Με την έγκριση του υπουργικού συμβουλίου - όχι, όμως, και του συνόλου της κοινωνίας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από οργανώσεις, φορείς, συνδικάτα - η νέα μεταναστευτική πολιτική εξασφαλίζει, από τη μία πλευρά, την αυστηρά ελεγχόμενη είσοδο των μεταναστών με βάση τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και του κεφαλαίου για εργατικά χέρια και, από την άλλη, τον έλεγχό τους κατά την παραμονή τους εδώ. Χαρακτηριστικό είναι πως δίνεται η δυνατότητα στον Ελληνα πρόξενο να αρνηθεί τη χορήγηση θεώρησης εισόδου σε αλλοδαπό, αναιτιολόγητα, ή να απαγορεύσει τη διακίνηση και παραμονή του, σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. Την ίδια ώρα, δεν εξασφαλίζεται η δυνατότητα άσκησης των θρησκευτικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών των μεταναστών, ενώ η οικογενειακή συνένωση γίνεται «όνειρο», με διάρκεια τριών χρόνων, εφόσον εξασφαλιστούν οι εξαιρετικά περιοριστικές προϋποθέσεις.
Γίνεται φανερό πως το εν λόγω νομοσχέδιο, όχι μόνο δεν εισάγει μια μεταναστευτική πολιτική, που θα ενσωματώσει τον οικονομικό μετανάστη στην ελληνική κοινωνία, με σεβασμό στα δικαιώματα και ελευθερίες του, αλλά, αντίθετα, ενισχύει την εκμετάλλευσή του. Την έλλειψη αποτελεσματικού μεταναστευτικού σχεδιασμού, παραδέχεται και η Εθνική Επιτροπή Για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η οποία, σε ανακοίνωσή της, προχωρά σε μια σειρά παρατηρήσεων επί του νομοσχεδίου, που κάνουν λόγο ακόμα και για παραβίαση διεθνών συμβάσεων.
Κατ' αρχήν, η Επιτροπή σημειώνει πως πρέπει να δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία στους παράνομους αλλοδαπούς που βρίσκονται στη χώρα μας, ώστε να νομιμοποιηθούν και όσοι «δεν έχουν χαρτιά». Η κυβέρνηση εξήγγειλε πως θα νομιμοποιήσει μόνο όσους ζουν και εργάζονται δύο χρόνια στην Ελλάδα και έχουν αποδεικτικά στοιχεία. Οπως σημειώνει η Επιτροπή, οι μεταβατικές διατάξεις που αφορούν τους παράνομους μετανάστες «δεν πρέπει να εισαχθούν εκ των υστέρων στο νομοσχέδιο με τη μέθοδο των τροπολογιών, αλλά να γίνουν αντικείμενο προβληματισμού των ενδιαφερομένων πλευρών».
Παράλληλα, προτείνεται να αντιμετωπιστούν οι μακροχρόνιοι μετανάστες, με βάση διάταξη της Σύστασης του Συμβουλίου της Ευρώπης, που προβλέπει την ευνοϊκή μεταχείρισή τους σε θέματα, όπως ανανέωση άδειας παραμονής, συμμετοχή στην αγορά εργασίας και κοινωνική ασφάλιση. Επίσης σημειώνεται πως ο χρονικός περιορισμός των τριών χρόνων παραμονής στη χώρα, ώστε να γίνει οικογενειακή συνένωση, αντιβαίνει στο άρθρο 12 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για το Νομικό Καθεστώς των Μεταναστών Εργαζόμενων, που ορίζει ως όριο τους 12 μήνες. Η κυβέρνηση προσανατολίζεται στη μείωση του ορίου στα δύο χρόνια.
Σύμφωνα με την Επιτροπή, το νομοσχέδιο δεν κατοχυρώνει τη χορήγηση πολιτικού ασύλου σε όσους δεν έχουν αναγνωριστεί ακόμη ως πρόσφυγες, ενώ η αναιτιολόγητη άρνηση χορήγησης εισόδου αλλοδαπού στη χώρα μας - που προβλέπεται - «είναι δυνατό να αφορά και μέλος οικογένειας πρόσφυγα».
Ακολούθως, η Επιτροπή σημειώνει πως ο συνολικός χρόνος παραμονής που δίνεται σε αλλοδαπούς που σπουδάζουν στη χώρα μας θα πρέπει να επιμηκυνθεί (το νομοσχέδιο προβλέπει πως η άδεια παραμονής χορηγείται για όσο διαρκεί ο κύκλος σπουδών), αφού οι αλλοδαποί αντιμετωπίζουν προβλήματα με τη δύσκολη ελληνική γλώσσα. Πως είναι αντισυνταγματική η προθεσμία των δύο ημερών που δίνεται στον αλλοδαπό πριν την απέλαση και πως είναι απαράδεκτη η αναιτιολόγητη απόρριψη αιτήματος πολιτογράφησης που προβλέπει το νομοσχέδιο.
|
Οι 816 πολιτικοί κρατούμενοι στην Τουρκία διανύουν σήμερα την 35η μέρα απεργία πείνας, για να ματαιώσουν την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να τους μεταφέρει στα «λευκά κελιά». Πολλοί από αυτούς έχουν, ήδη, προβλήματα υγείας, καθώς ο οργανισμός τους έχει εξασθενήσει επικίνδυνα.
