«Θέλουμε τη χώρα μας πίσω»: με αυτό τον ευφάνταστο τρόπο κάνει εκστρατεία το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα του Φάρατζ, εκφράζοντας το τμήμα εκείνο του κεφαλαίου που θέλει τη Βρετανία εκτός ΕΕ |
Ο θάνατος της βουλευτίνας, που είχε εκλεγεί στη Βουλή των Κοινοτήτων πρώτη φορά το Μάη του 2015 και συμμετείχε δραστήρια στην εκστρατεία υπέρ της παραμονής της χώρας στην ΕΕ, τάραξε ακόμη περισσότερο τα ήδη ταραγμένα νερά, ανέστειλε (τουλάχιστον προσωρινά) την προεκλογική εκστρατεία και των δύο στρατοπέδων και ανέβασε στο κόκκινο το θερμόμετρο της έντασης.
Αυτά ενώ ήταν ήδη σε πλήρη λειτουργία οι μηχανές προπαγάνδας κάθε πλευράς, με το «βαρύ πυροβολικό» σημαντικού μέρους των μονοπωλίων να δείχνει, μάλλον καθαρά, την προτίμησή του ενάντια στο λεγόμενο Brexit. Την αποχώρηση, δηλαδή, της Βρετανίας από την ΕΕ, που, ας μην ξεχνάμε, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ και η πέμπτη μεγαλύτερη στον κόσμο.
Η ισχυρή Τράπεζα της Αγγλίας, για παράδειγμα, την Πέμπτη «βομβάρδισε» για μία ακόμη φορά, με νέα έκθεση, διαβλέποντας «σημαντικό ρίσκο» για την οικονομική ανάπτυξη της Βρετανίας, νέες «έντονες πιέσεις» στη στερλίνα, πιθανές «δονήσεις στην παγκόσμια οικονομία».
Ακόμη πιο απειλητικός εμφανίστηκε ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών, Τζορτζ Οσμπορν, προειδοποιώντας την Τετάρτη ότι σε περίπτωση Βrexit, θα παρθούν έκτακτα μέτρα ευρύτερων περικοπών, για να καλυφθεί «τρύπα» 30 δισ. στερλινών, ακόμη και στους τομείς της Υγείας και της Εκπαίδευσης, που υποτίθεται ότι έχουν γλιτώσει έως σήμερα από τη «λαιμητόμο» της λιτότητας.
Το ίδιο διάστημα, σημαντικά μονοπώλια, όπως ο τηλεπικοινωνιακός όμιλος ΒΤ, η αγγλοολλανδική πολυεθνική καταναλωτικών προϊόντων UNILEVER, ο όμιλος «Ρολς Ρόις» και η αεροπορική εταιρεία «easyJet» «βομβάρδιζαν» τους υπαλλήλους τους και τα Μέσα Ενημέρωσης με ανακοινώσεις για τους πολλαπλούς κινδύνους σε περίπτωση Brexit. Αντίθετα με την προοπτική ενός Brexit είναι και ξένα μονοπώλια, όπως η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, που έχει επενδύσει πάνω από 1,75 δισεκατομμύρια στερλίνες στη Βρετανία από το 2000 και υποστηρίζει την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ, σημειώνοντας ότι δεν θέλει η Βρετανία να χάσει το ρόλο της «ως μέλος της ΕΕ με επιρροή και ενεργητικότητα»...
Από το παιχνίδι των πιέσεων δεν έλειψαν, και πάλι, ούτε οι ξένοι ηγέτες και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ΕΕ, όπως ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι, που επιχειρηματολόγησε υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ, ο πρόεδρος της Επιτροπής της ΕΕ, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που προέβλεψε περίοδο «μεγάλης αβεβαιότητας» σε περίπτωση που αποφασιστεί η αποχώρηση της Βρετανίας, ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Τζέρι Ράις, που εκτίμησε πως τυχόν «έξοδος» του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ θα προκαλούσε «μακρά κρίση αβεβαιότητας και αστάθειας στις αγορές και βραδύτερη οικονομική ανάπτυξη» και η Γερμανίδα υπουργός Αμυνας, Ούρσουλα Φον Ντε Λέγιεν, που σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Die Zeit» εξέφρασε «φόβους» πως η ισορροπία της ΕΕ θα ανατραπεί εάν η Βρετανία επιλέξει να αποχωρήσει.
Μέσα στη «θύελλα» των δηλώσεων και ανακοινώσεων των δύο πλευρών, οι δημοσκοπήσεις μεγάλων εταιρειών αδυνατούν να προβλέψουν με ασφάλεια το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Η θολή εικόνα μπροστά στις κάλπες της Πέμπτης ανάγκασε, μάλιστα, μεγάλους χρηματοπιστωτικούς οίκους αξιολόγησης, όπως οι Morgan Stanley, BlackRock και UBS, να στραφούν στα βρετανικά γραφεία στοιχημάτων, σε μία προσπάθεια να διαβλέψουν, με μεγαλύτερη «ασφάλεια», πού θα οδηγήσει το δημοψήφισμα της 23ης Ιούνη.
