Διαφθορά. Αδιαφάνεια. Συναλλαγή. Διαπλοκή. Ιδού το «αξιακό» φορτίο που κουβαλάει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Τι φταίει; Τι παράγει αυτή τη δυσωδία; Η αιτία βρίσκεται τάχα στον τρόπο διαχείρισης ή στην ίδια τη λειτουργία και ύπαρξη του καπιταλισμού; Ενας άλλος τρόπος διαχείρισης, ένα άλλο περιτύλιγμα, θα μεταμόρφωνε και το περιεχόμενο του συστήματος; Μήπως αν η «Ζήμενς» δεν είχε να κλείνει τις δουλειές της με σοσιαλδημοκράτες ή με φιλελεύθερους κυβερνώντες, αλλά με τους «αριστερούς» των «αντινεοφιλελεύθερων» μετώπων να έχουν πιάσει τα κυβερνητικά πόστα, το πρόβλημα θα είχε λυθεί; Μήπως, τελικά, κάνουν λάθος οι μαρξιστές που επιμένουν ότι η διαφθορά του πολιτικού συστήματος είναι παράγωγο και εγγενές στοιχείο του καπιταλιστικού μοντέλου, ανεξαρτήτως διαχειριστή;
*
Κατ' αρχάς, ο καπιταλισμός είτε με νεοφιλελεύθερη είτε με σοσιαλδημοκρατική, είτε με «αριστερή» διαχείριση, καπιταλισμός παραμένει. Που σημαίνει κυριαρχία των «νόμων της αγοράς» ή, με άλλα λόγια, κυριαρχία εκείνων που ελέγχουν την αγορά. Και την ελέγχουν, διότι κατέχουν και ελέγχουν τα μέσα παραγωγής.
Το πρόταγμα της «κάθαρσης» ενός τέτοιου συστήματος, που από τη βάση του είναι θεμελιωμένο στην «αγοραία» αρχή του ισχυρού (ιδιώτη, ιδιοκτήτη, καπιταλιστή), εάν δε συνιστά υποκριτικό λόγο εκ μέρους όσων επιθυμούν να διοριστούν χαλίφηδες στη θέση των χαλίφηδων, συνιστά ανιστόρητη πολιτική αφέλεια.
Επειδή, όμως, αρκετά με την επίκληση της αφέλειας, που συνηθίζεται να αξιοποιείται σαν καταφύγιο της υποκρισίας, ας μας εξηγήσουν: Οι «αριστεροί» που επιζητούν την «εξυγίανση» του πολιτικού συστήματος χωρίς να θίγουν κατ' ελάχιστο τη θεμελιακή καπιταλιστική του λειτουργία, αλλά στη βάση κηρυγμάτων που εξαντλούνται στην επίδειξη του «αντινεοφιλελευθερισμού» τους, τι εγγυώνται; Οτι οι «Ζήμενς» θα κλείνουν πλέον τις δουλειές τους χωρίς «μίζες», αλλά για τα ίδια C4i, για τους ίδιους «Πάτριοτ», για τα ίδια «Ζέπελιν» και για τις ίδιες προμήθειες του ΟΤΕ;
*
Πρόκειται για «υπόσχεση» που δε διαφέρει καθόλου από τις υποσχέσεις των κάθε λογής εκπροσώπων του δικομματισμού και των προγόνων τους, διαχρονικά: Είτε επρόκειτο για τα «Λαυρεωτικά», είτε για τις γραμμές των τραμ της «Πάουερ», είτε για τον Κοσκωτά, είτε για το Χρηματιστήριο, οι μεν έλεγαν στους δε ότι «εμείς θα τα κάναμε καλύτερα» και ...«εντιμότερα».
Το ίδιο διαπιστώνεται και διεθνώς: Σε όλο τον κόσμο της «ελεύθερης αγοράς», από τον Ροκφέλερ των αρχών του 20ού αιώνα μέχρι την «Ενρον» και τη «Ζήμενς» των αρχών του 21ου αιώνα, οι διαχειριστές του ίδιου συστήματος, ανεξαρτήτως χρώματος και ταμπέλας, το ίδιο διεφθαρμένοι αποδείχτηκαν.
*
Με άλλα λόγια, η διαφθορά έχει έναν κοινό παρονομαστή, ανεξαρτήτως του αριθμητή που μπορεί να είναι ο κεντροδεξιός ή ο κεντροαριστερός, ο δεξιός ή ο «αριστερός», ο «δημοκρατικός» ή ο «ρεπουμπλικάνος», ο νεοφιλελεύθερος ή κεϋνσιανός διαχειριστής. Και ο κοινός παρονομαστής είναι ο καπιταλισμός. Που πάει να πει ότι «όσο υπάρχουν "Ζήμενς" θα υπάρχουν και μίζες». Και που, επομένως, σημαίνει ότι το κριτήριο κατά πόσον είσαι ενάντια στις μίζες καθορίζεται, τελικά, από το κατά πόσον και από το εάν είσαι ενάντια στις «Ζήμενς». Ενάντια, δηλαδή, στο σύστημα της σύμφυσης μεταξύ κράτους και μονοπωλίων.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, κι αυτή είναι η περίπτωση των «αριστερών» μας, κάθε αναφορά υπέρ της «χρηστής» και «έντιμης» διαχείρισης του συστήματος του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού (περί αυτού πρόκειται) ισοδυναμεί με αίτηση επίσημης εισόδου τους στο παιχνίδι της διαχείρισης των υποθέσεων των «Ζήμενς».
