Η πλειοψηφία των Γερμανών και το ένα τρίτο των Γάλλων αντιτίθενται στην πρόταση των κυβερνώντων τους για το πολιτικό «μέλλον» της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) στη βάση ενός «μοντέλου» θεσπισμένης ηγεμονίας μιας «πρωτοπορίας», ενός «κέντρου βάρους», αποτελούμενης από μια μειοψηφική ομάδα ευρωπαϊκών κρατών - μελών... Η δημοσκόπηση δημοσιεύεται στο χτεσινό φύλλο της γαλλικής εφημερίδας «Liberation», ενόψει της χτεσινοβραδινής γαλλο-γερμανικής συνάντησης κορυφής στο αλσατικό χωριό Μπλασχάιμ, κοντά στο Στρασβούργο, όπου για πρώτη φορά η Γαλλία συμμετέχει όχι μόνο με τον πρόεδρο της Ζακ Σιράκ, αλλά και με τον πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν.
Πρόκειται για μια ακόμη καθιερωμένη «άτυπη» γαλλογερμανική Συνάντηση Κορυφής, η οποία όμως αποκτά ιδιαίτερη σημασία, εξαιτίας της ευρω-διαμάχης που έχει ξεσπάσει για το πολιτικό «μέλλον» της ΕΕ μετά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Νίκαιας (Δεκέμβρης 2000). Το ενδιαφέρον εστιάζεται στο γεγονός ότι μόλις πριν μια βδομάδα η Γερμανία, διά στόματος του καγκελάριου Γκ. Σρέντερ τάχθηκε υπέρ ενός «ευρωπαϊκού Συντάγματος», ενώ παρατηρείται έντονη κινητικότητα στις ευρωπαϊκές «μεγάλες δυνάμεις», που με διαδοχικές διμερείς συναντήσεις διακηρύσσουν την ανάγκη «επαναπροσδιορισμού» των σχέσεών τους ενόψει της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».
Ολα ξεκίνησαν από το γεγονός ότι στη Νίκαια οι διάδοχοι του Κολ και του Μιτεράν δεν κατάφεραν να προβάλουν το «όραμα» μιας πολιτικής «ενοποίησης» της ΕΕ. Αντίθετα, για πρώτη φορά η γερμανική ηγεμονία «θεσπίστηκε» με τη βούλα της Συνθήκης της Νίκαιας ως ο ανώτατος άρχων της ΕΕ, ενώ ο γαλλικός Τύπος ούρλιαζε για «ιστορική διπλωματική ήττα» της Γαλλίας, αφού για πρώτη φορά η Γερμανία μπορεί να παρακάμψει τη Γαλλία, με ψήφους της Βρετανίας, της Ιταλίας ή μελλοντικά της Πολωνίας. Από τις αρχές του χρόνου άρχισε η επιτήδεια προπαγάνδα «μπαλώματος» της ισχύος και αίγλης του γαλλογερμανικού «άξονα». Το Βερολίνο, ικανοποιημένο από τη Νίκαια, άρχισε να «μιζάρει» τον εταίρο του Παρισιού, που φαινόταν αμήχανος στις κριτικές που δέχτηκε η γαλλική «αλαζονεία» ως υπεύθυνη της «μισο-αποτυχίας της Νίκαιας».
Η δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στη γαλλική εφημερίδα «Liberation» έχει ενδιαφέρον και για τα ερωτήματα που θέτει και για τις απαντήσεις. Ετσι στο ερώτημα αν υποστηρίζουν τη «γερμανική» πρόταση δημιουργίας ενός «κέντρου βάρους» της ΕΕ που θα συνομαδώνει τα έξι μόνο «ιδρυτικά» κράτη της πάλαι ποτέ ΕΟΚ, το 47% των Γερμανών απάντησε αρνητικά, ενώ το 45% θετικά, σ' αντίθεση με τους Γάλλους που το 53% υποστηρίζει τη «γερμανική» πρόταση και το 27% αντιτίθενται.
Υπενθυμίζεται ότι πριν εμφανιστεί σχετική «γερμανική» πρόταση, υπήρξε τεράστια γαλλική προπαγάνδα περί αυτού, και μάλιστα με τον ιδιόμορφο «συλλογισμό», ότι η δημιουργία ενός Διευθυντηρίου εντός της ΕΕ, θα αποτελέσει το «πρώτο βήμα» προς μια «ομοσπονδιακή Ευρώπη» (!!!) Στο ερώτημα αν οι γαλλο-γερμανικές σχέσεις είναι «σημαντικές στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση», το 85% των Γερμανών και το 81% των Γάλλων υπερθεμάτισαν.
Τέλος, στο ερώτημα αν η Γερμανία «ή» η Γαλλία είναι πιο σημαντικές στην εξέλιξη της Ευρώπης, 42% των Γάλλων απάντησαν «ναι» στη Γαλλία και 38% «ναι» στη Γερμανία, ενώ 50% των Γερμανών επέλεξαν τη Γερμανία και 26% τη Γαλλία.
