Ανεξάρτητα, πάντως, από τα παραπάνω, η δήλωση του Κ. Σημίτη κάνει φανερά και τα εξής: Πρώτον, έμμεσα πλην σαφώς, ο πρωθυπουργός ομολογεί ότι στα σχέδια της κυβέρνησης συμπεριλαμβανόταν και η μείωση των κατώτατων συντάξεων κι ας έσκιζαν τα ρούχα τους, πριν από μερικές βδομάδες. Δεύτερον, ομολογεί, επίσης, ότι δεν εγγυάται το ύψος όλων των άλλων συντάξεων (Π.χ. ένα μεγάλο μέρος των συντάξεων βρίσκεται λίγο πάνω από τα κατώτατα όρια, αλλά κάτω ή γύρω από το επίσημο όριο φτώχειας των 175.000 δραχμών το μήνα). Τρίτον, δεν είπε τίποτε για τα όρια ηλικίας και ο καθένας καταλαβαίνει το γιατί. Τέταρτον, όλα τα σημεία των υπόλοιπων δηλώσεών του («τριμερής χρηματοδότηση», κλπ.) ήταν μέχρι σήμερα γνωστά, πλήρως ασαφή και αόριστα.
Και, όμως, ορισμένοι έσπευσαν να διαμορφώσουν κλίμα «διαλόγου» και συναίνεσης...
Αποκαλυπτική είναι η «ομόφωνη απόφαση προέδρου και Ε.Γ. (σ.σ. του ΠΑΣΟΚ) εν όψει της ειδικής συνόδου της Κ.Ε. για το ασφαλιστικό», όπως επιγράφεται, που δόθηκε χτες στη δημοσιότητα. Οχι μόνο ή κυρίως, επειδή επαναλαμβάνει - μ' ένα τρόπο - την πρωθυπουργική εγγύηση περί διατήρησης των κατώτερων συντάξεων πείνας και εξευτελισμού (μεγάλη η χάρη τους..!), αλλά κυρίως γιατί φανερώνει πως η κυβέρνηση επιμένει στο σύνολο των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών επιδιώξεων και σχεδίων της.
Διαβάστε τι λένε τα δύο ακροτελεύτια και υπ' αριθμόν 7. και 8. σημεία της «ομόφωνης απόφασης»:
«7. Διασφαλίζεται εύλογο μεταβατικό διάστημα για να νιώσουν ασφάλεια όσοι τώρα και τα επόμενα χρόνια κατοχυρώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα.
8. Κατηγορηματικά επισημαίνεται ότι οι όποιες αλλαγές στο ασφαλιστικό:
1) Δεν αφορούν τους σημερινούς συνταξιούχους
2) Τους δικαιούχους κατώτατων συντάξεων
3) Τους ασφαλισμένους του ΟΓΑ».
Με άλλα λόγια, δηλαδή, αφορούν όλους τους άλλους, την τεράστια πλειοψηφία των σημερινών εργαζομένων, όπως και τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές.
Πάντως ο πρόεδρος και το ΕΓ δε... ξέχασαν το κριτήριο της κοινωνικής δικαιοσύνης. Διαβάζουμε στο σημείο 5, της «ομόφωνης απόφασης»: «Με βάση το κριτήριο της κοινωνικής δικαιοσύνης εγγυόμαστε τα σημερινά κατώτατα όρια των συντάξεων για όλους τους εργαζόμενους. Στηρίζουμε και ενισχύουμε σταδιακά τις κατώτερες και κατώτατες συντάξεις και ταυτόχρονα αποκαθιστούμε στο εσωτερικό του συστήματος αναλογικότερες και δικαιότερες ισορροπίες».
Σωστά... Δεν μπορεί κάποιοι να παίρνουν σύνταξη μεγαλύτερη από τα κατώτερα όρια. 'Η, κάποιοι άλλοι, να βγαίνουν στη σύνταξη στα 55 ή τα 58 και τα 60 χρόνια. Είναι άδικο και πρέπει να αποκατασταθεί η ισότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη. Πρέπει όλοι να παίρνουν την κατώτερη σύνταξη και όλοι να βγαίνουν στη σύνταξη στα 65 ή τα 70 χρόνια. Αυτή είναι η αντίληψη, περί κοινωνικής δικαιοσύνης του κυβερνώντος κόμματος.
Ζούμε σε μια εποχή συνεχούς ενίσχυσης της ελεύθερης οικονομίας και του διεθνούς ανταγωνισμού. Αν δεν εξασφαλίσουμε στη χώρα μας ευνοϊκούς και ελκυστικούς όρους, για την τοποθέτηση ιδιωτικών κεφαλαίων και επενδύσεων, όχι μόνο θα πάνε σε κάποια άλλη χώρα, αλλά θα φύγουν και τα εγχώρια κεφάλαια. Και τότε θα πέσουν οι ρυθμοί ανάπτυξης, θα μειωθεί ο συνολικός κοινωνικός πλούτος, θα αυξηθεί η ανεργία, κλπ., κλπ.. Αυτά έλεγε τις προάλλες, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Γ. Παπαντωνίου.
Τα θυμηθήκαμε διαβάζοντας την «ομόφωνη απόφαση» προέδρου και ΕΓ του ΠΑΣΟΚ, για το ασφαλιστικό, η οποία στο σημείο 1 υπογραμμίζει το εξής: «Η μεταρρύθμιση (σ.σ. του ασφαλιστικού) επιτρέπει ταυτόχρονα μια ισχυρή και πιο στέρεη ανάπτυξη, μια ενισχυμένη παραγωγική δράση και ένα αυξημένο κοινωνικό πλεόνασμα που πρέπει να κατανέμεται δικαιότερα, υψηλότερους μισθούς και συντάξεις, μεγαλύτερη κοινωνική ευημερία».
