Η τέχνη της Αννας Κινδύνη - Μαρουδή, ξεχωριστή, ζοφερή και συνάμα τρυφερή, κουβαλάει όλο το βάρος του προσωπικού βιώματος βγαλμένου από τα σπλάχνα του συλλογικού βιώματος της ανθρωπότητας, χωρίς χρονικά και γεωγραφικά όρια. Χωρίς «φλυαρίες» και χρωματική «διακόσμηση». Το άσπρο και μαύρο σε όλες τους τις τονικότητες, έδωσαν «σάρκα και οστά» στις μορφές της. Σε δεκάδες μανάδες και σκελετωμένα παιδιά με αλλοιωμένα από τον τρόμο του θανάτου πρόσωπα. Μανάδες και παιδιά της Κατοχής, του Σαράγεβο, της Ρουάντα... Η τέχνη της είναι συνυφασμένη με τη μοίρα του τόπου μας, αλλά και της οικουμένης.
Οπως έλεγε η ίδια: «Ηθελα να σχεδιάσω την εσώτερη ζωή, το θάρρος, τη θυσία, την καταδίωξη, τη στέρηση, το θάνατο, τον πόνο, τον αγώνα, την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, όλο αυτό το σύμπλεγμα συναισθημάτων κι εντυπώσεων μιας ολόκληρης ζωής. Αισθανόμουν να είμαι μάνα, μάνα της ίδιας μου της μάνας και όλων των μανάδων του κόσμου...».
«... Πιστεύω ότι η πιο σίγουρη ικανότητά μου είναι να "ξαναζώ" τα μαρτύρια της πατρίδας μου και να τα "μεταφράζω" σε εικόνες. Αλλά νιώθω δυστυχής που δεν μπορώ να το κάνω αυτό με όση δύναμη πρέπει. Θα ήθελα να ήμουν καλύτερη ζωγράφος. Ζωγραφίζω καλύτερα απ' όσο μιλώ, αλλά η καρδιά μου λέει πάντα πιο πολλά από αυτά που μπορεί να γράψει το χέρι μου...».
Αποψη της αρχαίας Κορίνθου και του Ακροκορίνθου |
Στο μικρό εισαγωγικό σημείωμα του ημερολογίου διαβάζουμε, μεταξύ άλλων: «Οι εμπειρίες που αποκόμισε (σ.σ. η Εφορεία) και οι δυσκολίες που αντιμετώπισε μέσα από τις οργανωτικές αδυναμίες, την ελλιπή στελέχωση και τις ισχνές της πιστώσεις, σφυρηλάτησαν ακόμα περισσότερο την επιμονή της να διέλθει με αποφασιστικότητα τα ποικίλα προβλήματα και να ανταποκριθεί στα οράματα και τις προσδοκίες της (...) Η ανάλυση αυτών των φράσεων κατέστη εφικτή, χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες μιας ολιγομελούς ομάδας ανθρώπων (...)». Αυτά τα λόγια θα μπορούσαν να είναι και μια περιεκτική απάντηση στον ανούσιο δικομματικό «καυγά» που αδιαφορεί γι' αυτήν την πραγματικότητα, ενώ εφαρμόζει διαχρονικά την ίδια επικίνδυνη, για την πολιτιστική κληρονομιά, πολιτική.
Το ημερολόγιο παρουσιάζει 12 συγκεκριμένα έργα της ΛΖ΄ ΕΠΚΑ, τα οποία συνοδεύονται από κατατοπιστικά και ευνόητα κείμενα. Και του χρόνου!
«Από το Βυζάντιο στη σύγχρονη Ελλάδα - Η ελληνική Τέχνη σε αντίξοες συνθήκες», τιτλοφορείται η έκθεση που παρουσιάζεται (έως 6/5) στο Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο της Νέας Υόρκης. Περιλαμβάνει 137 αντικείμενα από τις μεταβυζαντινές συλλογές του Μουσείου Μπενάκη. Ανάμεσά τους εικόνες, έργα ζωγραφικής, ξυλογλυπτικής και αργυροχοΐας, κεντήματα, ενδυμασίες, κοσμήματα, κεραμικά, λιθανάγλυφα, σπάνιες εκδόσεις, χάρτες, όπλα, κ.ά.
H γκαλερί «Ε 31» (Ευριπίδου 31 - 33 και Αθηνάς), διοργανώνει δύο κύκλους σεμιναρίων Ιστορίας Τέχνης. Ο πρώτος (κάθε Τετάρτη, 1/2 - 1/3) έχει ως τίτλο «Πέντε επεισόδια στην ιστορία της θέασης» και περιγράφει τη σταδιακή αλλαγή στη σχέση παρατηρητή και καλλιτεχνικού αντικειμένου από την Αναγέννηση μέχρι και τη δεκαετία του '60. Εισηγητής: Κώστας Ιωαννίδης. Ο δεύτερος κύκλος (κάθε Δευτέρα, 6/2 - 27/2) έχει τίτλο «Η τέχνη μετά το 1960: Τάσεις, ιδέες, θεσμοί». Εισηγήτρια: Ειρήνη Γερογιάννη. Πληροφορίες - δηλώσεις συμμετοχής: 210 3210.881.
Μετά την παράσταση του έργου «Missing People» στο θέατρο «Χυτήριο» τον περασμένο Δεκέμβρη, η Ιωάννα Πάραλη και η ομάδα χορού «Landscape», παρουσιάζουν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το «Ανθρώπινο Τοπίο», στο πλαίσιο της «2ης Πλατφόρμας Σύγχρονου Χορού» του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων. Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στις 2/2 στις 5μ.μ., με προσκλήσεις για σπουδαστές χορού, χορευτές και φίλους και στις 8.30μ.μ. για το κοινό. Χορογραφία: Ιωάννα Πάραλη. Μουσική σύνθεση: Γιάννης Νικολάου. Σκηνικά: Μαρία Βασιλάκη. Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη. Ερμηνεύει η Βανέσα Σπινάσα.