Επειδή όμως, τόσο για τα μισθολογικά αιτήματα, την απαίτηση δηλαδή των εκπαιδευτικών να μπορούν να ζουν απ' το μισθό τους, όσο και για τα θεσμικά, (κατάργηση διπλής βάρδιας, υποχρεωτική προσχολική αγωγή διετής, δεκαετής υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, προγράμματα, βιβλία, περιεχόμενο γνώσεων που να ανταποκρίνεται στην ανάγκη διαμόρφωσης ολοκληρωμένων ελεύθερα και κριτικά σκεπτόμενων συνειδήσεων και ταυτόχρονα παροχή των βασικών εφοδίων για τη σημερινή - και αυριανή - ζωή με ενιαίο, ριζικά διαφορετικό, τύπο λυκείου, χτύπημα της παραπαιδείας και οικονομικής αφαίμαξης των γονέων, δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο για τους μαθητές κλπ.), η κυβέρνηση προφασίζεται ότι δεν μπορούν να εξευρεθούν τα αναγκαία χρήματα,ας δούμε ποια είναι η διάψευση του υπαρκτού αυτού ισχυρισμού.
* * *
* * *
* * *
Το μέσο εργατικό κόστος στην Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν τότε 67,1% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ. Τι σημαίνει αυτό;
1. Το εργατικό κόστος στην ΕΕ είναι υποτιμημένο, άρα "ανταγωνιστικό" σε σύγκριση με το μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ.
2. Στην Ελλάδα το εργατικό κόστος είναι ακόμα πιο υποτιμημένο, άρα θα έπρεπε να είναι η "ελληνική" οικονομία, με βάση τα σαθρά επιχειρήματα των κρατούντων, η πιο "ανταγωνιστική" (για τις δυνάμεις του κεφαλαίου). Ομως κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει. Η "ανταγωνιστικότητά" τους έχει να κάνει κύρια με την επενδυτική πολιτική, τον εκσυγχρονισμό των μέσων παραγωγής και υπηρεσιών, την αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας, την εκπαίδευση και εργασιακή διασφάλιση του ανθρώπου, εργαζομένου παραγωγού αγαθών και υπηρεσιών κλπ. και προπαντός με τη χάραξη οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της χώρας μας με κριτήριο τα συμφέροντα του ελληνικού λαού κι όχι των διαπλεκόμενων (και ανταγωνιζόμενων) κερδοσκοπικών συμφερόντων της εγχώριας ολιγαρχίας, των πολυεθνικών εταιριών και των πολιτικών τους εκφράσεων.
Για αυτό λοιπόν: Ο αγώνας κάθε τμήματος των εργαζομένων της πόλης ή του χωριού, είναι αγώνας δίκαιος, αγώνας που συνεισφέρει στον αγώνα όλων των "μη κατεχόντων" να πάψει επιτέλους η καταλήστευσή μας από τους "κατέχοντες".
Κώστας ΝΤΟΥΝΤΟΥΛΑΚΗΣ
Δάσκαλος - συνδικαλιστής
ΣΠΟΤ
Ο αγώνας κάθε τμήματος των εργαζομένων της πόλης ή του χωριού, είναι αγώνας δίκαιος, αγώνας που συνεισφέρει στον αγώνα όλων των "μη κατεχόντων" για να πάψει η καταλήστευση από τους "κατέχοντες"
Συνέντευξη του Πάνου Σταθουλόπουλου, προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων του ΥΠΠΟ
- Τι επιπτώσεις έχει για τους εργαζόμενους στο ΥΠΠΟ το Ενιαίο Μισθολόγιο;
- Καταρχήν καταργεί όλα τα επιδόματα και τα ενσωματώνει, προβλέποντας κάλυψη κάποιων προσωπικών διαφορών. Είναι μια ρύθμιση που διατηρεί τις ανισότητες. Παράλληλα καταργείται το δικό μας Ταμείο Αλληλοβοήθειας, που λειτουργούσε σαν αμυντικός μηχανισμός στο εισόδημά μας και χωρίς να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Το ταμείο έδινε δυνατότητες πέραν της γενικής οικονομικής πολιτικής. Σε άλλα υπουργεία τα ανάλογα Ταμεία επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό. Στο αίτημα να διατηρηθεί το Ταμείο, ο υπουργός Πολιτισμού είχε δηλώσει ότι, εάν διατηρηθούν ανάλογα σε άλλα υπουργεία θα προσπαθήσει να διατηρηθεί και αυτό. Μαθαίνουμε, όμως, ότι δεν ενσωματώνονται τέτοια ταμεία σε ΟΤΑ, δικαστικούς κ.ά. Και από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους μας λένε ότι "είναι περιορισμένη αυτή η ρύθμιση. Αρα δε μας συμπεριλαμβάνει".
