Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 το Ιράκ συγκαταλέγονταν ανάμεσα στις χώρες, που είχαν αποκτήσει πρόσφατα την ανεξαρτησία τους από το ζυγό της βρετανικής αποικιοκρατίας και επιχειρούσαν να σταθούν στα πόδια τους. Πρόεδρος της χώρας ήταν ο στρατηγός Κασέμ, ο οποίος είχε ανατρέψει τη μοναρχία που εγκατέστησαν φεύγοντας οι Βρετανοί. Το 1959 πραγματοποιείται πραξικόπημα κατά του προέδρου Κασέμ. Ο Σ. Χουσεΐν ήταν μέλος της ομάδας που θα τον δολοφονούσε. Το πραξικόπημα, όμως, αποτυγχάνει και ο Χουσεΐν υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τη χώρα, με προορισμό την Αίγυπτο του Γκ. Νάσερ. Εκεί έμεινε τα επόμενα χρόνια και σύμφωνα με το υπ' αρ. D/1689 έγγραφο της Αιγυπτιακής Ασφάλειας, με ημερομηνία 19 Ιουνίου 1961, έγινε έρευνα στο σπίτι του, επειδή από καιρό είχε ύποπτα πάρε - δώσε με την αμερικανική πρεσβεία και τη ΣΙΑ. Το Φλεβάρη του 1963 ο Κασέμ δολοφονείται με τη βοήθεια της ΣΙΑ και ο Σαντάμ επιστρέφει στη Βαγδάτη. Λίγα χρόνια μετά πρωταγωνιστεί στην επάνοδο του κόμματος Μπααθ στην εξουσία και από το 1970 είναι ο ουσιαστικός ηγέτης του Ιράκ.
Στη δεκαετία του 1970 παίρνει ορισμένα φιλολαϊκά μέτρα (κρατικοποίηση πετρελαιοπηγών και διυλιστηρίων, βελτίωση βιοτικού επιπέδου Ιρακινών, ξεπέρασμα αναλφαβητισμού και αναχρονιστικών αντιλήψεων για τη θέση της γυναίκας, κλπ.), σε συνδυασμό, όμως, με την οικοδόμηση ενός αυταρχικού καθεστώτος και τη συστηματική εφαρμογή άγριων διώξεων σε βάρος των κομμουνιστών.
Το Σεπτέμβρη του 1980 κηρύσσει τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν του Χομεϊνί. Γεγονός, που «συμπίπτει» με τα σχέδια των ΗΠΑ και συντελεί στη νέα άνοιξη των αμερικανο-ιρακινών σχέσεων. Σε όλη τη διάρκεια του 8ετούς αυτού πολέμου, που στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς, το καθεστώς του Σ. Χουσεΐν ενισχύεται πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, αλλά και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Γερμανία).
Τον Αύγουστο του 1990, πιστεύοντας πως έχει την ανοχή των ΗΠΑ (ή, κατ' άλλους, πέφτοντας στην παγίδα τους) προσαρτά το Κουβέιτ και μετατρέπεται στον απαραίτητο για την εξάπλωση των Αμερικανών στη Μέση και Εγγύς Ανατολή εχθρό. Το Γενάρη του 1991 αρχίζει ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου και έπεται η γνωστή σε όλους συνέχεια...
Αραγε, ο Ντ. Ράμσφελντ, σημερινός υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ και συνομιλητής του Σ. Χουσεΐν στη δεκαετία του 1980, ως ειδικός απεσταλμένος του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, θα παραστεί ως μάρτυρας στη δίκη του Σ. Χουσεΐν; 'Η, ο πατέρας Μπους και ο νυν αντιπρόεδρος Ντ. Τσέινι; Ολοι αυτοί, όπως και αρκετοί ακόμη, γνωρίζουν τον Σ. Χουσεΐν από παλιά...
«Πιστεύουμε ότι η σύγχρονη αριστερά δεν προσαρμόζεται, αμφισβητεί και αναζητεί εναλλακτικές λύσεις», δήλωσε χτες ο Ν. Κωνσταντόπουλος σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του «Σκάι». Τι αμφισβητεί όμως η «σύγχρονη αριστερά»; Τι εναλλακτικές λύσεις αναζητά; Από τη συνέντευξή του δεν προκύπτει καμία απάντηση. Προκύπτουν μόνο μερικές απελπιστικά φτωχές και αναμενόμενες προτάσεις, που ούτε τα όρια της διαχείρισης της σημερινής πραγματικότητας δεν εξαντλούν. Οπως για παράδειγμα η πρότασή του για την Παιδεία, που χρειάζεται «χάραξη πολιτικής και κατανομή πόρων» ή η έγνοια του για την κρίση του πολιτικού συστήματος που διαφαίνεται κι από το ότι «δεν μπορούν να υλοποιηθούν οι συνταγματικές επιταγές» ή η εφ' όλης της ύλης πρότασή του - εν είδει πανάκειας - περί των «αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών στους θεσμούς, στη λειτουργία του κρατικού μοντέλου και στο μοντέλο διακυβέρνησης». Δυστυχώς, για τον πρόεδρο του ΣΥΝ οι «εναλλακτικές» αυτές «λύσεις» της «σύγχρονης αριστεράς» είναι ξεπερασμένες από την ίδια τη ζωή, πίσω από τις απαιτήσεις των καιρών και τις προσδοκίες του λαού μας.