Το πανανθρώπινο, διαχρονικό αριστούργημα «Ο χορός του θανάτου» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, ανέβασε στο «Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας» ο θίασος «Πράξη». Με πρώτο τον Ιψεν στη «θεμελίωση» του δραματουργικού κοινωνικού ρεαλισμού, ο Στρίντμπεργκ, δεύτερος, αντλώντας από τα δικά του βασανιστικά βιώματα, εμπλούτισε αυτό το μεγάλο αισθητικό ρεύμα του κοινωνικού ρεαλισμού με περισσότερο ψυχογραφικό βάθος. Εγινε πιο λεπτομερής ερευνητής - ανατόμος της «αβύσσου» της ανθρώπινης ψυχής, των ομολογούμενων και ανομολόγητων πόθων και παθών του ανθρώπου, χωρίς να παύει να ανιχνεύει και να αναδείχνει τα κοινωνικά αίτια και τις συνθήκες που επιδρούν καταλυτικά, ακόμα και ολέθρια, στον ψυχισμό του ανθρώπου, στη συμπεριφορά και στις σχέσεις του, συζυγικές, κοινωνικές, επαγγελματικές. Οσο περισσότερο καθάριο ρεαλιστικό «φως», χωρίς άσκοπα, επιτηδευμένα «κόλπα» μεταφραστικά, σκηνοθετικά και ερμηνευτικά, ρίξει κανείς στο «Χορό του θανάτου», όπως εξάλλου και στα περισσότερα έργα του Στρίντμπεργκ, τόσο περισσότερο αναδύεται ο ψυχογραφικός ζόφος και τόσο καθαρότερα προβάλλουν και τα κοινωνικά αίτιά του. Απόδειξη περί αυτού η παράσταση της «Πράξης», χάρη βέβαια, στην οξύνου ρεαλιστική μετάφραση του αξέχαστου Μίνου Βολανάκη, στο απέριττο, σχεδόν «γυμνό» σκηνικό και στα κοστούμια εποχής του Γιώργου Πάτσα, στους «ζοφώδεις» φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου, στους ανησυχαστικούς ήχους του Δημήτρη Ιατρόπουλου, στην εκφραστική σωματικά και χειρονομιακά κίνηση της Αγγελικής Στελάτου, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Νίκου Χατζόπουλου. Χάρη στη δική του, εκπληκτικά αφανή καθοδήγηση, την ατόφια ρεαλιστική «ματιά» προβάλλει τόσο «γυμνή», τόσο αληθινή η «κόλαση» του πρωταγωνιστικού ζεύγους. Ο «χορός» του θανάτου του γάμου τους, των πόθων τους και της στερημένης ζωής τους. Προβάλλει η «κόλαση» και μέσα τους και γύρω τους. Η «κόλαση» της κοινωνίας. Το επίτευγμα της σκηνοθεσίας είναι ότι μοιάζει σαν να μην υπήρξε σκηνοθεσία. Με την παράστασή του θαρρείς ότι κοιτάς μέσα από μια ρωγμή του τείχους ενός στρατώνα, σε ένα παγερό, στενόχωρο θάλαμο του οποίου ζουν απομονωμένοι, ξένοι για την «καλή», την ευημερούσα αστική κοινωνία, ο φτωχός, λαϊκής καταγωγής, μεσήλικας λοχαγός του πυροβολικού Εντγκαρ με την άλλοτε εύπορη μεσοαστή, πρώην ηθοποιό, γυναίκα του Αλίς. Σαν να τους παρακολουθείς, εγκαταλειμμένους και από το μοναχοπαίδι τους, να αλληλοσπαράσσονται ψυχολογικά. Να τρώνε τις «σάρκες» του αλλοτινού έρωτά τους. Ερωτας, που παραδόθηκε στην ανέχεια, στη φθορά και το μίσος. Μίσος, που κορυφώνεται όταν, στη μοναξιά τους, «εισβάλλει» ένας παλιός φίλος, επίσης έρημος, χωρισμένος από τη γυναίκα του, που αγωνιά για την επαγγελματική αποκατάσταση του γιου του. Ενας φίλος, με τον οποίο ερωτοτροπεί η Αλίς, επιδιώκοντας να εγκαταλείψει τον άντρα της και να ζήσει καλύτερη ζωή. Μάταια, όμως, καθώς η «κόλαση» είναι και έξω από το σπιτικό της. Το ζευγάρι θα συνεχίσει, όσο αντέξει τον προδικασμένο «χορό του θανάτου», με πιθανότερο πρώτο θύμα τον σύζυγο. Η παράσταση προσφέρει και τρεις πολύ καλές ερμηνείες, με κυρίαρχη την ιδανική για το ρόλο του Εντγκαρ ερμηνεία του Γιάννη Βόγλη. Ο Βόγλης, με το υποκριτικό βάρος, τα δυνατά εκφραστικά μέσα, τη μεγάλη υποκριτική εμπειρία, αλλά και οδηγούμενος από το «γυμνό», λιτό, χωρίς υποκριτικά τερτίπια, χαρακτηρολογικό και ψυχογραφικό ρεαλισμό της σκηνοθεσίας, κατέθεσε τη σημαντικότερη, ίσως, μέχρι τώρα ερμηνεία του. Η Μπέττυ Αρβανίτη, με την επίσης λιτή, άμεση, ουσιώδη ερμηνεία της αναδεικνύει το συχνά σκληρότερο, πιο αμείλικτο και πιο εκδικητικό απ' ό,τι του άνδρα μίσος της στερούμενης τα υλικά αγαθά γυναίκας, ιδιαίτερα όταν, όπως η Αλίς, προέρχεται από εύπορη κοινωνική τάξη. Καλή είναι και η ερμηνεία του Μάνου Βακούση, αν και σε ρόλο όχι κοντινό του, φυσιογνωμικά και ιδιοσυγκρασιακά.
ΘΥΜΕΛΗ