Σε γενικές γραμμές, τα γραφεία στοιχημάτων φαίνεται να διακρίνουν ως πιο ισχυρή την τάση το 60-62% των ψηφοφόρων να ψηφίσει υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι προφανές πως η κουβέντα που έχει ανοίξει δεν αφορά μόνο τη Βρετανία και τις (παραδοσιακά...) «ιδιαίτερες» σχέσεις της με την ΕΕ, αλλά το μεγαλύτερο «παιχνίδι» των μονοπωλίων στη λεγόμενη Γηραιά Ηπειρο και την όξυνση του ανταγωνισμού τους, που μπλέκει, περισσότερο από ποτέ, το κουβάρι... Και βέβαια, το κριτήριο για τους εργαζόμενους δεν είναι απλά το μέσα ή έξω από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, αλλά το ποιος έχει την οικονομία στα χέρια του. Και όσο το κεφάλαιο κάνει κουμάντο, αυτοί δεν πρόκειται να δουν ουσιαστική βελτίωση στη ζωή τους.
Καθώς μένει μία βδομάδα πριν από τις βουλευτικές εκλογές στην Ισπανία, στις 26 Ιούνη (3 μέρες μετά το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ), κορυφώνεται η προσπάθεια εγκλωβισμού των λαϊκών δυνάμεων στις εκδοχές διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος. Με βάση τις δημοσκοπήσεις, το Λαϊκό Κόμμα και ο νυν υπηρεσιακός πρωθυπουργός, Μαριάνο Ραχόι, εμφανίζονται να συγκεντρώνουν ποσοστό γύρω στο 30% και ακολουθεί το σχήμα της νέας σοσιαλδημοκρατίας «Ενωμένοι μπορούμε» (Unidos Podemos - η εκλογική συνεργασία του σοσιαλδημοκρατικού «Ποδέμος» του Πάμπλο Ιγκλέσιας από το λεγόμενο κίνημα των αγανακτισμένων και του οπορτουνιστικού μορφώματος της «Ενωμένης Αριστεράς», όπου συμμετέχει και το μεταλλαγμένο ΚΚ Ισπανίας), που παίρνει γύρω στο 25%. Στην τρίτη θέση είναι η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία των Σοσιαλιστών με 21% και στην τέταρτη το συνονθύλευμα των «Πολιτών» (Cuidadanos - κάτι σαν το Ποτάμι στη χώρα μας) με 14%.
Χαρακτηριστική στιγμή αυτής της τεράστιας προσπάθειας χειραγώγησης των εργαζομένων ήταν και η λεγόμενη τηλεμαχία την περασμένη Τρίτη, ανάμεσα στους τέσσερις αστούς πολιτικούς. Εκεί έγινε καθαρό ότι τα πεδία «αντιπαράθεσης» - αφού επί της ουσίας υπάρχει στρατηγική σύμπλευση στη συμμετοχή της Ισπανίας στις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης - είναι η διαφθορά και η λεγόμενη «αλλαγή στη διαχείριση». Από τη μια οι τρεις αξιοποίησαν τα σκάνδαλα διαφθοράς που ταλανίζουν το Λαϊκό Κόμμα και από την άλλη όλοι εμφάνισαν εαυτόν ως τον ικανότερο να διαχειριστεί την οικονομία του κεφαλαίου ...ώστε να έρθει η περιβόητη ανάπτυξη, που δήθεν θα ευνοήσει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Το παραμύθι που διακινεί ιδιαίτερα η νέα σοσιαλδημοκρατία του Ιγκλέσιας και του Αλμπέρτο Γκαρθόν (ο επικεφαλής της «Ενωμένης Αριστεράς»), παρόμοιο με αυτό που πλάσαρε ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα μας ή η λεγόμενη «αριστερή κυβέρνηση» στην Πορτογαλία, είναι ότι είναι δυνατό να υπάρξει φιλολαϊκή προοπτική στο πλαίσιο του εκμεταλλευτικού συστήματος, που μπορεί να «εξανθρωπιστεί». Ειδικά αυτό το σχήμα, που φαίνεται να σπρώχνεται από συγκεκριμένο τμήμα της αστικής τάξης της χώρας, επιχειρεί να καρπωθεί την οργή εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων από τη χρόνια καπιταλιστική κρίση και να την καναλιζάρει στο πλαίσιο της εναλλαγής στην αστική εξουσία. Ετσι προβάλλει την ανάγκη «να φύγει η Δεξιά και να ηττηθεί ο νεοφιλελευθερισμός» και αξιοποιεί τη σκληρή πραγματικότητα για τα λαϊκά στρώματα, την υψηλή ανεργία (πάνω από 20%), τη μεγάλη μερική απασχόληση με συμβάσεις και μιας μέρας, τα προβλήματα των εξώσεων. Επίσης, με ιδιαίτερη έμφαση, τις τελευταίες μέρες προσπαθεί να «ψαρέψει» από τη «δεξαμενή» των Σοσιαλιστών του Πέδρο Σάντσεθ, που φυλλορροεί, προκειμένου η πρότασή του για κυβερνητική συμμαχία της παλιάς και νέας σοσιαλδημοκρατίας να γίνει με όρους ευνοϊκούς για τη νέα σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή να είναι το ισχυρό τμήμα της συμμαχίας.