- Ζητάτε και άλλα επιδόματα, πάντως...
- Ακριβώς. Ορισμένα επιδόματα δεν ενσωματώνονται, όπως το επίδομα επικινδυνότητας στους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, στολής σε άλλους κλπ. Τα ίδια επιδόματα ζητάνε οι συντηρητές αρχαιοτήτων, όπως εκείνο της ανθυγιεινής εργασίας, οι αρχαιοφύλακες, που χρόνια περιμένουν επίδομα επικινδυνότητας και στολής κ.ά.
- Ποια είναι μέχρι σήμερα η στάση του υπουργού Πολιτισμού;
- Ο υπουργός ισχυρίζεται ότι είχε διάλογο μαζί μας, αλλά η μόνη στιγμή που μας είδε ήταν στη συγκέντρωσή μας, την προηγούμενη εβδομάδα. Κατά τ' άλλα, μας παρέπεμψε στο διευθυντή του γραφείου του, ο οποίος δεν μπορούσε να απαντήσει σε θέματα που αφορούν πολιτικές αποφάσεις. Μέχρι τότε η ΠΟΣΥΠΠΟ είχε στείλει ένα υπόμνημα. Μετά ήρθε το εξώδικο και η προκήρυξη της απεργίας.
- Και η απάντησή του ήταν ασφαλιστικά μέτρα. Πώς το κρίνετε αυτό;
- Είναι κίνηση πολιτική, πολιτική πράξη, που τελικά δε δικαιώθηκε. Τα δικαστήρια, σε τέτοιες περιπτώσεις, κρίνουν μόνο τυπικές διαδικασίες και όχι ζητήματα ουσίας. Στην περίπτωσή μας είπε ότι η απεργία δεν αποφασίστηκε από γενική συνέλευση. Εμείς λέμε ότι αποφασίστηκε από συνέλευση των εκπροσώπων των πρωτοβάθμιων σωματείων. Ποτέ βέβαια δε βγάζουν νόμιμη μία απεργία, αλλά το ότι η απεργία μας κρίθηκε μόνο "παράνομη" και όχι "καταχρηστική", σημαίνει ότι απέτυχε το βασικό επιχείρημα του υπουργού, περί "ομηρίας των μνημείων". Πάντως, η προσφυγή στα δικαστήρια εκφράζει τη γενικότερη στάση της κυβέρνησης απέναντι στις απεργίες.
- Εσείς πάντως συνεχίζετε...
- Ναι, γιατί δεν προλαβαίνουμε να σταματήσουμε. Αύριο το νομοσχέδιο θα συζητηθεί στη Βουλή. Πιστεύω, ότι ο υπουργός θα δυσκολευτεί να καταφύγει σε συλλήψεις ή πειθαρχικά συμβούλια. Αρκεί να σας πω ότι, στο δικαστήριο το ΥΠΠΟ δεν είχε ούτε έναν μάρτυρα υπεράσπισης από πλευράς εργαζομένων...
- Πώς σχολιάζετε το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης, που συζητήθηκε προχτές στη Βουλή και προβλέπει φυλάκιση ενός έτος στους μη συμμορφούμενους απεργούς, όταν η απεργία τους κηρύσσεται "παράνομη";
- Οι απεργίες κρίνονται από το λαό και το λαϊκό δίκαιο. Εδώ και πολύ καιρό υπάρχει αναστάτωση σε πολλά κοινωνικά στρώματα, την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να καταστείλει. Δε νομίζω, όμως, ότι θα τα καταφέρει.
Δ. Μ.