Παρέμβαση του Ν. Σοφιανού, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», σε εκδήλωση του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου
«Το ΚΚΕ έχει θέσεις για το βιβλίο, για τον Πολιτισμό, για την Εκπαίδευση, και είναι γνωστές, όπως και η κριτική που έχει ασκήσει στην κυρίαρχη πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων, που από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, με την περίφημη "διαθεματικότητα", δημιούργησαν το "σχολείο της δεξιότητας και της πληροφορίας"», ανέφερε ο Ν. Σοφιανός στην αρχή της ομιλίας του.
Αναφερόμενος στις πρωτοβουλίες του ΚΚΕ σχετικά με τον Πολιτισμό, σημείωσε χαρακτηριστικά: «Η πρακτική, οι πρωτοβουλίες στη Βουλή, στην Περιφέρεια, στους δήμους, στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, στις παρεμβάσεις στους Συλλόγους Γονέων, στις Ενώσεις και τις Ομοσπονδίες, στο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα: Οπου παρεμβαίνει και δρα το ΚΚΕ, έχουμε ως βασική αντίληψη ότι ο Πολιτισμός - μέρος αυτού είναι και το βιβλίο - δεν είναι για λίγους και εκλεκτούς. Πρέπει να είναι υπόθεση των πολλών και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους οικονομίας της αγοράς, με όρους κερδοφορίας».
Αναφερόμενος στην πολιτική του δήμου στα ζητήματα του Πολιτισμού και του βιβλίου, τόνισε ότι δεν είναι μόνο ευθύνη του δημάρχου, αλλά ουσιαστικά στην Αθήνα «έχουμε να κάνουμε με τη λειτουργία του δήμου ως επιχειρηματία που προσαρμόζεται στις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις σε όλους τους τομείς, που κάνει δουλειά με τις ΜΚΟ και ιδιαίτερα στο χώρο του Πολιτισμού.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το πρόγραμμα "Ανοιχτά Σχολεία", που λειτούργησε μέσω των ιδρυμάτων Λάτση και Νιάρχου, το "Αθήνα - Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου", που κόστισε μισό εκατομμύριο ευρώ αλλά δεν άφησε καμία υποδομή στην πόλη, δεν άγγιξε κανέναν Αθηναίο πλην ΜΚΟ, εταιρειών και σχημάτων που έκαναν διάφορα events πλαισιώνοντας τις σχετικές εκδηλώσεις.
Στη συζήτηση που είχε γίνει στο Δημοτικό Συμβούλιο για την "Αθήνα - Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου", κάναμε συγκεκριμένες προτάσεις για λογοτεχνικούς περιπάτους, για σηματοδότηση μιας σειράς μνημείων του προηγούμενου αιώνα που δένονται με τη λογοτεχνία - και έχει πολλά η Αθήνα - ώστε να μάθει ο Αθηναίος και το παιδί του τις γειτονιές που έζησε π.χ. ο Παπαδιαμάντης, για να μάθει τι ήταν η "Δεξαμενή", τι ήταν το πατάρι του Λουμίδη. Να τιμήσεις τους σημαντικούς λογοτέχνες που έζησαν και δημιούργησαν στην πόλη μας και μέσα από αυτά να καλλιεργείται και ένα κλίμα να προσεγγίσει ο κόσμος το βιβλίο».
Και συνέχισε: «Εχει μεγάλη σημασία αν ο δήμος αντιλαμβάνεται ότι ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου, ο Σύνδεσμος Βιβλιοπωλών, το Σωματείο των Εμποροϋπαλλήλων, αυτές οι συλλογικότητες της πόλης, πρέπει να συμμετέχουν στο σχεδιασμό των πρωτοβουλιών, να έχουν χρόνο στο δημοτικό ραδιόφωνο, πρέπει μια σειρά πράγματα να γίνονται συντονισμένα και να αξιοποιείται η μεγάλη υποδομή που έχει ο δήμος της Αθήνας».
Μιλώντας για το θέμα στήριξης της εκδοτικής δραστηριότητας και των εκδοτών, τόνισε: «Μπορούμε να πάρουμε μέτρα στήριξης. Πρώτον, η σημαντική μείωση που πρέπει να γίνει στον συντελεστή με τον οποίο φορολογείται η επαγγελματική στέγη, για να πάρουν ανάσα σήμερα οι βιβλιοπώλες, οι μικροί και μεσαίοι εκδότες. Και δεύτερον, να στηριχθεί η εκδοτική δραστηριότητα με συνδυασμένες παρεμβάσεις και προγράμματα σε όλες τις βαθμίδες του σχολείου, στους χώρους όπου βρίσκεται η νεολαία της Αθήνας, Ελληνες και μετανάστες, ώστε να δίνονται ερεθίσματα, να δημιουργούνται όροι ανάσχεσης αυτής της πορείας στην οποία βρισκόμαστε. Είναι κομβικό το θέμα του σχολείου, της Εκπαίδευσης και των δυνατοτήτων που έχει ο δήμος να αξιοποιήσει τον Πολιτιστικό του Οργανισμό και τη Δημοτική Βιβλιοθήκη».
Η «Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία» στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος - Ακροάματος σχολιάζει με ανακοίνωσή της επιστολή που διακινείται από το γραφείο της Ομοσπονδίας, στην οποία εμφανίζεται η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας όμηρος μιας μειοψηφίας που δεν την αφήνει να οδηγήσει τους εργαζόμενους του κλάδου στις «καλύτερες συνθήκες που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ φέρνει».
