Βαθύτατα απογοητευμένη και δυσαρεστημένη από την εφαρμοζόμενη πολιτική και τους διαχειριστές της είναι η πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων, η οποία βρίσκεται σε αναζήτηση διεξόδου.
Στο σημείο παρεμβαίνουν οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, προκειμένου να τη χειραγωγήσουν, υποδεικνύοντάς της ως διέξοδο τη διέξοδο που το σύστημα προτείνει, δηλαδή τις αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις» που στρέφονται ενάντια στα ίδια τα λαϊκά στρώματα!
Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα μετά από την πανελλαδική εξαμηνιαία δημοσκόπηση της MRB που πραγματοποιήθηκε στο διάστημα από 24 Νοέμβρη μέχρι 5 Δεκέμβρη σε δείγμα 2.000 ατόμων και δημοσιοποιήθηκε χτες.
Παρόλο που όλα τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων ασφυκτιά κάτω από το βάρος των οξυμένων προβλημάτων και είναι βαθιά απογοητευμένη από κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ, ωστόσο επιχειρείται να παραμείνουν εγκλωβισμένοι στο δικομματισμό και μάλιστα να υποστηρίξουν τις «μεταρρυθμίσεις» που κατεδαφίζουν τα εργασιακά δικαιώματα.
Ειδικότερα, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων εμφανίζεται αρκετά απογοητευμένη από τη γενική κατάσταση της χώρας και της οικονομίας. Συγκεκριμένα, το 59,4% της «κοινής γνώμης» δηλώνει ότι γενικά τα πράγματα στη χώρα πηγαίνουν «αρκετά και πολύ άσχημα». Αντίστοιχα, για το 61,8% η γενική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας είναι «κακή και πολύ κακή». Παράλληλα, εμφανίζονται απαισιόδοξοι για την οικονομική κατάσταση της χώρας και την προσωπική τους στους επόμενους 12 μήνες. Τα σημαντικότερα προβλήματα είναι η ανεργία (68%), η ακρίβεια (63,4%), η Υγεία (31,8%) και η Παιδεία (21,9%).
Στη συνέχεια τίθεται το ερώτημα «τι χρειάζεται να γίνει άμεσα για να βελτιωθεί η κατάσταση στην ελληνική οικονομία», αλλά με συγκεκριμένους επιμέρους δείκτες που εκμαιεύουν και την επιδιωκόμενη απάντηση. Ετσι το 39,8% εμφανίζεται να υποστηρίζει τις «μεταρρυθμίσεις», το 16,6% την «ήπια προσαρμογή», το 15,8% τις εκλογές και το 12,3% τις ρήξεις.
Ως στοιχείο της... διεξόδου από τα αδιέξοδα πλασάρεται και ο ανασχηματισμός(!) με το 42,1% των ερωτηθέντων να δηλώνει «σίγουρα και μάλλον» χρειάζεται ο «ανασχηματισμός».
Την ίδια στιγμή απωθητική είναι η εικόνα των δύο μεγάλων κομμάτων. «Οχι και τόσο καλή και καθόλου καλή» είναι η εικόνα της κυβέρνησης για το 57,7%, ενώ για το ΠΑΣΟΚ το ποσοστό φτάνει στο 56,7%. Μάλιστα, ο βαθμός ικανοποίησης από τη μέχρι σήμερα διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ περιορίζεται στο 20,4%, ενώ οι ερωτηθέντες σε ποσοστό 55,7% δηλώνουν ότι «δεν είναι ευχαριστημένοι με την κυβέρνηση ΝΔ και πιστεύουν ότι μέχρι το τέλος της τετραετίας δε θα καταφέρει να τα πάει καλά».
Σε ό,τι αφορά την πρόθεση ψήφου, η ΝΔ διατηρεί προβάδισμα 2,2 μονάδων (36,9% ΝΔ, 34,7% ΠΑΣΟΚ) και ακολουθούν το ΚΚΕ 7,3%, ο ΛΑΟΣ 3,6% και ο ΣΥΝ με 3,4%. Η λεγόμενη «αδιευκρίνιστη ψήφος» ανέρχεται στο 11,8%. Ο Κ. Καραμανλής θεωρείται καταλληλότερος για πρωθυπουργός με 43,5% έναντι 34,9% του Γ. Παπανδρέου.
Οξύνεται η αντιπαράθεση στο Συνασπισμό, παρά τις συνεχείς συναντήσεις και συσκέψεις που πραγματοποιεί ο Αλ. Αλαβάνος με προφανή στόχο να πέσουν οι τόνοι. Στο πλαίσιο αυτό, προχτές κάλεσε σε σύσκεψη στελέχη όλων των τάσεων, ενώ χτες συναντήθηκε και με τον Φ. Κουβέλη, ζητώντας από όλους να συμβάλουν στην αποκατάσταση της εσωκομματικής ηρεμίας.
