Με αφορμή μια εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού «Σκάι»
Διυλιστήριο της «Slovnaft» έξω από την Μπρατισλάβα, την περίοδο του σοσιαλισμού |
«Πληρωμένη απάντηση», θα λέγαμε, σε αυτήν την αστική προπαγάνδα δίνει η εμπεριστατωμένη μελέτη του Σλοβάκου Κάρολ Οντριας, με τον σκόπιμα ειρωνικό τίτλο του βιβλίου του «Τα εγκλήματα της δημοκρατίας ενάντια στα εγκλήματα του κομμουνισμού» (2007), που καταγράφει τις αρνητικές αλλαγές που συντελέστηκαν στη Σλοβακία (μέρος της Τσεχοσλοβάκικης Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας) μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Οπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας στην εισαγωγή, έζησε στη Σλοβακία 40 χρόνια επί σοσιαλισμού και στη συνέχεια έφυγε το 1988 για 11 χρόνια στις ΗΠΑ για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Βιοφυσική. Σε εκείνη την περίοδο (1988-1999) μπόρεσε να παρατηρήσει τα διαφορετικά αυτά πολιτικά και οικονομικά συστήματα. Οπως ο ίδιος παρατηρεί, κατά τη διάρκεια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, σημαντικές αλλαγές έγιναν στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων στη Σλοβακία. «Ο καπιταλισμός άλλαξε αρνητικά τη συμπεριφορά των ανθρώπων, δημιούργησε έναν αρνητικό πολιτισμό, δημιούργησε μια νέα καπιταλιστική κοινωνία, που, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτω, είναι άκρως λιγότερη ανθρώπινη και πολιτισμένη σε σχέση με τη σοσιαλιστική κοινωνία. Σαν αποτέλεσμα αυτού, εντάχθηκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Σλοβακίας», υπογραμμίζει.
Η φροντίδα στο παιδί, που ήταν κύριο μέλημα σε όλες τις σοσιαλιστικές χώρες με δίκτυο παιδικών σταθμών, σήμερα ακριβοπληρώνεται από τους εργαζόμενους |
Τα στοιχεία που παρατίθενται δείχνουν πως ο σοσιαλισμός, με όποιες αδυναμίες και λάθη, αποτέλεσε ένα αληθινά καινούριο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που έλυσε πολλά κρίσιμα ζητήματα για τους εργαζόμενους και ήταν ασύγκριτα καλύτερο από τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Μετά το 1989, η ανατροπή της σοσιαλιστικής κοινωνίας ξεκίνησε με την ιδιωτικοποίηση της λαϊκής περιουσίας. Λέει ο Οντριας: «Πριν τις αλλαγές, σχεδόν το 100% της βιομηχανίας, της γεωργίας, της δασοκομίας, των κατασκευών, των συγκοινωνιών και του εμπορίου ήταν λαϊκή περιουσία. Στις αρχές του 2004, το μερίδιο του ιδιωτικού τομέα στη Σλοβακία ήταν το εξής: γεωργία 99%, δασοκομία 49%, βιομηχανία 81%, συγκοινωνίες 64%, εμπόριο 99,7%».
Μεγάλη γεωργική κρατική εκμετάλλευση σιτηρών στη Σλοβακία |
«Μέχρι το 1948 επικρατούσε καπιταλισμός στη Σλοβακία, όπου η παραγωγή ήταν ιδιαίτερα χαμηλή. Αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης και μειώθηκε δραστικά μετά τις ανατροπές το 1989. Το 2004 η αγροτική παραγωγή άγγιζε μόλις το 60% της παραγωγής του 1989. Η αγροτική παραγωγή το 2004 ήταν παρόμοια με αυτήν που υπήρχε στη Σλοβακία το 1955-1956, δηλαδή έφθασε στα επίπεδα που είχε πριν 40 χρόνια!
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο αριθμός βοοειδών στη Σλοβακία. Ενώ αυξήθηκε κατά τη διάρκεια του σοσιαλισμού, μειώθηκε δραστικά στο 33% το 2004 σε σχέση με ό,τι ήταν το 1989, πολύ χαμηλότερα απ' ό,τι ήταν πριν το 1936.
Η εκτροφή χοίρων το 2004 ήταν μόλις στο 42% του συνολικού αριθμού του 1989, δηλαδή ανάλογη με αυτήν του 1950. Η εκτροφή προβάτων το 2004 ήταν στο 52% του επιπέδου του 1989, δηλαδή παρόμοια με αυτή του 1948 και λιγότερο απ' ό,τι το 1936. Η παραγωγή αυγών το 2004 έφθασε στο 57% της χρονιάς του 1989, παρόμοια με ό,τι ήταν το 1971. Η παραγωγή κρέατος το 2004 ήταν μόλις στο 45% του 1989, φέρνοντας τη χώρα πίσω κατά 50 χρόνια. Η παραγωγή γάλακτος στη Σλοβακία το 2004 έφερε τη χώρα στα ίδια επίπεδα με το ποσοστό που υπήρχε 49 χρόνια πριν». Ολα αυτά υποκαταστάθηκαν με εισαγωγές.