Ενα εκπληκτικό έργο, ο «Ταρτούφος» του Μολιέρου, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη και με τους σπουδαίους Θύμιο Καρακατσάνη και Κώστα Βουτσά θα παίζεται φέτος το καλοκαίρι σε επιλεγμένα θεατρικά φεστιβάλ.
Αν και το έργο γράφτηκε 3,5 αιώνες πριν ξεχειλίσει ο τόπος από τη φαυλότητα και την υποκρισία γύρω από την υπόθεση «Ζήμενς», είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρο. Ο «ταρτουφισμός», βλέπετε, υπήρξε ανέκαθεν εγγενές συστατικό των «Λουδοβίκων» όλων των εποχών.
1811 Ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας.
1830 Οι Γάλλοι μπαίνουν στο Αλγέρι και λίγο αργότερα κυριεύουν και το Οράν. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια επεκτάθηκαν ως την έρημο Σαχάρα.
1932 Γίνεται πρωθυπουργός της Πορτογαλίας ο Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ και εγκαθιστά στρατιωτικοφασιστική δικτατορία.
1936 Ογκώδη και μαχητικά συλλαλητήρια ακτημόνων στις Σέρρες και το Σουφλί.
1943 Υπογράφεται σύμφωνο ανάμεσα στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και το αρχηγείο της Μέσης Ανατολής.
1945 Διεξάγεται καθολική ψηφοφορία στη Βρετανία. Οι κάλπες θα ανοίξουν στις 25 του Ιούλη. Νικητές βγαίνουν οι Εργατικοί. Ο Ουίστον Τσόρτσιλ που, από τις 17 του Ιούλη μετέχει στη διάσκεψη της νίκης, στο Πότσδαμ, αποχωρεί, παραχωρώντας τη θέση του στο νέο πρωθυπουργό Κλέμεντ Ατλι.
1959 Ο Πρόεδρος της Ινδονησίας Σουκάρνο διαλύει τη Βουλή και εγκαθιστά δικτατορία.
1977 Στο Πακιστάν ο στρατηγός Μοχάμεντ Ζία ουλ Χακ ανατρέπει με πραξικόπημα την κυβέρνηση του Ζουλφικάρ Αλι Μπούτο.
1989 Κλείνει δικαστικά η «υπόθεση Ιράνγκεϊτ».
Από τα 6 δισ. του πληθυσμού της Γης τα 3 περίπου δισεκατομμύρια διαβιούν με λιγότερα από 2 δολάρια ημερησίως.
*
Το 5% του πιο πλούσιου πληθυσμού της Γης έχει 114 φορές μεγαλύτερα εισοδήματα από το 5% του φτωχότερου πληθυσμού.
*
Πάνω από 13 εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο, 30.000 χιλιάδες παιδιά κάθε μέρα, δηλαδή ένα παιδί κάθε τρία δευτερόλεπτα, πεθαίνουν από ασθένειες ιάσιμες στον ανεπτυγμένο κόσμο, από πείνα και έλλειψη πρόσβασης στο νερό.
*
Πάνω από 850 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται.
*
Στην Αμερική 30 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με συσσίτιο, 47 εκατομμύρια δεν έχουν ιατρική ασφάλιση.
*
Το άθροισμα των περιουσιών των 400 πλουσιότερων Ρώσων φτάνει το μισό και πλέον του ΑΕΠ της Ρωσίας.
*
Την ίδια ώρα, η αξία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων που ήταν 12 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 1980, έφτασε στα 64 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 200% του παγκόσμιου ΑΕΠ στο τέλος του 1995 και στα 140 τρισεκατομμύρια δολάρια ή πάνω από 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ στο τέλος του 2005. Σε 25 δηλαδή χρόνια, τα περιουσιακά στοιχεία που - με τη μορφή μετοχών, ομολόγων κλπ.- κατέχουν στα χέρια τους ιδιώτες και επιχειρήσεις, αυξήθηκαν κατά 1.166,7%!
***
Βέβαια, τίποτα από όλα αυτά δε συνιστά «σκάνδαλο». Πρόκειται για τα αποτελέσματα μιας νομιμότατης πολιτικής που ασκείται στο πλαίσιο της περίφημης «παγκοσμιοποίησης».
Σε αυτόν τον κόσμο, πάντως, είναι που η «Ζήμενς» μοίραζε μίζες και «λάδωνε» για να κάνει τις δουλειές της σε πάνω από 160 χώρες του πλανήτη...