Μα πώς, τέλος πάντων, διαμορφώνονται αυτές οι διεθνείς τιμές του στρατηγικού αυτού εμπορεύματος; Σύμφωνα με τη «Wall Street Journal» - την εφημερίδα του χρηματιστικού κεφαλαίου των ΗΠΑ - οι λόγοι για τους οποίους ανεβαίνουν οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου μπορούν να συμπυκνωθούν στους ακόλουθους τρεις:
Το πετρέλαιο, από τη στιγμή που παράγεται για να διατεθεί στην αγορά, αποκτά τη μορφή του εμπορεύματος. Στοιχίζεται μαζί με τα χιλιάδες άλλα εμπορεύματα που παράγονται όχι για ιδιοκατανάλωση, αλλά για να ανταλλαχτούν μέσω της αγοράς.
Πώς διαμορφώνεται η τιμή του; Οπως φυσικά και των άλλων εμπορευμάτων. Από την ενσωματωμένη σε αυτό κοινωνικά αναγκαία εργασία, στο στάδιο της παραγωγής του και της εργασίας που προστίθεται στο στάδιο της κυκλοφορίας, μέχρι να καταλήξει στην τελική κατανάλωση. Το πετρέλαιο αυτό καθεαυτό, ως φυσικό προϊόν στα έγκατα της Γης, δεν έχει τον παραμικρό κόκκο αξίας. Αποκτά αξία λόγω της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αυτό που εμφανίζεται σαν αξία του πετρελαίου είναι:
Τα «περίεργα» με το εμπόρευμα- πετρέλαιο και την τιμή του αρχίζουν να είναι ορατά αν παρακολουθήσουμε τη διαμόρφωσή της σε βάθος χρόνου. Ετσι βλέπουμε ότι τη δεκαετία του '80 και στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '90, η διεθνής τιμή του πετρελαίου κυμαινόταν περί τα 10 δολάρια το βαρέλι. Στο διάστημα 1998 - 2000 είχε διαμορφωθεί περί τα 13 - 14 δολάρια το βαρέλι. Από το 2001 και μετά άρχισε μια τρελή πορεία ανόδου, που ξεπέρασε σήμερα τα 90 δολάρια ανά βαρέλι.
Ερώτημα πρώτο: Οταν η τιμή του πετρελαίου κυμαινόταν περί τα 10 δολάρια το βαρέλι, δεν υπήρχε οικονομική ανάπτυξη ή δεν υπήρχαν γεωπολιτικές εντάσεις; `Η μήπως το πετρελαϊκό κύκλωμα δεν αποκόμιζε τότε κέρδη; Γιατί την περίοδο αυτή το κρατούσαν σε αυτές τις χαμηλές τιμές; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πως - με δεδομένη τη στρατηγική του σημασία - η κυβέρνηση των ΗΠΑ χαλιναγωγούσε τη δεκαετία του '80 την τιμή του πετρελαίου, με στόχο να πλήξει αποφασιστικά την οικονομία της Σοβιετικής Ενωσης. Δεν το λέμε εμείς. Το ομολογούν σήμερα οι ίδιοι οι Αμερικανοί, οι οποίοι, μετά τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες, αποκαλύπτουν διάφορες πλευρές, εκ του ασφαλούς σήμερα, για τον υπόγειο πόλεμο που διεξήγαγαν κατά των σοσιαλιστικών χωρών. Αρα, στη διαμόρφωση της τιμής του στρατηγικού αυτού εμπορεύματος έχουμε ισχυρότατη κρατική παρέμβαση. Και όχι απλώς κρατική παρέμβαση, αλλά ιμπεριαλιστική παρέμβαση, καθώς όλοι αναγνωρίζουν ότι η διακύμανση των τιμών των στρατηγικών πρώτων υλών (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, είδη διατροφής) επηρεάζει καθοριστικά τις εξελίξεις στη διεθνή οικονομία.
(για Δημόσια - Δωρεάν Παιδεία)
ΗΤΑΝ στην ουσία μια ενημερωτική αγωνιστική ανακοίνωση η παρουσία χιλιάδων νέων σπουδαστών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, γονιών στην καρδιά της Αθήνας την περασμένη Πέμπτη 18 του Οκτώβρη. Ηταν μια βεβαίωση για την καινούρια αγωνιστική παρουσία που ξεκίνησε για να πετύχουν επίλυση των αιτημάτων τους.
