Τα αξεπέραστα αδιέξοδα της αστικής διαχείρισης της κρίσης περιγράφει με ανάγλυφο τρόπο ο καθηγητής του Χάρβαρντ και σύμβουλος τα δύο τελευταία χρόνια του Γ. Παπανδρέου σε άρθρο του στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Ο Ρ. Πάρκερ εκτιμά ότι «το πακέτο στήριξης, εάν συμφωνηθεί, θα "αγοράσει" για την Ελλάδα ένα μικρό περιθώριο χρόνου, ώστε να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις». Θεωρεί ότι «ορισμένα τμήματα της οικονομίας ενδεχομένως να έχουν τη δυνατότητα για πολύ - πολύ αργή επανεκκίνηση». Ομως, σπεύδει να επισημάνει ότι «αυτοί οι κλάδοι προσανατολίζονται στις εξαγωγές και δεν απασχολούν μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού» και γι' αυτό «η ανεργία και η φτώχεια θα παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα». Πρόκειται, όπως γράφει, για «ένα τοξικό πολιτικό μείγμα, το οποίο όμως δε θα είναι κατ' ανάγκην οικονομικά μοιραίο», αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι μπορεί να υπάρξουν και πολιτικές ανατροπές. Τα ζόρια της αστικής διαχείρισης αναδεικνύονται και στην ανάλυση που κάνει, εννοείται από τη σκοπιά των συμφερόντων της πλουτοκρατίας, για το ρόλο των δύο πυλώνων, σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη, της ελληνικής οικονομίας, τον τουρισμό και τη ναυτιλία. «Το ένα τρίτο της οικονομίας εξαρτάται από τον τουρισμό και τη διεθνή ναυτιλία. Ουδείς από αυτούς τους δύο τομείς ελέγχεται απολύτως από την Ελλάδα», γράφει και συμπληρώνει: «Ο εκσυγχρονισμός της εγχώριας οικονομίας συνεπάγεται την εξάπλωση των μεγάλων εταιρειών εις βάρος των μικροεπιχειρήσεων, εξέλιξη που είναι δομική αλλαγή, η οποία όμως θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο την κατάσταση για μία μικρή οικονομία που αναζητά πώς θα τοποθετηθεί ανάμεσα στους υπεραποτελεσματικούς Γερμανούς και τους Κινέζους του χαμηλού κόστους». Αναμενόμενο, λοιπόν, το συμπέρασμα που καταλήγει ότι «η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα μακρύ και σκοτεινό δρόμο». Είναι η εξέλιξη του ίδιου του καπιταλισμού με τις αντιφάσεις του την οικονομική κρίση γέννημα των αντιφάσεών του, λένε εμείς, και που στην Ελλάδα, λόγω αντισομετρίας οι συνέπειες είναι ακόμη πιο οδυνηρές. Οσο για το γεγονός ότι «αντιμετωπίζει ένα μακρύ και σκοτεινό δρόμο», αν δεν ανατραπεί η εξουσία των μονοπωλίων προσθέτουμε εμείς.
Στο δρόμο κινδυνεύουν να μείνουν χιλιάδες δικαιούχοι του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, αφού το ενδεχόμενο κλείσιμό του θα σημάνει πως εργατικές οικογένειες που ζουν στο νοίκι θα σταματήσουν να επιδοτούνται από τον ΟΕΚ και θα πρέπει να βρουν χρήματα για το πληρώνουν οι ίδιοι. Αντίστοιχο είναι και το πρόβλημα που αφορά όσους δικαιούχους έχουν αγοράσει σπίτι, χρωστούν χρήματα στις τράπεζες, πληρώνουν δόσεις και πλέον δε θα πληρώνει ο ΟΕΚ τους τόκους αποπληρωμής των δόσεων, κάτι που γινόταν μέχρι τώρα. Πέρα από τα τόσα χρήματα που ήδη πλήρωναν όλα τα προηγούμενα χρόνια οι εργαζόμενοι ως εισφορά με την ελπίδα να πάρουν κάποτε ένα σπίτι μέσω του ΟΕΚ για να στεγάσουν την οικογένειά τους.
Στην κυριολεξία χιλιάδες εργάτες βρίσκονται στον αέρα αφού τους παίρνουν και το σπίτι που απέκτησε με κόπο και δουλειά, με δάνεια και τόκους σε μια συγκυρία μάλιστα που κόβονται μισθοί, συντάξεις, αυξάνεται η φορολογία, οδηγούν στην εξαθλίωση το λαό. Ξεσηκωμός τώρα.
Ομως μην έχουν την αυταπάτη πως αυτός είναι ο ...καημός και η αγωνία του Ελληνα εργαζόμενου, μισθωτού και συνταξιούχου. Το πώς θα ...γλιτώσει από αυτή την κυβέρνηση και την πολιτική της τον απασχολεί.
ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΗ ΒΕΒΑΙΩΣ η κριτική της Λ. Κατσέλη για το νέο μνημόνιο. Αναλύει επαρκώς πώς καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και πώς ο κατώτατος μισθός μπορεί να μειώνεται συνεχώς. Οχι πως μας είπε κάτι που δεν γνωρίζαμε φυσικά. Αντιθέτως τα λέγαμε πολύ πιο πριν.
Αυτό που όλως τυχαίως παραλείπει να σημειώσει όμως, είναι πως αυτό το μνημόνιο είναι μετεξέλιξη του προηγούμενου, το οποίο στήριξε, ψήφισε και ...εφάρμοσε ως υπουργός, προωθώντας και τις περίφημες επιχειρησιακές συμβάσεις.
Είπαμε οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα, όμως δεν έχει ακόμη πάθει ολόκληρη η χώρα αμνησία.
ΚΑΤΙ ΑΣΤΕΙΑΚΙΑ όμως που λένε οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ.! Δεν τους αφορά το θέμα της δέσμευσης για την υλοποίηση της δανειακής σύμβασης γιατί «δεν είναι πια στην κυβέρνηση»...
Οχι δεν είναι. Απλά ψηφίζουν όλα τα βασικά νομοσχέδια που φέρνει και στηρίζουν - όπως λέει ο πρόεδρός τους - τον πρωθυπουργό αυτής της κυβέρνησης. Επίσης ψήφισαν το πρώτο μνημόνιο και πρωτοστατούν σε κάθε αντεργατική ιδέα σε ρόλο «λαγού».
Ποιον νομίζουν άραγε ότι κοροϊδεύουν με όλη αυτή την ιστορία των «μπες - βγες» και του «στηρίζω όμως δεν μετέχω»; Πιστεύουν ότι ο ρόλος τους δεν έχει αποδειχθεί επαρκώς έως τώρα; Ακόμη και στους δικούς τους ψηφοφόρους;