ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ |
Δεκάδες χιλιάδες εργάτες και εργαζόμενοι, από κάθε άκρη της χώρας, από τον Εβρο μέχρι το Ταίναρο, από την Κέρκυρα ως την Κρήτη και την Ικαριά, διαδήλωσε με το ΠΑΜΕ του Αγώνα. Χιλιάδες και χιλιάδες κρατούσαν στα χέρια τους τις σημαίες του Πανεργατικού Μετώπου. Με τα πανό και τα συνθήματά τους, με τα τραγούδια της εργατικής τάξης στα χείλη, ένα ανθρώπινο εργατικό ποτάμι, «έπνιξε» τη Λεωφόρο της Νίκης, από κάτω στο λιμάνι μέχρι τον Λευκό Πύργο και την Τσιμισκή.
Αυτή η μεγαλειώδης συσπείρωση στη Λεωφόρο της Νίκης ήταν νίκη του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος. Νίκη της ενότητας, που έχει πραγματική αναφορά, σε συγκεκριμένους ανθρώπους, συγκεκριμένα σωματεία και ομοσπονδίες και προβάλλει συγκεκριμένα αιτήματα και διεκδικήσεις.
Ηταν νίκη και απόδειξη της υπεροχής της ταξικής γραμμής μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Γιατί είναι αυτή η γραμμή που κινητοποιεί χιλιάδες και χιλιάδες, τους εμπνέει εμπιστοσύνη, σιγουριά και απαντοχή. Το σύνθημα που συντάραξε την παραλία, την Τσιμισκή και τους γύρω δρόμους «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλη», δεν είναι απλώς μια φράση. Βγήκε μέσα από τα σπλάχνα του κάθε εργάτη που διαδήλωσε και περπάτησε στους δρόμους της πόλης. Ξεπήδησε μέσα από το μεδούλι εκατοντάδων χιλιάδων, που ζουν τη σκληρή εκμετάλλευση, την αδικία της εργοδοσίας, την ανεργία, τη φτώχεια.
Στη Θεσσαλονίκη με το ΠΑΜΕ πορεύτηκαν αυτοί που ελπίζουν. Ελπίζουν σε έναν κόσμο νέο. Χωρίς την εκμετάλλευση, δίχως τα κέρδη των καπιταλιστών. Ελπίζουν σε έναν κόσμο, που θα τον χτίσουν με τα δικά τους χέρια, το δικό τους ιδρώτα, με τη δική τους λαϊκή εξουσία.
Για τρεις ολόκληρες ημέρες το ΠΑΜΕ έβαλε τη δική του σφραγίδα. Με τη διαδήλωση για τα εργατικά ατυχήματα στην Εγνατία μέχρι το υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης, με την πορεία το Σάββατο το πρωί που καταδίκαζαν την πολιτική του ιμπεριαλισμού, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Αλλά και την Παρασκευή στον Μαρμαρά, αντίκρυ από την ευρωπαϊκή ολιγαρχία, χιλιάδες εργάτες μαζί με τη νεολαία έστειλαν το δικό τους μήνυμα.
Για τις δυνάμεις του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου η Θεσσαλονίκη ήταν ένας σταθμός. Ενας σταθμός με παρακαταθήκη για τους αγώνες έρχονται.
Εργάτες, νέοι, εργαζόμενοι, άνδρες και γυναίκες που βρίσκονται στο μπλοκ του ΠΑΜΕ Ιωαννίνων, περπατούν ακούραστα με τα πανό και τις σημαίες υψωμένες. Φωνάζουν συνθήματα και τραγουδούν ρυθμικά τους στίχους που δημιούργησαν:
«Ενας είναι ο εχθρός ο ιμπεριαλισμός
και η Σύνοδος αυτή είναι αντεργατική
μας μιλούν για εργασία και αυξάνεται η ανεργία
βλέπουν όλους τους εργάτες σαν εχθρούς και τρομοκράτες
να τους κόψουμε τη φόρα πριν μας πάρει η κατηφόρα
Μέτωπο παλλαϊκό, ταξικό, αγωνιστικό».
Τα «άρματα μάχης» των ιμπεριαλιστών παρέπεμπαν ευθέως στα εγκλήματα της «νέας τάξης». Στις δολοφονίες αμάχων, όπως στη γειτονική Γιουγκοσλαβία. Στο αίμα που εξαναγκάζονται να χύνουν οι λαοί, για να ξαναχαραχτούν τα νέα σύνορα των υπερκερδών, της βίας και της εκμετάλλευσης. Στο αντίκρισμά τους, πολλοί Θεσσαλονικείς θυμήθηκαν κάποια άλλα άρματα, του Τρίτου Ράιχ, όταν την άνοιξη του 1941 καταλάμβαναν την πόλη τους. Είχαν περάσει ακριβώς από αυτό το σημείο. Το ζεστό χειροκρότημά τους ήταν αυθόρμητη καταδίκη των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων, αλλά και υπόμνηση ότι οι τραγωδίες επαναλαμβάνονται, αν οι λαοί δεν αγρυπνούν και δεν αντισταθούν.