Ενδεικτικά είναι και τα στοιχεία που υπάρχουν στο βιβλίο σχετικά με τη λαϊκή κατανάλωση. Εκεί βλέπουμε ότι αυτή ξεκίνησε σε πολύ χαμηλά επίπεδα προ του 1948 επί καπιταλισμού, αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του σοσιαλισμού και μειώθηκε πάλι μετά τις ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση.
Συγκεκριμένα, η κατανάλωση κρέατος στη Σλοβακία ήταν χαμηλή το 1936, ωστόσο σταδιακά αυξήθηκε κατά το σοσιαλισμό και μειώθηκε με τις ανατροπές. Το 2003 μειώθηκε κατά 61% του επιπέδου του 1989, κατεβάζοντας το επίπεδο σε αυτή που υπήρχε στη Σλοβακία το 1964. Παρόμοια στοιχεία υπάρχουν για την κατανάλωση ζάχαρης, λαχανικών και φρούτων. Ενας από τους μύθους που καλλιεργούνται είναι για ελλείψεις σε τρόφιμα στη σοσιαλιστική Σλοβακία, και δεν αναφερόμαστε στην περίοδο λίγο πριν τις ανατροπές. Ηταν μια καλά σχεδιασμένη εκστρατεία, όπου οι καπιταλιστές και η άρχουσα τάξη «κατάφεραν» να «μεταφράσουν» τη σταδιακή αύξηση της κατανάλωσης τροφίμων σε ελλείψεις στα τρόφιμα.
Και συνεχίζει ο Σλοβάκος συγγραφέας: «Πριν την ανάληψη της εξουσίας από το λαό και τους κομμουνιστές το 1948, ως Ομόσπονδη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας, η Σλοβακία ήταν μια κυρίως αγροτική χώρα χωρίς ιδιαίτερη ανάπτυξη στον τομέα της βιομηχανίας. Η διαίρεση του μεριδίου του εθνικού εισοδήματος ήταν η εξής: 32,2% στη γεωργία, 39,9% στη βιομηχανία, 11,4% στην οικοδομή. Το 1947, το 47,45% των κατοίκων της χώρας δούλευε στον αγροτικό τομέα, όμως, μετά από 40 χρόνια σοσιαλισμού, η Σλοβακία μετατράπηκε σε βιομηχανική χώρα. Πλέον η διαίρεση του μεριδίου του εθνικού εισοδήματος το 1989 ήταν 10,1% στη γεωργία, 61,7% στη βιομηχανία και 11,6% στην οικοδομή.
Μετά τις ανατροπές και στις αρχές του 2004, το μερίδιο του ιδιωτικού τομέα στη βιομηχανία ήταν 81%.
Η κατασκευαστική δραστηριότητα αυξήθηκε κατά τη διάρκεια 1948-1989 κατά 2.041% και μειώθηκε δραματικά κατά την παλινόρθωση του καπιταλισμού, με την παραγωγή το 2004 να είναι στο 41% αυτής του 1989, παρόμοια, δηλαδή, με ό,τι υπήρχε στη Σλοβακία το 1970.
Η βιομηχανική παραγωγή, παρόλο που ήταν ιδιαίτερα χαμηλή πριν το 1948, αυξήθηκε δραστικά κατά το σοσιαλισμό. Από το 1948 έως το 1989 αυξήθηκε από 100% στο 3.286% και μειώθηκε μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού, όπου κυρίως ιδιωτικοποιήθηκε και στη συνέχεια καταστράφηκε.
Ως ιδιαίτερο στοιχείο θα πρέπει να αναφερθεί και να εξηγηθεί το γεγονός ότι μετά το 1994 υπήρξε μια αύξηση στη βιομηχανική παραγωγή και αυτό εξαιτίας της αύξησης των ξένων επενδύσεων και την οικοδομική δραστηριότητα χρησιμοποιώντας όμως φτηνό εργατικό δυναμικό. Χαρακτηριστικές, εξάλλου, είναι και οι δηλώσεις του διευθυντή της «Πεζό» (BBC Μάης 2006), που εξήγησε τους λόγους του κλεισίματος του εργοστασίου στην Αγγλία και του ανοίγματός του στη Σλοβακία. Σύμφωνα με αυτόν, το κόστος της λειτουργίας του εργοστασίου στη Σλοβακία ήταν μόλις 10% αυτού στην Αγγλία!».
Η καθημερινή αίσθηση ασφάλειας του λαού της Σλοβακίας επιδεινώθηκε ιδιαίτερα μετά τις ανατροπές. Ο αριθμός των αδικημάτων σταθεροποιήθηκε στις περίπου 50.000 ετησίως. Ο αριθμός αυτός διπλασιάστηκε μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού τα πρώτα χρόνια, ενώ το 2005 αυξήθηκε κατά 266% του επιπέδου του 1989! Τα στοιχεία αυτά δείχνουν πως ο καπιταλισμός - που γεννάει τέτοια φαινόμενα - όχι απλά δεν προστατεύει τους πολίτες από αυτά, αλλά επιπλέον προσφέρει περισσότερες «ελευθερίες» στους εγκληματίες.