Σημειώνει ανάμεσα σε άλλα η ΔΑΣ:
«Μήπως καλύτερες συνθήκες εννοούν τις συνθήκες που έχουν οι εργαζόμενοι στο εμπορικό θέατρο;
Μήπως ως επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων εννοούν την πρόταση των παραγωγών σε κινηματογράφο και τηλεόραση να ζητούν από τους τεχνικούς να εργασθούν με όρους δουλείας;
`Η εννοούν την αδιαλλαξία κυβέρνησης και διοίκησης του ΚΘΒΕ που τρομοκρατεί τους ηθοποιούς επειδή ζητούν να υπογράψουν την ίδια Σύμβαση με την περσινή, χωρίς τους μνημονιακούς όρους, τώρα που βγήκαμε από τα μνημόνια;
Σε τι εμπόδισε η μειοψηφία του ΔΣ την πλειοψηφία να συζητά κρυφά από τον ΠΜΣ και το ΣΕΗ, που παλεύουν για ΣΣΕ στο εμπορικό θέατρο με εργοδότες και υπουργείο Εργασίας;
Τι κατάφεραν αποκλείοντας τα Σωματεία που αγωνίζονται από τα κάτω;
Αραγε, γιατί η κυβέρνησή τους, που τη διαφημίζουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν, δεν έδωσε λύση;
Η Ομοσπονδία δεν αδρανοποιείται από τον ΠΜΣ και το ΣΕΗ, δύο σωματεία που καθημερινά παλεύουν για το σύνολο των προβλημάτων που έχει φέρει στις πλάτες των εργαζομένων η κυβερνητική πολιτική».
Η παράσταση είναι το αποτέλεσμα πολύμηνου εργαστηρίου πάνω στην αρχαία Τραγωδία, που ξεκίνησε πέρυσι τον Οκτώβρη και ολοκληρώνεται τον προσεχή Μάη με την πρεμιέρα. Για τις ανάγκες της ερευνητικής διαδικασίας και της παράστασης δημιουργήθηκε νέα μετάφραση από τον Δημήτρη Δημητριάδη.
Ο Σ. Στρούμπος σημειώνει μεταξύ άλλων στο σκηνοθετικό του σημείωμα:
«Το σκεπτικό της παράστασης:
Βλέπουμε την Αντιγόνη ως Τραγωδία για τη Διεκδίκηση της Ζωής.
Η ακατάβλητη επιθυμία της Αντιγόνης να θάψει τον νεκρό αδερφό της, παρά τις διαταγές του Κρέοντα, δεν την συνδέει μονάχα με τον κόσμο των νεκρών της και της οικογένειάς της. Ξεκινώντας από τη διεκδίκηση της ταφής απέναντι στην κρατική εξουσία, οδηγείται στη διεκδίκηση νέων όρων για την επανεκκίνηση της Ζωής στην πόλη μετά τον πόλεμο. Η Αντιγόνη επιχειρεί να ενώσει Μνήμη και Πόλη, Υπαρξη και Ιστορία, Εξέγερση και Κοινωνία». Και καταλήγει: «Δεν μπορεί κανείς να είναι ήσυχος, αναθέτοντας την ευθύνη πολιτών και πόλης σε κάποιον θεό ή σωτήρα: "'Η θα είμαστε ήσυχοι ή θα είμαστε ελεύθεροι", έγραφε ο Θουκυδίδης».
Παίζουν: Εβελυν Ασουάντ, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Ελλη Ιγγλίζ, Ανδρομάχη Φουντουλίδου, Γιάννης Γιαραμαζίδης, Ρόζυ Μονάκη, Στέλιος Θεοδώρου - Γκλίναβος.
Παραστάσεις: Στις 21.00 από Τετάρτη έως Κυριακή, μέχρι τις 19 Μάη.
Πληροφορίες - κρατήσεις θέσεων στο τηλέφωνο 2103225207.
Η σχέση μιας μάνας και μιας κόρης... Μια ζεστή σοκολάτα και ένα καραμελωμένο μήλο είναι η επιθυμία της Τζέσι, όταν δηλώνει στη μητέρα της, από την αρχή σχεδόν του έργου, ότι θέλει να αυτοκτονήσει. Η Θέλμα, σοκαρισμένη, προσπαθεί να μεταπείσει την κόρη της, ενώ εκείνη να εξηγήσει τους λόγους της απόφασής της. Μάνα και κόρη, για πρώτη φορά στη ζωή τους, θα πρέπει να μιλήσουν με ειλικρίνεια...
Μια παράσταση με τρυφερότητα, χιούμορ και συγκίνηση που «υπηρετείται» από τις θαυμάσιες ερμηνείες των Μαρίας Σκούντζου και Αναστασίας Παπαστάθη.
Παραστάσεις κάθε Σάββατο στις 21.00, Κυριακή 19.00 και Δευτέρα 20.00.
Eurokinissi |
Καταγόταν από τη Χαλκίδα, αλλά στα 24 του χρόνια βρέθηκε στη Γερμανία για σπουδές τις οποίες δεν ολοκλήρωσε. Εκεί ασχολήθηκε με τον πειραματικό κινηματογράφο και έκανε φωτογραφίσεις μόδας ως μοντέλο. Οταν επέστρεψε στην Ελλάδα, άρχισε να εμφανίζεται σε κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Ανάμεσά τους, το 1983 υποδύθηκε τον ρόλο του Αργύρη, ενός άνεργου ηθοποιού που ζούσε στο περιθώριο, στην ταινία «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη, ενώ το 1989 έπαιξε στην ταινία του Νίκου Αντωνάκου «Δεξιότερα της Δεξιάς».
Εδώ και πολλά χρόνια ζούσε μόνιμα στη Σκόπελο, όπου και είχε δημιουργήσει την Ερασιτεχνική Θεατρική Ομάδα Σκοπέλου (ΕΘΟΣ), με σκοπό να διδάξει και αναδείξει τη θεατρική τέχνη, ενώ παράλληλα έκανε μαθήματα σε παιδιά.