Οι 31 νεκροί - μαζί με τον νεαρό αυτόχειρα - είναι το απότοκο μιας κοινωνίας βίας και ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων
Associated Press |
Γιατί το «όραμα» του νεαρού δράστη να μην ήταν οι διάφοροι «Ράμπο» που σκορπίζουν το θάνατο στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις; (Φωτογραφία από το βίντεο που άφησε ο δράστης και μεταδόθηκε στα τηλεοπτικά δίκτυα των ΗΠΑ) |
Αναμφισβήτητα, ο Νοτιοκορεάτης φοιτητής αντιμετώπιζε σοβαρότατα προβλήματα όσον αφορά την ψυχική του υγεία. Υπογράφει, εξάλλου, με το βιβλικό όνομα Ισμαήλ, ενώ σε άλλο σημείο του παραληρήματός του βλέπει και τον εαυτό του ως Μωυσή... Ευλόγως το γεγονός έχει προκαλέσει σοκ. Ομως, το φαινόμενο τέτοιων μακελειών επαναλαμβάνεται...
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι 30 περιστατικά μαζικών δολοφονιών έχουν λάβει χώρα στις ΗΠΑ από το 1991 - χωρίς να περιλαμβάνονται σε αυτά περιστατικά βίας που δεν κατέληξαν σε εκατόμβη θυμάτων - σύμφωνα με απολογισμό που έδωσαν το πρακτορείο «Ασοσιέιτεντ Πρες» και το School Violence Resource Center. Τείνει να είναι η καταγραφή ενός ενδημικού φαινομένου. Μόλις τον περασμένο Οκτώβρη ένοπλος εισέβαλε σε δημοτικό σχολείο των Αμις στην Πενσυλβάνια και αφαίρεσε 5 ζωές μικρών κοριτσιών από 6 έως 12 ετών. Ποιος, εξάλλου, μπορεί να ξεχάσει τη μαζική σφαγή το Γυμνάσιο Κολουμπάιν. Ηταν 20 Απρίλη του 1998...
Το Κολουμπάιν έγινε ταινία και ντοκιμαντέρ από τον Μάικλ Μουρ, ο «Ακήρυχτος πόλεμος». «Ακήρυχτος πόλεμος» με σημείο εκκίνησης τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Πρόκειται για τα χρόνια όπου καταγράφεται η επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής θέσης του μέσου Αμερικανού, σε συνδυασμό με την ασυδοσία της αγοράς, τη διαφθορά... Την ίδια στιγμή που η πολιτική ζωή των ΗΠΑ συντηρητικοποιείται και το Υπουργικό Συμβούλιο ξεκινά με προσευχή, τα σκάνδαλα χρηματισμού στελεχών της κυβέρνησης συγκλονίζουν, ενώ όλοι θεωρούν δεδομένο ότι ο πρόεδρος δεν εκλέχτηκε.
Το κυριότερο, οι εικόνες της βίας των διαφόρων σειρών, ο τρόμος που καλλιεργείται τεχνηέντως μετά 11η Σεπτεμβρίου «μπλέκονται» με τις εικόνες από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Σομαλία και πιο πριν τη Γιουγκοσλαβία και ξανά το Ιράκ. Είναι η λίστα των ιμπεριαλιστικών πολέμων των ΗΠΑ. Μπορεί ο Νοτιοκορεάτης φοιτητής να έσπασε το «ατομικό» ρεκόρ μαζικής σφαγής, αλλά ο στρατός των ΗΠΑ κατέχει το συλλογικό ρεκόρ...
Οι αναλυτές διερωτώνται αν η δολοφονία, αυτή τη βδομάδα, τριών ανθρώπων στο χριστιανικό εκδοτικό οίκο «Zivre» της Μαλάτιας αποτελούσε «προβοκάτσια» του λεγόμενου «βαθέως κράτους» - του συμπλέγματος μελών του στρατού, του κρατικού κατεστημένου, παρακρατικών τραμπούκων και εγκληματιών - ώστε να μπει άλλο ένα εμπόδιο στο δρόμο που (ίσως) ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χαράσσει προς την προεδρία. Αλλοι μιλούν για ενέργεια ακραιφνών ισλαμιστών. Πάντως, ο Ερντογάν θα ανακοινώσει τον υποψήφιο του κυβερνώντος ΑΚ έως την Τετάρτη 25 Απρίλη, όταν η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων στη Βουλή εκπνέει.
Η δολοφονία τριών ακόμη χριστιανών οδήγησε τον υπουργό Εσωτερικών Αμπντουλκαντίρ Ακσού να δηλώσει - έξυπνα - ότι πραγματικός στόχος της δολοφονικής επίθεσης ήταν «η σταθερότητα» της χώρας. Οι δολοφονίες του Χραντ Ντινκ το Γενάρη εφέτος και η δολοφονία ενός Ιταλού ιερέα στην Τραπεζούντα πέρυσι, εξωθεί πάντως μειονοτικούς να λένε ότι δε νιώθουν και πολύ ασφαλείς. Τα θύματα των επιθέσεων αυτών μοιάζουν άσχετα, αλλά δεν είναι: οι φόνοι μοιάζουν να εντάσσονται στο κλίμα έντασης του τουρκικού εθνικισμού, η ιδιοσυστασία του οποίου είναι ιδιαίτερη. Την έξαρση του τουρκικού εθνικισμού υπογραμμίζει η εμμονή των στρατηγών να εισβάλλουν στο βόρειο Ιράκ για να «τελειώνουν» με το Κουρδικό - μια μάλλον ανεδαφική προοπτική.