ΠΑΝΤΑ τα νιάτα έχουν χρώμα και με τη φλόγα τους, με το τραγούδι τους σε τέτοιους ξεσηκωμούς γίνονται ο μαγνήτης που τραβάει τους μεγαλύτερους.
ΜΕ της νιότης τη χρυσή πανοπλία, χιλιάδες νέοι και νέες σπουδαστές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί έδωσαν το δικό τους μαχητικό μήνυμα παρουσίας στο κέντρο της Αθήνας στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου της πρωτεύουσας. Μήνυμα πως ο αγώνας για τη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία συνεχίζεται, δυναμώνει και συντονίζεται.
ΜΕ τα συνθήματα να προσφέρουν την ενημέρωση που δε θέλει τυπώματα, την ενημέρωση που βγάζει στο φως τις αλήθειες που κρύβουν, που αποσιωπούν. Τα πλακάτ που πλαισιώνουν τη μεγάλη εκδήλωση έχουν κιόλας δώσει στους περαστικούς το στίγμα της νιότης και του λαού, που παλεύει για μια άλλη Παιδεία, Παιδεία που θα 'ναι δική του, για τις ανάγκες του, για τη ζωή του.
ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ του Δ. Γληνού: «Οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σας, δεν είναι πολλοί, είναι δυο. Είτε θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σας είναι και μένουνε δυο: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Tertium non datur. Μα θα μου πείτε: Τι δουλιά έχουμε μεις με την αντίδραση ή με την επανάσταση; Πολιτικάντηδες ήρθαμε να γίνουμε; Ηρθαμε να σπουδάσουμε μιαν επιστήμη και να ζήσουμε με την άσκηση της επιστήμης αυτής. Τι δουλιά έχει η μελέτη της επιστήμης μας με την πολιτική;
ΑΛΗΘΕΙΑ, απαντά ο Γληνός, υπάρχουν άνθρωποι που θα σας μιλήσουν με φρίκη και αηδία και με έσχατη περιφρόνηση για την "πολιτική" και θα σας ξορκίσουνε να μην έχετε καμιά σχέση με την κατάρα του καιρού μας, την "πολιτική" που χώνει σαν το Μεφιστοφελή την ουρά της στην "καθαρή φιλοσοφία", στην "καθαρή επιστήμη", στην "καθαρή τέχνη" και τα μολύνει όλα. Και όμως, και όμως!.. Δεν πιστεύω να σας ξέφυγε, αγαπητοί μου νέοι, πως και άλλοι συμβουλάτορες, που προηγήθηκαν από μένα, ας αναφέρω τους κ.κ. Λούβαρι, Θεοδωρακόπουλο και Κανελλόπουλο και κάτω από τις βαθυστόχαστες φιλοσοφοντυμένες συμβουλές, που σας έδωσαν, δεν έκαναν τίποτε άλλο από πολιτική, απ' αυτή την καταραμένη πολιτική».
Ο Δ. ΓΛΗΝΟΣ κλείνοντας το γράμμα του προσθέτει: «... Αλήθεια, σκεφτείτε λιγάκι. Το μεγαλύτερο πλήθος από σας είναι φτωχά παιδιά. Η αστική τάξη βέβαια υψώνει μπροστά στα μάτια όλων σας το τίμημα της προδοσίας: Θέσεις κρατικές, πελατεία, αξιώματα, τίτλους για να γίνετε οι πνευματικοί στυλοβάτες της. Ενα τραγικό παιδομάζωμα. Ετσι και οι γενίτσαροι γίνονται οι πιο φανατικοί διώχτες των χριστιανών, όπως τα παιδιά των φτωχών που σπουδάζουν στα πανεπιστήμια και αλλάζουν κοινωνική κατάσταση, γίνονται οι πιο φανατικοί αντιδραστικοί. Αν όμως, ακούσετε κατάβαθα το αίμα σας, δε θα αλλαξοπιστήσετε, δε θα προδώσετε την τάξη σας. Θα πάτε με το μέρος των φτωχών και θα αγωνιστείτε και σεις για να θεμελιώσετε τη νέα ζωή. Και τότε θα βαδίσετε με βήμα ακλόνητο και στο μονόδρομο που αληθινά ανοίγεται».