Τώρα, πώς γίνεται μια ευνοϊκή και ελκυστική για το μεγάλο κεφάλαιο μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού - ώστε να επιτρέψει ισχυρή και πιο στέρεη ανάπτυξη, κατά τη λογική του κ. Παπαντωνίου - να συμπεριλάβει και «δικαιότερη κατανομή, υψηλότερους μισθούς και συντάξεις», κλπ., μόνον ο πρόεδρος και το ΕΓ του ΠΑΣΟΚ μπορούν να το καταλάβουν... Εκτός και εννοούν αυτό που γίνεται και μέχρι σήμερα. Τη μερίδα του λέοντος και κάτι παραπάνω, να την παίρνουν οι λίγοι έχοντες και κατέχοντες και οι πολλοί, να παίρνουν τα ψίχουλα, που αφήνουν οι πρώτοι. Ε, και τα ψίχουλα... αύξηση είναι.
Ομόφωνη ήταν η απόφαση του ΕΓ του ΠΑΣΟΚ για το ασφαλιστικό, που όπως θέλουν να μας πείσουν τα «παπαγαλάκια» της Χαριλάου Τρικούπη συνιστά μια «απόφαση - σφραγίδα», για την... αριστεροσύνη της κυβέρνησης και τρανή απόδειξη της... κοινωνικής της ευαισθησίας.
Εμείς απλώς θυμίζουμε ότι και η προηγούμενη απόφαση με την οποία οι κύριοι του ΕΓ και της Κυβερνητικής Επιτροπής υπερψήφισαν τα «μέτρα Γιαννίτση», ομόφωνη ήταν και στην αρχή τη χαρακτήριζαν, ως αριστερή, προοδευτική, κλπ., κλπ...
Γιατί, βέβαια, δεν υπάρχει χειρότερο έγκλημα, με βάση τα κριτήρια της κυβέρνησης Σημίτη και των Αμερικανών εμπνευστών του τρομο-νομοσχεδίου, από το να αντιτάσσεται κανείς σε όσα θέλει η Ευρωπαϊκή Ενωση ή το ΝΑΤΟ για την Κοινωνική Ασφάλιση ή τα ασφαλιστικά ταμεία.
Εν τω μεταξύ συζητήθηκε και το επίμαχο θέμα της χρήσης της Βιοτεχνολογίας από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους. Αραγε, οι αμερικανικές υπηρεσίες που ΔΕ δραστηριοποιούνται επισήμως στη χώρα μας, περιμένουν την απόφαση της Βουλής για να χρησιμοποιήσουν τέτοιες πρακτικές;
`Η, μήπως, περιμένουν την απόφαση του ελληνικού Κοινοβουλίου για το Ντι Εν Εϊ οι μηχανισμοί της Γιούροπολ, οι υπηρεσίες που συστήνονται με τις κάθε λογής «διακρατικές συμφωνίες ασφαλείας», που εγκρίνονται από την ελληνική κυβέρνηση στα «μουλωχτά»;
Μάλιστα, χτες στη Βουλή ακούσαμε και ένα νεότευκτο όρο, αυτόν του «πολιτικού εγκληματία»! Τώρα τι ακριβώς σημαίνει αυτό, πηγαίνετε να ρωτήσετε τον κ. Σταθόπουλο. Γεγονός, πάντως, είναι ένα, πως όταν δώσεις ένα περιθώριο περιορισμού των ελευθεριών σ' αυτήν την κυβέρνηση, όταν χρειαστεί θα το χρησιμοποιήσει...
Τώρα θα πείτε, γιατί τα λέμε όλ' αυτά. Αφού δεσμεύτηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης για τη ...δημοκρατική χρήση των αντιδημοκρατικών διατάξεων και το ...σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ έδωσε την «εγγύηση» του! Γιατί να μη δεσμευτεί, δηλαδή; Τσάμπα είναι, δεν κοστίζει. Για παράδειγμα, εδώ δεσμεύτηκε ο Σημίτης για το Ασφαλιστικό στο Εκτελεστικό Γραφείο κι έκανε και δημόσιες δηλώσεις.
Προχτές, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία για την οικονομική κατάσταση των κρατών - μελών και των περιφερειών της ΕΕ. Σύμφωνα, λοιπόν με τα στοιχεία, η Ελλάδα παραμένει η φτωχότερη χώρα της ΕΕ, ενώ από τις έντεκα φτωχότερες περιφέρειες οι επτά είναι ελληνικές. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.
Οσον αφορά στην κατάσταση των περιφερειών, η Ελλάδα διεκδικεί ένα θλιβερό ρεκόρ. Στο διάστημα 1988 - 1999 όλες οι περιφέρειες της Ευρωπαϊκής Ενωσης παρουσίασαν μια μικρότερη, ή μεγαλύτερη αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος τους. Μόνον τρεις περιφέρειες, η Ηπειρος, η Πελοπόννησος και η Δυτική Μακεδονία είδαν το εισόδημά τους να μειώνεται. Ακόμη και η γαλλική αποικία της Γουαδελούπης βρίσκεται τώρα σε καλύτερη θέση. Αυτή είναι η «περιφερειακή συνοχή».
Τα προηγούμενα χρόνια ήρθαν στη χώρα μας αρκετά εκατομμύρια ECU, ή ευρώ. Μ' αυτά χρηματοδοτήθηκαν ουσιαστικά η καταστροφή της αγροτικής οικονομίας, το κλείσιμο μεγάλων και μικρών βιομηχανικών μονάδων στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, τα «λουκέτα» σε χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Μ' αυτά τα κονδύλια και με τις πολιτικές της ΕΕ και των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων δημιουργήθηκαν οι «γκρίζες ζώνες» της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης.