσκούφης προγραμματίζει να παρουσιάσει το νομοσχέδιο για τις αλλαγές στη φορολογία των ακινήτων, με το οποίο, εκτός των άλλων, θα επιβάλλεται ΦΠΑ 19% στις νεόδμητες οικοδομές από το 2006.
Παράλληλα με τα παραπάνω, η κυβέρνηση εξετάζει νέο πακέτο φορολογικής επιδρομής το φθινόπωρο, προκειμένου να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της προς την ΕΕ για μείωση του ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ.
Διατήρηση της κατοχής, ανακοίνωσε ουσιαστικά χτες ο Τόνι Μπλερ
«Η υπογραφή από την Τουρκία του πρωτοκόλλου τελωνειακής σύνδεσης με την ΕΕ δε σημαίνει αναγνώριση της Κύπρου». Αυτό τόνισαν χτες σε κοινή συνέντευξη Τύπου, ο Βρετανός πρωθυπουργός και προεδρεύων της ΕΕ, Τόνι Μπλερ και ο Τούρκος ομόλογός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μετά τη συνάντησή τους στο Λονδίνο. Ενώ, λοιπόν, μέχρι και τη Σύνοδο του Δεκεμβρίου, οι 25 επιχειρούσαν να «πουλήσουν» τη δέσμευση της Τουρκίας να υπογράψει τη διεύρυνση της τελωνειακής ένωσης και με τα 10 νέα κράτη - μέλη, προκειμένου να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, σαν «ντε φάκτο» αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, σήμερα επιβεβαιώνεται ότι δεν ήταν παρά απλά ένα πολιτικό παιχνίδι.
Η Τουρκία θα υπογράψει το Πρωτόκολλο της Αγκυρας, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα αναγνωρίσει και διπλωματικά την Κυπριακή Δημοκρατία, δηλώνουν Μπλερ και Ερντογάν εν χορώ, παρά τις κορόνες της ΕΕ ότι η «Αγκυρα υπέγραψε με 25 κράτη - μέλη». Η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ για να λύσει το πρόβλημα της κατοχής, αποδεικνύεται φενάκη και γυρίζει μπούμερανγκ. Η λέσχη των 25 δεν υπολογίζει ότι η Τουρκία που ζητά να ενταχθεί στην ΕΕ κατέχει με στρατό, παράνομα τμήμα άλλη χώρας - μέλους, αλλά τι θα κερδίσει.
Οπως δήλωσε ο Βρετανός πρωθυπουργός, μετά τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του «υπενθυμίζεται σαφώς πως η υπογραφή του πρωτοκόλλου από την Αγκυρα δεν αφορά στην αναγνώριση της Κύπρου», σβήνοντας και την παραμικρή αμφιβολία ότι η ΕΕ θα προχωρήσει στην ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας, προαπαιτώντας λύση του προβλήματος. Οπως έγινε γνωστό μάλιστα και από τη συνεδρίαση των Μόνιμων Αντιπροσώπων της ΕΕ, η διάθεση είναι να γίνει αποδεκτή ακόμα και η δήλωση της Τουρκίας, που δε θα αναγνωρίζει την Κύπρο, σε περίπτωση, που δεν επηρεάζει την τελωνειακή ένωση, δηλαδή τα οικονομικά συμφέροντα της Ενωσης. Ο Τ. Μπλερ δε δίστασε να παρουσιάσει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, ακόμα και ως «θέμα ασφάλειας»...
Σε δηλώσεις του ο Ρ. Τ. Ερντογάν σημείωσε στους δημοσιογράφους ότι «θέλουμε να κάνουμε μία εποικοδομητική διακήρυξη. Θα επαναλάβουμε το προφανές: η θέση μας να μην αναγνωρίζουμε την Κύπρο όσο δεν υπάρχει μία συμφωνία ουδέποτε πρόκειται να αλλάξει», παραπέμποντας στο ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων στο «σχέδίου Ανάν».
Ενώ, λοιπόν, ο Τ. Μπλερ επιβεβαίωνε με κάθε δυνατό τρόπο ότι το πρωτόκολλο δε σημαίνει αναγνώριση και δεσμευόταν για έναρξη των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία στις 3 Οκτώβρη, σε περίπτωση που η Αγκυρα υπογράψει, παράλληλα υποσχόταν στον Κύπριο Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, να εκμεταλλευτεί τη βρετανική Προεδρία για «διασφάλιση της ενοποίησης του νησιού»...
Σε συνέντευξη Τύπου, μετά τη συνάντηση με τον Κύπριο Πρόεδρο, ο Βρετανός πρωθυπουργός δήλωσε ότι «όλοι επιθυμούν ένα ενωμένο νησί. Ολοι, επίσης, επιθυμούν να είναι η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ενωση». Οπως ισχυρίστηκε, «Ουσιαστικά όλοι επιθυμούν το ίδιο, αλλά έχουν διαφορετική άποψη για το πώς θα το αποκτήσουν. Το ερώτημα είναι πώς θα βάλουμε αυτά τα πράγματα μαζί. Θα είναι προς το εξαιρετικό συμφέρον όλων όταν συμβεί αυτό».
Από την πλευρά της Λευκωσίας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κύπρος Χρυσοστομίδης, υποστήριξε ότι «διαπιστώθηκε σύμπτωση απόψεων για τα ευρωπαϊκά θέματα και διατυπώθηκε κοινή θέση για προώθηση των προσπαθειών λύσης και επανένωσης του νησιού».
Η ΕΕ προωθεί την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, χρησιμοποιώντας την Κύπρο, σαν έναν «άσο στο μανίκι», που θα χρησιμοποιήσει εάν και εφόσον παραστεί ανάγκη. Ετσι έχουμε το φαινόμενο των διπλών διαβεβαιώσεων προς Αγκυρα και Λευκωσία, με τη μία να ακυρώνει την άλλη, καθώς η προεδρία της ΕΕ διαβεβαιώνει την Κυπριακή πλευρά ότι θα ενεργήσει για την προώθηση της επανένωση του νησιού, ενώ επιβεβαιώνει ότι η τελωνειακή ένωση δεν είναι αναγνώριση. Αφήνει έτσι να εννοηθεί, ξεκάθαρα, ότι στόχος της ΕΕ είναι το άνοιγμα των αγορών της και η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος προτεκτοράτου στην Κύπρο, που δε θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών της, αλλά τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Ενωσης...