Β. Ι. Λένιν «Για το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης»
Η Συνθήκη της Ρώμης (1957), με την οποία ιδρύθηκε η τότε ΕΟΚ, συμπίπτει σχεδόν με το δεύτερο ιωβηλαίο από τη δημοσίευση του μεγαλοφυούς έργου του Β. Ι. Λένιν «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» (Πετρούπολη-1917), όπου ο ηγέτης των μπολσεβίκων και του διεθνούς εργατικού κινήματος τόνιζε στον πρόλογο: «Θα ήθελα να ελπίζω ότι η μπροσούρα μου αυτή θα βοηθήσει να γίνει κατανοητό το βασικό οικονομικό πρόβλημα, που χωρίς τη μελέτη του δεν μπορεί να καταλάβει κανείς τίποτα από την εκτίμηση του σύγχρονου πολέμου και της σύγχρονης πολιτικής, και συγκεκριμένα: Το πρόβλημα της ουσίας του ιμπεριαλισμού».
Οπως τόνιζε ο Γκέοργκ Λούκατς για τη μαρξιστική ανάλυση, «ο Λένιν δεν ήταν ένας ερευνητής ειδικευμένος στην οικονομία όπως υπήρξαν, ανάμεσα στους σύγχρονούς τους, ο Χίλφερντινγκ και κυρίως η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ωστόσο, η κρίση του για εκείνη την εποχή σαν σύνολο τους ξεπερνούσε κατά πολύ. Αυτή η ανωτερότητα συνίσταται σε τούτο: Κατάφερε - κι αυτό αποτελεί ένα θεωρητικό επίτευγμα που δεν έχει όμοιό του - να συνδέει μόνιμα και συγκεκριμένα την οικονομική θεωρία του ιμπεριαλισμού με όλα τα πολιτικά ζητήματα της σημερινής εποχής».
Κύριοι αστοί «διανοούμενοι», ορίστε: Περάστε τις λενινιστικές συμπληγάδες οικονομίας και πολιτικής. Δύσκολο το πέρασμα. Και για να μη συντριβείτε στις σιδερένιες τανάλιες του διαλεκτικού υλισμού αποφασίσατε να τον γράψετε στα παλαιότερα των υποδημάτων σας χωρίζοντας την οικονομία από την πολιτική. Τώρα πια όμως δεν κάνετε επιστήμη για να ερμηνεύσετε την κοινωνία αλλά χυδαία απολογητική για να δικαιολογήσετε τον ιμπεριαλισμό. Είστε δηλαδή οι «δημόσιοι» υπάλληλοι του συστήματος που πληρώνεστε για να εξωραΐσετε την καπιταλιστική δουλεία. Αξιος ο μισθός σας.
Ο καπιταλισμός στις μέρες μας, και ιδιαίτερα μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών χωρών και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, αναγορεύτηκε αυτόκλητα σε παγκόσμιο σύστημα καταπίεσης και κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της Γης από μια χούφτα «προηγμένες» χώρες. Πρόκειται κυρίως για τη γνωστή τριάδα των σύγχρονων ληστών (ΗΠΑ - Ευρωπαϊκή Ενωση - Ιαπωνία) οι οποίοι ανταγωνίζονται λυσσαλέα με νύχια και με δόντια για παγκόσμια ηγεμονία. Στην τριάδα αυτή κατοικεί μόλις το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού (ΗΠΑ 300 εκατομμύρια, ΕΕ των «27» 495 εκατομμύρια και Ιαπωνία 126 εκατομμύρια. Σύνολο Γης 6,5 δισεκατομμύρια κάτοικοι) και παράγει περίπου το 50% του παγκόσμιου προϊόντος (ΗΠΑ 20,3%, ΕΕ των «27» 20,1%, και Ιαπωνία 6,4%). Ενώ η Κίνα των 1,3 δισεκατομμυρίων κατοίκων παράγει το 15,4% του παγκόσμιου προϊόντος. Αν πάμε πολλά χρόνια πίσω θα δούμε ότι το 1845 η Μ. Βρετανία παρήγαγε το 50% του παγκόσμιου προϊόντος, ενώ 100 έτη αργότερα, το 1945, οι ρόλοι αλλάζουν και το 50% του παγκόσμιου προϊόντος παράγεται από τις ΗΠΑ και όπως είδαμε τα πάντα είναι ευμετάβλητα.
Παρατηρούμε λοιπόν ότι τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα και, θες δε θες, είσαι υποχρεωμένος να τα υπολογίζεις. Τα γεγονότα δείχνουν ότι οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις διάφορες καπιταλιστικές χώρες δεν είναι μόνιμες αλλά λίαν ευμετάβλητες. Η ιστορία διδάσκει ότι ο αγώνας για οικονομική και πολιτική κυριαρχία ανάμεσα στα διάφορα έθνη είναι αδυσώπητος. Η μάχη για παγκόσμια ηγεμονία οδήγησε τα ευρωπαϊκά μονοπώλια στη δημιουργία αρχικά της τότε ΕΟΚ και σήμερα της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να αντιμετωπίσουν τον διεθνή ανταγωνισμό που προέρχεται κυρίως από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Στις χώρες της τριάδας (ΗΠΑ - ΕΕ - Ιαπωνία) στο εσωτερικό τους λειτουργεί πολιτική προστατευτισμού για τις εγχώριες επιχειρήσεις (δασμοί, επιδοτήσεις, επιχορηγήσεις, κίνητρα κτλ.), πράγμα που επιταχύνει τη δημιουργία μεγάλων μονοπωλίων. Σ' αυτό το συμπέρασμα κατέληξε ο Λένιν επισημαίνοντας ότι τα μονοπώλια ευνοούνταν στη «Γερμανία επειδή η βιομηχανία της προστατεύεται από υψηλούς προστατευτικούς δασμούς. Το γεγονός όμως αυτό μπορούσε μονάχα να επιταχύνει τη συγκέντρωση και το σχηματισμό μονοπωλιακών ενώσεων των επιχειρηματιών, καρτέλ, συνδικάτων κτλ. Εχει εξαιρετική σπουδαιότητα το γεγονός ότι στη χώρα του ελεύθερου εμπορίου, στην Αγγλία, η συγκέντρωση οδηγεί επίσης στο μονοπώλιο, αν και κάπως αργότερα και ίσως με άλλη μορφή». Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι το καλύτερο εκκολαπτήριο που ευνοεί τόσο τη δημιουργία, όσο και τη γιγάντωση των μονοπωλίων.
Με άλλα λόγια, το οικονομικοπολιτικό φαινόμενο της ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης» ανταποκρίνεται πλήρως στις αντικειμενικές τάσεις κίνησης και ανάπτυξης της οικονομίας, η οποία διαρκώς διεθνοποιείται. Οι οικονομικές ενοποιήσεις αποτελούν αδιαμφισβήτητες νομοτέλειες του καπιταλισμού της εποχής μας και είναι αποτέλεσμα του διεθνούς ανταγωνισμού. Οι προσπάθειες των ιμπεριαλιστικών χωρών για παγκόσμια ηγεμονία δένουν στο άρμα τους ένα ένα τα μικρά κράτη, σαν βαγόνια σε αμαξοστοιχία. Ο ανταγωνισμός είναι σφοδρός.