Χαρακτηριστική η τελευταία «αποκάλυψη» του Ιγκλέσιας ότι «συμβουλεύεται τον πρώην σοσιαλιστή πρωθυπουργό Χοσέ Λούις Θαπατέρο» και ότι «τον θεωρεί τον καλύτερο πρωθυπουργό που πέρασε από την Ισπανία». Σύμφωνα με την καλά πληροφορημένη στα περί των Σοσιαλιστών εφημερίδα «Ελ Παΐς», οι δύο πολιτικοί πρωτοσυναντήθηκαν το Νοέμβρη του 2014 (χωρίς ο Θαπατέρο να ενημερώσει τον Σάντσεθ) και μετά από μερικούς μήνες μιλώντας στην ιταλική «Λα Στάμπα», ο Θαπατέρο δήλωνε για το νέο κόμμα του Ιγκλέσιας: «Είναι νέοι, ζουν στα σύννεφα, χωρίς σκεπή και οροφή. Θα ανακαλύψουν ότι οι εναλλακτικές στο σύστημα είναι μόνο μερικές και θα αλλάξουν. Είναι ένα νέο κόμμα, που αλλάζει την ισπανική πολιτική, αλλά που στο τέλος θα είναι αυτοί που θα αλλάξουν». Αυτά λέει ο σοσιαλδημοκράτης ηγέτης, ο οποίος συνέβαλε στη διαχείριση υπέρ των μονοπωλιακών συμφερόντων που επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής του λαού, κάτι που συνέχισε ο άλλος εταίρος του κλασικού δικομματισμού στην Ισπανία, το Λαϊκό Κόμμα.
Επίσης, ο φέρελπις διαχειριστής Ιγκλέσιας δήλωσε πρόσφατα στην «Ελ Παΐς»: «Είμαστε το αποτέλεσμα της αποτυχίας του τρίτου δρόμου. Η δική μας σοσιαλδημοκρατία ανταποκρίνεται σε ένα αναδιανεμητικό και επεκτατικό δημοσιονομικό κριτήριο, υπέρ της υπεράσπισης των κοινωνικών δικαιωμάτων, στοιχηματίζοντας στην εσωτερική κατανάλωση». Τι άλλη απόδειξη, δηλαδή, ότι «η ελπίδα που έρχεται» είναι αυτή της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης υπέρ του κεφαλαίου και το μόνο που υπόσχεται είναι κάποια ψίχουλα για το λαό, που αν κρίνουμε και από την εμπειρία της «πρώτη φορά Αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ, και αυτά είναι ...φτερό στον άνεμο. Τι άλλη απόδειξη ότι τα φανταχτερά λόγια και οι υποσχέσεις θα ξεχαστούν όταν θα κληθεί να εργαστεί για την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Βεβαίως, η χρόνια ζημιά που έχει κάνει σε αυτή τη χώρα της Ιβηρικής Χερσονήσου το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού, του συμβιβασμού με το σύστημα εκμετάλλευσης και των αυταπατών για τη μεταρρύθμιση του καπιταλισμού, δημιουργεί πολλά εμπόδια στον απεγκλωβισμό λαϊκών δυνάμεων, στην ανάδειξη του ταξικού κριτηρίου. Η μόνη δύναμη που καλεί σε αυτή την κατεύθυνση, ουσιαστική για τις μελλοντικές γενιές, που συγκρούεται πραγματικά με την εξουσία του κεφαλαίου, είναι το ΚΚ Λαών της Ισπανίας, αξιοποιώντας και τις εκλογές για την οργάνωση του λαού στους τόπους δουλειάς και τις λαϊκές γειτονιές.
-- Ο σύντροφος Κώστας Λέκκας προσφέρει το ποσό των 10.000 δολαρίων στο «Σπίτι του Αγωνιστή» για την ολοκλήρωση των έργων που γίνονται σε αυτό.
Το ΔΣ του «Σπιτιού του Αγωνιστή» ευχαριστεί θερμά.
-- Η Μαρία Καραμανώλη από το Μυλοχώρι Κιλκίς προσφέρει 500 ευρώ. Συγκεκριμένα, προσφέρει 100 ευρώ στον «Ριζοσπάστη», 100 ευρώ στην ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, 200 ευρώ στο ΚΚΕ και 100 ευρώ στην ΚΝΕ.