Η Νίκαια απέδειξε περίτρανα ότι η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης». Βασικά πολιτικά ζητήματα όπως το «ευρωπαϊκό Σύνταγμα» και οι συνακόλουθες σχέσεις της ΕΕ με τα κράτη - μέλη δε θίχτηκαν καν, και σύμφωνα με τις αποφάσεις «μετά από τα προπαρασκευαστικά βήματα, η Διάσκεψη συμφωνεί να συγκληθεί νέα Διάσκεψη των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών - μελών το 2004». Σύμφωνα με τον Γερμανό καγκελάριο «ο επαναπροσδιορισμός των γαλλογερμανικών σχέσεων σημαίνει ότι ανάμεσα σε μια Ευρώπη δια-κυβερνητική και μια ολοκληρωμένη, το Παρίσι και το Βερολίνο πρέπει να ταχθούν υπέρ της δεύτερης (...) πρέπει να σκέφτονται και να πράττουν στην προοπτική της ολοκλήρωσης και όχι της συνεργασίας μεταξύ των κυβερνήσεων».
Ομως, το σημαντικότερο στοιχείο αφορά στο υψηλό ποσοστό ανεργίας στους νέους κάτω των 25 ετών. Το ποσοστό σ' αυτή την κατηγορία είναι 17,7%, δηλαδή διπλάσιο από το γενικό ποσοστό. Τα πρωτεία στην ανεργία των νέων κατέχει η Ιταλία με 35,4%, όπου περισσότεροι από ένας στους τρεις νέους κάτω των 25 ετών είναι άνεργος. Υψηλά ποσοστά καταγράφονται και στην Ισπανία (25%), το Βέλγιο (22,6%), τη Φινλανδία (21,2%) και τη Γαλλία (18,4%).
Δραματική είναι η κατάσταση των νέων γυναικών (κάτω των 25 ετών), για τις οποίες το γενικό ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ είναι 20,7%! Στην Ιταλία το ποσοστό φθάνει στο εκπληκτικό 44,8%, που σημαίνει ότι σχεδόν η μία στις δυο γυναίκες αυτής της ηλικίας είναι άνεργη.
Οπως θα διαπιστώσετε, από τον πίνακα που δημοσιεύουμε λείπει το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα. Αυτό οφείλεται στο ότι η EUROSTAT και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνεχίζουν να θεωρούν αναξιόπιστα τα στοιχεία των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών για τη μέτρηση της ανεργίας.
Το θέμα της κοινωνικής ασφάλισης τέθηκε πλέον στην ημερήσια διάταξη σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση έχει εκδηλώσει την πρόθεσή της για «βαθιές τομές», όμως δεν έχει γνωστοποιήσει ακόμη τις θέσεις της. Βεβαίως, στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, με δηλώσεις και άρθρα τους, μας δίνουν μια πρόγευση για τις αλλαγές που θα προωθηθούν. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τροχιοδεικτική βολή το άρθρο του ειδικού πρωθυπουργικού συμβούλου Γ. Χαρδούβελη στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (20 του Γενάρη), όπου αμφισβητεί την ανάγκη κρατικής χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης και διαπιστώνει ότι οι (εργοδοτικές) εισφορές είναι υψηλές.
Την Παρασκευή 26 του Γενάρη, το γερμανικό Κοινοβούλιο ψήφισε το νόμο για την «κοινωνική ασφάλιση», για τον οποίο ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εργασίας, Βάλτερ Ρίστερ, είπε ότι αποτελεί «τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της μεταπολεμικής περιόδου». Ο νέος νόμος προβλέπει σταδιακή μείωση των συντάξεων από το 2003, ώστε να υποχωρήσουν στο 67% του τελευταίου μισθού, από 70% σήμερα, και σταδιακή αύξηση των εισφορών των εργαζομένων από 19,3% στο 20% το 2020 και σε 22% το 2030. Οσο για το συνταξιοδοτικό σύστημα, επιλέχτηκε το ολλανδικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο το κράτος καλύπτει τη λεγόμενη βασική σύνταξη, ένα δεύτερο μέρος προέρχεται από επικουρικά ασφαλιστικά ταμεία, στα οποία συνεισφέρουν εργαζόμενοι και εργοδότες, και ένα τρίτο μέρος από ιδιωτική ασφάλιση των εργαζομένων. Τέλος, με το νόμο αυξάνεται το όριο της συνταξιοδότησης στα 65.
Την ίδια ακριβώς μέρα, η Γαλλία παρέλυσε από την 24ωρη απεργία των συνδικάτων, που πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία και με σύνθημα «Δε θα περάσει». Η απεργία κηρύχτηκε μετά την ανακοίνωση του συνδικάτου των εργοδοτών για την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης. Σε πολλές γαλλικές πόλεις οι απεργοί συγκρούστηκαν με την Αστυνομία, χαρακτηριστικό της μαχητικότητας των Γάλλων εργαζομένων ενόψει και των αλλαγών που σχεδιάζει η κυβέρνηση του Λ. Ζοσπέν.
Το θέμα λοιπόν τέθηκε, οι προθέσεις των κυβερνήσεων έχουν ξεκαθαρίσει, η επιχείρηση της κατεδάφισης του συστήματος της κοινωνικής ασφάλισης μπήκε στην τελική της φάση. Η πρόκληση για τους εργαζόμενους στις χώρες-μέλη της ΕΕ είναι μεγάλη, όσο μεγάλη αναμένεται να είναι και η σύγκρουση, η πιο κρίσιμη σύγκρουση στις αρχές του 21ου αιώνα.