Τον ισχυρισμό αυτό διαψεύδει η εργοδοτική ασυδοσία και τρομοκρατία που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, στα πλαίσια των αντεργατικών πολιτικών που προώθησαν και προωθούν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας που χρόνο με το χρόνο αυξάνονται στον Ιδιωτικό Τομέα. Την ίδια ώρα οργιάζουν στο Δημόσιο η μερική απασχόληση, οι συμβάσεις έργου και χρόνου, η ανασφάλιστη εργασία. Ενώ η κυβέρνηση εδώ και καιρό, στα πλαίσια της συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, έχει αναγγείλει την πρόθεσή της για ευθύ χτύπημα της μονιμότητας στο Δημόσιο χρησιμοποιώντας ως «Δούρειο Ιππο» τους συμβασιούχους αορίστου χρόνου. Τέλος, τον ισχυρισμό της υπουργού διαψεύδει η δήλωση του ομόλογού της υπουργού Οικονομίας περί χτυπήματος της μόνιμης και σταθερής εργασίας στις πρώην ΔΕΚΟ προκειμένου οι εργασιακές σχέσεις σε αυτές να εξισωθούν, προς το χειρότερο, με τις σχέσεις βαρβαρότητας που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα.
«Νέο γίγαντα στα Βαλκάνια - στην ταχύτατα αναπτυσσόμενη τηλεπικοινωνιακή αγορά της Ευρώπης - θα αναδείξει το σχέδιο της Deutsche Telekom να αποκτήσει έλεγχο στο άλλοτε κραταιό ελληνικό μονοπώλιο τηλεφωνίας ΟΤΕ, στο πλαίσιο συμφωνίας που αναμένεται να ανακοινωθεί τις προσεχείς δύο εβδομάδες». Με αυτό τον τρόπο σχολιάζει το ξεπούλημα του ΟΤΕ στο γερμανικό κολοσσό η «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ», γνωστό όργανο της διεθνούς χρηματιστικής ολιγαρχίας. Και επεξηγεί: «Για τη Deutsche Telekom, η συμφωνία σημαίνει πρόσβαση σε αγορές που εποφθαλμιούσε καιρό, όπως Ρουμανία και Βουλγαρία, διευρύνοντας τις δραστηριότητές της στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη από τη Βαλτική έως τη Μεσόγειο. Πολύ περισσότερο, οι ταχύτατα αναπτυσσόμενες οικονομίες των Βαλκανίων θα αποτελέσουν νέο κίνητρο για το γερμανικό κολοσσό, που βλέπει το μερίδιο αγοράς του και την κερδοφορία του να συρρικνώνονται σταδιακά με την απελευθέρωση της εγχώριας αγοράς του». Δεν είχαμε την παραμικρή αμφιβολία για τα κέρδη της γερμανικής εταιρείας. Πρόκειται όμως για αναπόφευκτη εξέλιξη από τη στιγμή που ο «δικός μας» ΟΤΕ, χάρη στην πολιτική της απελευθέρωσης των τηλεπικοινωνιών που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, είχε βγει στην ελεύθερη αγορά και έπαιζε με τους κανόνες της. Από τους πιο γνωστούς «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό».
Ενας από τους λόγους που η κυβέρνηση προχωρά με επιταχυνόμενους ρυθμούς στο «δεύτερο κύμα των μεταρρυθμίσεων», δηλαδή σε σαρωτικές ανατροπές των εργασιακών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποιήσεις παντού κ.ο.κ., είναι τα μηνύματα που παίρνει από τις συμβιβασμένες ηγεσίες των συνδικάτων. Η κυβέρνηση δεν πιστεύει ότι μπορεί να οργανώσουν αγώνες και να ορθώσουν μέτωπο αντίστασης που να θέσει σε δοκιμασία τις επιλογές της. Εχει βγάλει τα συμπέρασμά της από τις απεργίες που οργάνωσε η ΟΜΕ-ΟΤΕ ενάντια στην παράδοση του μάνατζμεντ στην «Ντόιτσε Τέλεκομ», και ιδού πώς τα μεταφέρει η έγκυρη φιλοκυβερνητική «Καθημερινή»: «Κρίσιμο στο να γείρει η πλάστιγγα υπέρ μιας συμφωνίας Δημοσίου και Deutsche Telekom(DT) ήταν η μικρή απήχηση της παρεμβάσεων των συνδικαλιστών του ΟΤΕ την περασμένη εβδομάδα. Στον ΟΤΕ απήργησε λιγότερο από 40% και στην Cosmote λιγότερο από το 5% του προσωπικού. Η ανάκληση δε των απεργιών την περασμένη Τρίτη, ήταν η καθοριστική παράμετρος που έκανε το οικονομικό επιτελείο ν' ανασάνει. Η κυβέρνηση, αναθαρρημένη από τη μικρή δυνατότητα παρέμβασης των συνδικαλιστικών οργανώσεων σε κοινωνικό επίπεδο αλλά και στην επιχειρησιακή λειτουργία του Οργανισμού, άρχισε να κινείται επιθετικά προς την ολοκλήρωση της συμφωνίας». Αυτό θα πει συνδικαλιστική δράση υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων. Να βάζεις αίτημα με το ελληνικό κεφάλαιο, ενάντια στο ξένο, για να κάνουν όλοι τη δουλειά τους...
Γράφονται αναλύσεις επί αναλύσεων στις εφημερίδες και γίνονται δηλώσεις επί δηλώσεων σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα.
Με το ίδιο, πάντως, σκεπτικό, μπορούμε να πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ κάνει αντιπολίτευση και μάλιστα από ...φιλολαϊκές θέσεις.
Εμείς αν καταλάβαμε καλά, ο Π. Τατούλης είπε ότι συμφωνεί (κι επαυξάνει) με την πολιτική της κυβέρνησης, θα ήθελε όμως να έχει «ευρύτερες συναινέσεις».
Εδώ που τα λέμε ...κι ο Καραμανλής θα το ήθελε. (Κι ο Παπανδρέου θα το ήθελε επίσης, μια και η πολιτική των Βρυξελλών εφαρμόζεται).
Για να μην μπερδευόμαστε λοιπόν, «σκληρή κριτική» είναι αυτή που αντιτίθεται στον πυρήνα των κυβερνητικών επιλογών.
Ιδίως σήμερα που πιο απροκάλυπτα από ποτέ η Νέα Δημοκρατία νομοθετεί κατά των εργαζομένων και υπέρ του κεφαλαίου.
Τα υπόλοιπα είναι μάλλον ...παιγνίδια με τις λέξεις. Αλλωστε, όπως είπε κι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «ο καθένας μπορεί να εκφράζει την άποψή του».
Αρκεί να ψηφίζει «σωστά» όταν πρέπει, συμπληρώνουμε εμείς.
ΕΝΑΣ (ΑΚΟΜΗ) «διεθνής οίκος» (τον λένε Φιτς Ρέιτινγκς) εκτιμά ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για την ελληνική οικονομία από τα στεγαστικά δάνεια των τραπεζών. Θα πάθουμε - λένε - «επιτοκιακό σοκ» κάποια στιγμή.
Μόνο που ο Ελληνας εργαζόμενος δεν περιμένει την κινδυνολογία κανενός διεθνούς οίκου.
Το «σοκ» το παθαίνει κάθε μήνα που ψάχνει πώς να πληρώσει μια δόση μεγαλύτερη των 1.000 ευρώ, όταν πολλές φορές ο μισθός του είναι μικρότερος από αυτήν.
Φυσικά, τους διεθνείς οίκους δεν τους νοιάζει το τι θα απογίνει ο κάθε δυστυχής δανειολήπτης. Για τα κέρδη των τραπεζών καίγονται.
Πρέπει, βλέπετε, να μας ξεζουμίζουν ακριβώς μέχρι το σημείο που «δεν πάει άλλο». Το μόνο που φοβούνται είναι μήπως ο ανταγωνισμός τους το ξεπεράσει...