Χτες, η τάση της «Αριστερής Ανανέωσης» πραγματοποίησε σύσκεψη με θέμα τον απολογισμό από τη συμπλήρωση ενός χρόνου από το Συνέδριο του ΣΥΝ. Εκεί, οι Φ. Κουβέλης, Σπ. Λυκούδης και Γ. Μπαλάφας ανέφεραν πως «τα αδιέξοδα που δημιουργούν οι αποφάσεις του Συνεδρίου με τη λεγόμενη αριστερή στροφή και την υλοποίησή της εντός και εκτός του κόμματος, πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο». Εκτίμησαν ακόμα πως «τα ανανεωτικά χαρακτηριστικά στις πολιτικές και στη φυσιογνωμία του Συνασπισμού βρίσκονται σε συνεχή υποχώρηση». Και κάλεσαν τα μέλη του κόμματος να βρίσκονται σε «εγρήγορση για να υπερασπιστούν τον ανανεωτικό του χαρακτήρα».
Καυστικοί ήταν και σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ καθώς, όπως ανέφεραν, είναι άλλο πράγμα το ενδιαφέρον για ξεπέρασμα του κατακερματισμού της Αριστεράς και άλλο η συγκρότηση σχηματισμών χωρίς ουσιαστικές πολιτικές βάσεις, ενώ προειδοποίησαν πως «κάθε απόπειρα να μεταφερθούν αποφάσεις που αφορούν στις πολιτικές του κόμματος σε σχήματα άλλα, λειτουργεί αποσυσπειρωτικά για τον ΣΥΝ και βάλλει κατά της ενότητάς του».
Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές αναφέρθηκαν στις αποφάσεις της ηγεσίας του κόμματος χαρακτηρίζοντας τις «αδιέξοδες και απομονωτικές» και ζήτησαν επιτακτικά αλλαγή πλεύσης.
Τέλος, κατέθεσαν προτάσεις «για τη διέξοδο από τις συνεχείς κρίσεις στο κόμμα», παραδεχόμενοι ότι στον ΣΥΝ συνυπάρχουν δύο διακριτά ρεύματα ιδεών και πρακτικών, τα οποία όμως και αυτά έχουν «δεδομένες διαφορές και στο εσωτερικό τους». Ζήτησαν συνεννόηση, διαπιστώνοντας ότι «μέχρι σήμερα δεν τα καταφέραμε καλά» και ότι «ήρθε η ώρα στη θέση των ευχών (για ενότητα, ηρεμία, συσπείρωση, κλπ.) να δημιουργήσουμε κανόνες και ρυθμίσεις στη λειτουργία του κόμματος που θα θεσμοθετούν ακριβώς την ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα».
Σε συνέντευξη που παραχώρησε χτες σε ραδιοφωνικό σταθμό ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλ. Αλαβάνος επιτέθηκε στο ΚΚΕ ισχυριζόμενος ότι το ΚΚΕ είναι «φορέας αντικομμουνισμού»! Είπε συγκεκριμένα: «Εχουμε μια διαρκή παρέμβαση του ΚΚΕ η οποία κάνει έναν ιδιότυπο αντικομμουνισμό, δηλαδή, είναι ένας φορέας αντικομμουνισμού, δυστυχώς, σήμερα το ΚΚΕ. Διότι, μην ξεχνάτε, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν και κομμουνιστικές δυνάμεις, όπως είναι η ΚΕΔΑ (σ.σ. η ομάδα Κωστόπουλου - Θεωνά) κλπ.». Και για να ενισχύσει τα... ατράνταχτα αυτά επιχειρήματα συνέχισε: Από το ΚΚΕ «υπάρχει μια επίμονη, αυθαίρετη, προκλητική συκοφάντηση ενός κόμματος της Αριστεράς. Κάτι το οποίο δεν τολμάνε οι συντηρητικές δυνάμεις οι ίδιες να κάνουν σήμερα στη χώρα μας. Είναι μια μεγάλη παθολογία». Γεγονός που το απέδωσε σε «μια λογική (σ.σ. του ΚΚΕ) ιδιοτελή, εξουσιαστική και όχι ουσιαστική...».
Τα συμπεράσματα τα αφήνουμε όλα για τους αναγνώστες μας.
Ας επιστρέψουμε πάλι με δύναμη στον Λένιν και σε μια υπογράμμιση μέσα από το κορυφαίο έργο του «Τι να κάνουμε». Παραθέτει τα λόγια του Πισάρεφ: «Πρέπει να ονειρεύεσαι, αλλά και να εργάζεσαι συνειδητά στην πραγματοποίηση των ονειροφαντασιώσεών σου». Ο Λένιν συμπεραίνει: «Η Ιστορία είναι η πραγματοποίηση των φαντασιών εκείνων, που με ζήλο και νηφαλιότητα μας οδήγησαν μέσα από μια εύθραυστη κλωστή στην πραγματικότητα».