Στο ίδιο κλίμα εντάσσεται η αντίθεση των αυτόκλητων υπερασπιστών του λεγόμενου «κεμαλισμού» στην αναρρίχηση του Ερντογάν στον θώκο του Προέδρου. Μέσα σε δύο βδομάδες ο απερχόμενος Πρόεδρος - πρώην ανώτατος δικαστής - Αχμετ Νετζντέτ Σεζέρ, ο Α/ΓΕΕΘΑ Γιασάρ Μπουγιούκανιτ (η ανάμειξη του οποίου στο σκάνδαλο Σεμντινλί όχι μόνο δεν τον αποδυνάμωσε, αλλά αντίθετα τον ενδυνάμωσε) και η επικεφαλής του TUSIAD, του «κοσμικού» αντίστοιχου του ΣΕΒ, η Αρζουχάν Γιαλτσιντάγ, εκτόξευσαν πολλαπλά φραστικά πυρά εναντίον της υποψηφιότητας του Ερντογάν. Η διαδήλωση 300.000 πολιτών με σημαίες και συνθήματα στην Ιστανμπούλ υπογράμμισε το επιχείρημα. Οι φήμες περί άλλης μιας προβοκάτσιας - την Πρωτομαγιά, ίσως, όταν συμπτωματικά συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη μεγάλη σφαγή αριστερών διαδηλωτών στην πλατεία Ταξίμ - προστίθενται στην περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία συζητείται το ενδεχόμενο πραξικοπήματος.
Ο Ερντογάν απαντά στους επικριτές του ότι πρέπει να «σέβονται τη δημοκρατία» και ζυγίζει τις πιθανότητές του - παζάρεψε αρκετά με όλα τα κόμματα της κεντροδεξιάς/κεντροαριστεράς, πλην του CHP, αυτή τη βδομάδα, αποσπώντας μια πιο συγκαταβατική στάση από πλευράς τους. Με το κόμμα του Ντενίζ Μπαϊκάλ ο Ερντογάν διαμήνυσε ότι «δεν έχει νόημα να συζητήσουμε», όχι εντελώς άδικα: το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (αξιωματική αντιπολίτευση και το μόνο κόμμα στη Βουλή πέραν του ΑΚ) πρωτοστάτησε στην πόλωση της κατάστασης. Ενώ απομένει να φανεί η έκβαση της σύγκρουσης ανάμεσα στα δύο οιονεί «στρατόπεδα» του τουρκικού κεφαλαίου, το «κοσμικό» και το «ισλαμικό», για τον έλεγχο του κράτους, το κράτος αυτό συνεχίζει απερίσπαστο την καταστολή κάθε φωνής και δραστηριότητας που αμφισβητεί τις επιλογές του.
Οι διώξεις και οι έφοδοι σε βάρος της εβδομαδιαίας έκδοσης «Nokta», με πρόσχημα ότι μπορεί στα γραφεία της να βρίσκονταν «κρατικά μυστικά», η αντιγραφή των δεδομένων από όλους τους υπολογιστές στα γραφεία της, μετά τις αποκαλύψεις περί «μαύρης λίστας» δημοσιογράφων και «σχεδίων πραξικοπήματος» δύο φορές το 2004, η απαλλαγή τεσσάρων αστυνομικών που κατηγορούνταν για μια «σκαστή» υπόθεση εν ψυχρώ δολοφονίας ενός πατέρα και του 12χρονου γιου του λόγω της κουρδικής τους καταγωγής το 2005, η συνέχιση των βασανιστηρίων (17 καταγγελίες στο Σμύρνη μέσα σ' ένα μήνα μόνο), οι καταδίκες συνδικαλιστών γιατί... διαδήλωσαν το 2005, οι διώξεις κομμουνιστών, δημοσιογράφων κ.ο.κ. δείχνουν ότι οι δεκάρικοι περί «εκδημοκρατισμού» είναι φληναφήματα που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Σαν σήμερα, στις 22 Απρίλη του 1870 γεννήθηκε ο Βλαντίμιρ Ιλιτς Ουλιάνοφ (Νικολάι Λένιν) στην πόλη Σιμπίρσκ, στις όχθες του ποταμού Βόλγα. Η ζωή του σφράγισε την παγκόσμια Ιστορία του εργατικού κινήματος. Αρχηγός των μαρξιστών της ρώσικης πρωτεύουσας το 1895, πιάστηκε για την επαναστατική του δράση. Το Φλεβάρη του 1897 βρίσκεται εξόριστος στην Ανατολική Σιβηρία και στα 1900 αναχωρεί για την Ελβετία, όπου έζησε ως πολιτικός εξόριστος. Επέστρεψε στην Πετρούπολη με αφορμή την πρώτη ρωσική επανάσταση, το Νοέμβρη του 1905. Εφυγε για τη Γενεύη το Γενάρη του 1908 και επέστρεψε το 1917 με το ξέσπασμα της δεύτερης ρωσικής επανάστασης.
Ανέπτυξε το μαρξισμό στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Επιβεβαίωσε την ορθότητα του θεωρητικού του έργου με τη νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης. Εβαλε τα θεμέλια της θεωρίας για το επαναστατικό κόμμα νέου τύπου. Μελέτησε τον καπιταλισμό στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο και κατέληξε σε σημαντικά συμπεράσματα, όσον αφορά στο θεωρητικό εξοπλισμό του προλεταριάτου στην πάλη του για την κατάκτηση της εξουσίας. Εφυγε ως ο ηγέτης του πρώτου εργατικού κράτους και καθοδηγητής του κόμματος και των μαζών στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.