Πολλές από τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού, όπως αυτή της κοινωνικής ασφάλισης, της εργασίας, της στέγης, της μόρφωσης και της υγείας, οι οποίες έχουν καταργηθεί στον καπιταλισμό, έχουν φέρει ως αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας. Τα φαινόμενα αυτά έφεραν και τη δραματική αύξηση της βίας. Κατά τη διάρκεια του σοσιαλισμού ετήσια υπήρξαν περίπου 7.000 υποθέσεις βίας. Μετά τις ανατροπές, ο αριθμός συνέχεια αυξανόταν και έφθασε το 2005 να είναι στο 206% συγκριτικά με τα επίπεδα του 1989. Μετά το 1989, η καπιταλιστική κοινωνία έδωσε έμφαση στην προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας, όμως, τα εγκλήματα που είχαν σχέση με αυτήν αυξήθηκαν δραματικά. Σύμφωνα με έκθεση της Αστυνομίας (2004), τα εγκλήματα που σχετίζονταν με τις ιδιοκτησίες αποτελούσαν το 58,7% του συνόλου. Παρατηρήθηκε, επίσης, αύξηση στον αριθμό των διαρρήξεων. Ενώ κατά τη διάρκεια του σοσιαλισμού υπήρχαν ετησίως 5-6.000 διαρρήξεις, στον καπιταλισμό ο αριθμός αυτός αυξήθηκε κατά τέσσερις φορές.
Μια ακόμη παράμετρος είναι και ο εθισμός στα ναρκωτικά. Ενώ στη σοσιαλιστική περίοδο ο εθισμός στα ναρκωτικά ήταν σχεδόν μηδενικός, μετά το 1989 αυξήθηκε κατά 1.000 ή και 10.000 φορές, στα όρια των δυτικοευρωπαϊκών χωρών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι χρήστες ναρκωτικών στη Σλοβακία ξόδεψαν περίπου 133 εκατομμύρια δολάρια για την αγορά ναρκωτικών το 2005, δηλαδή σχεδόν το 10% του συνόλου των δαπανών του προϋπολογισμού για την παιδεία το 2004.
Τα στοιχεία αυτά, που αντλήσαμε από την εμπεριστατωμένη έρευνα του Κάρολ Οντριας και μόνο ορισμένα ενδεικτικά καταγράψαμε, μπορούν να εξηγήσουν και το γιατί μετά από πάνω από μια εικοσαετία από την ανατροπή του σοσιαλισμού, που πραγματοποιήθηκε λόγω των παραβιάσεων των νομοτελειών του από τα κόμματα εξουσίας, η νοσταλγία γι' αυτόν μεγαλώνει. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι της βιοπάλης, παρά το κλίμα έντονης αντικομμουνιστικής προπαγάνδας και την προσπάθεια του ιμπεριαλισμού να παραχαράξει την Ιστορία, δηλώνουν σε κοινωνιολογικές έρευνες ότι ζούσαν πολύ καλύτερα την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης από τη σημερινή καπιταλιστική παλινόρθωση. Το ποσοστό αυτών που απάντησαν έτσι ήταν το 1999 56%, το 2001 59% και το 2003 66%. Είναι και αυτό μια απόδειξη της ανωτερότητας του σοσιαλισμού, που σήμερα παρά το πισωγύρισμα είναι ακόμα πιο αναγκαίος από ποτέ.
Στις μέρες μας ετοιμάζεται από τους ισχυρούς του ΝΑΤΟ ένα νέο «δικαίωμα» πάνω στο αίμα των λαών από τη βόρεια Αφρική μέχρι τη Μέση Ανατολή. Η οσμή του πετρελαίου είναι κι εδώ πολύ έντονη. Οι ΝΑΤΟικοί βομβαρδισμοί στη Λιβύη είναι το προανάκρουσμα υπαγωγής των πλούσιων κοιτασμάτων πετρελαίου στην ευρωατλαντική εταιρική κατοχή. Αυτό προσδοκά και η ελληνική αστική τάξη ως εταίρος της λυκοσυμμαχίας. Εδώ βρίσκεται η ουσία των αφανών συμφωνιών και Μνημονίων, που ξαφνικά εμφανίζεται ως χρέος του ελληνικού λαού. Είναι το «δέσιμο» της εισδοχής της ελληνικής αστικής τάξης στη διεθνή ιμπεριαλιστική τοκογλυφία ως ισότιμος εταίρος και ισόβιος χρεοφειλέτης. Είναι η μεταφορά του χρέους στις πλάτες του ελληνικού λαού και μαζί του η ιδιότητα του χρεοφειλέτη. Ετσι η μεγαλοαστική πλουτοκρατική ολιγαρχία μπορεί να απολαμβάνει ως εταίρος συμμετέχοντας στις διεθνείς ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και, ταυτόχρονα, ο ελληνικός λαός να πληρώνει χρέη που ουδέποτε είδε κι ούτε εισέπραξε.