«Τα λευκά κελιά είναι βασανιστήρια και ισοδυναμούν με θάνατο. Για να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια στα λευκά κελιά, για να συμπαρασταθούμε στους κρατούμενους, για να μην επιτρέψουμε τη θανάτωσή τους».
Με αυτά τα λόγια, η Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν απευθύνει αγωνιστικό προσκλητήριο για συμμετοχή στην πορεία αλληλεγγύης, που θα πραγματοποιηθεί, ώρα 6 μ.μ., από τα Προπύλαια μέχρι την τουρκική Πρεσβεία.
Την Τρίτη θα ξεκινήσει απεργία πείνας στην πλατεία Κλαυθμώνος.
Γράφτηκε από τον σ. Μιχάλη Σάρδη, παλιό ναυτεργάτη, το παραθέτουμε με κάποιες περικοπές για τις ανάγκες του χώρου:
«Βρέθηκα στο Hallifax του Καναδά ξέμπαρκος, το 1942. Επιασα το "Αννα Τεργιάζου". Ηταν ένα σαπιοβάπορο, όπως τα λέγαμε τότες Κουρέλες. Τα διαμερίσματα πλώρα. Ναύτες δεξιά, θερμαστές αριστερά. Τα ένωνε ένας μικρός διάδρομος, 4 κρεβάτια διώροφα σε απόσταση 30 εκατοστών από τη γυμνή λαμαρίνα, που έπιανε πολλές φορές πάγο ως και 3 εκατοστά. Αγωνιζόμαστε να ζεσταθούμε μ' ένα μικρό κολονάκι που το ταΐζαμε με κάρβουνα.
Ο μάγειρας ήτανε κατά λάθος μάγειρας. Οταν ήτανε να μας ψήσει μπριζόλες δεν τον αφήναμε, τις ψήναμε μόνοι μας. Ψυγείο δεν είχε, έτσι, το κομμάτι το κρέας που κρεμότανε κάτω από τη γέφυρα, ήταν παιδικός σταθμός για τα σκουλήκια της μύγας. Ο μάγειρος είχε μια τρυπητή κουτάλα και μ' αυτή τα ψάρευε και τα 'ριχνε στο μπουγέλο. Οι ναύτες και οι θερμαστές ήτανε αγανακτισμένοι μ' αυτές τις συνθήκες. Υπερωρίες; Ο καπετάνιος δεν πλήρωνε, ούτε βατσμανιλίκι.
- Εσύ, μικρέ, μπορείς να μην πάρεις μέρος στην απεργία. Δε θα σε κατηγορήσει κανείς.
Σκέφτηκα να καταγγείλω την υπόθεση στον Τύπο. Μια μέρα έκοψα ένα κομμάτι σκουληκιασμένο κρέας και το πήγα στο Κρατικό Χημείο να πει, μπορεί να τρώγεται τέτοιο κρέας; Δούλεψα 16 ώρες με τη μέθοδο και το λεξικό και έγραψα μια σοβαρή καταγγελία... Τα ναυτάκια με κοιτάζανε, αλλά δε θυμάμαι αν κανείς τους μου είπε πως κάνω καλά ή άσχημα.
...Πάω σ' ένα καφενείο και συναντώ ένα γεροντάκι γύρω στα 70. Κάθομαι στο τραπέζι του.
- Κοίτα, του λέω, αυτό το γράμμα. Το διαβάζει και μου λέει μπράβο, εσύ το 'γραψες; Εγώ, του απαντώ.
- Το κρατώ και θα 'ναι στην επόμενη έκδοση στην πρώτη σελίδα, μου λέει.
Πήγα στο Χημείο το κρέας με τα σκουλήκια. Θα το ελέγξουμε, λέει ο προϊστάμενος!
- Τράβα μικράκι κι έρχομαι μαζί σου! Ημουνα 14 χρόνων. Μπαίνω στο διάδρομο. Μέσα στο σαλόνι κάθονται 3-4 άντρες, δεν τους γνώρισα, ήτανε σκοτεινά (ίσως επίτηδες). Αυτός μου φωνάζει να μπω μέσα. Εγώ, αντί να μπω στο σαλόνι, βγαίνω στην κουβέρτα. Ελα εσύ έξω, του φωνάζω. Πραγματικά, βγαίνει έξω. Εδώ έγινε το θαύμα της ναυτικής αλληλεγγύης. Ολο το πλήρωμα ήταν εκεί! Ο Κωσταντής: - Μωρέ Π..., αν χτυπήσεις το μικράκι, θα σε κάνω ένα με τη λαμαρίνα!
Το ηφαίστειο είχε εκραγεί, όλοι παρόντες να συναγωνίζονται ποιος θα του πει τα σχολιανά του. Ετσι, χωρίς χειροδικίες, του «σπάσαμε το τσαμπουκά». Από κείνη την ώρα, όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι γίνανε μια γροθιά. Πολύ λίγα βαπόρια θα μπορούσανε να καυχηθούν για μια τέτοια οργάνωση. Ετσι χωρίς να το καταλάβω έγινα ο πνευματικός καθοδηγητής...