Από τον χαφιέ της γειτονιάς και τον ασφαλίτη που χώνεται στις διαδηλώσεις, φθάσαμε στους ηλεκτρονικούς καμεροχαφιέδες, που έχουν στηθεί σε κάθε γωνιά της πόλης, ακόμα και στα σπλάχνα της, στους χώρους του Μετρό. Χαφιέδες, που έχουν την ικανότητα να παρακολουθούν τους πάντες και τα πάντα. Να φωτογραφίζουν, να καταγράφουν τηλεφωνικές συνομιλίες, ακόμα και να εντοπίζουν αριθμούς τηλεφώνου. Ολοκληρωτική καταπάτηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος και ελευθερίας.
Το μηχανισμό παρακολούθησης συμπληρώνουν οι «τρομονόμοι» και η συγκρότηση όλο και περισσότερων σωμάτων αστυνόμευσης. Καθημερινή εικόνα οι ειδικοί φρουροί της ΕΛ.ΑΣ στο χώρο του Μετρό, όπως και οι «σεκιουριτάδες» των ιδιωτικών εταιριών φύλαξης, οι οποίες βλέπουν τη δουλιά να ανεβαίνει, αφού έχουν αναλάβει ακόμα και τη φύλαξη υπουργείων. Και ενώ οι εποχούμενες και πεζές περιπολίες της αστυνομίας έχουν αυξηθεί, ανάλογο ρόλο επιχειρείται να αναλάβει και η Δημοτική Αστυνομία. Στο φόντο αυτό, πριν από λίγες μέρες η Αττικό Μετρό Εταιρία Λειτουργίας προχώρησε ένα ακόμα βήμα παραπέρα. Γνωστοποίησε στους εργαζόμενους του Μετρό σχέδιο για τον κανονισμό προσωπικού, που, μεταξύ άλλων, προβλέπει το σωματικό τους έλεγχο (το σύστημα, εκτός από «ματάκιας», γίνεται και επίδοξος «εφαψίας»). Ολα αυτά, στο όνομα της «ασφάλειας» και της καταπολέμησης της «τρομοκρατίας». Πάντα με αυτό το πρόσχημα, ανάλογοι μηχανισμοί έχουν αρχίσει να επεκτείνονται σε διάφορες ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Πραγματικός στόχος, η θωράκιση της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκφραστών. Της τάξης, που η κύρια επιδίωξή της είναι η διαρκής αύξηση των κερδών της και των κομμάτων που παίρνουν μέτρα για να επιτευχθεί αυτό. Και ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί είναι η διαρκής συμπίεση της τιμής της εργατικής δύναμης και, επομένως, η αυξανόμενη εξαθλίωση των εργαζομένων και του λαού. Αυτήν την κατάσταση προσπαθούν, με τη χρήση διάφορων εκλεπτυσμένων ιδεολογημάτων, να την παρουσιάσουν ως αντικειμενική αναγκαιότητα και να μας «διδάξουν» ότι εργοδότες και εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα.
Αλλά ξέρουν ότι ακόμα και αυτές οι τεχνικές αποχαύνωσης των συνειδήσεων έχουν όρια. Γι' αυτό τις συμπληρώνουν με μηχανισμούς παρακολούθησης, που συνεχώς ενισχύουν. Μέσω αυτών, αποβλέπουν στη δημιουργία μιας διαρκούς αίσθησης παρακολούθησης, για τη διαμόρφωση υποταγμένων συνειδήσεων, από το φόβο της τιμωρίας. Κάθε τι καταγράφεται και αν θεωρηθεί «ύποπτο» ξεκινά η διαδικασία καταστολής. Οποιος δεν κάθεται φρόνιμος, τιμωρείται. Και φρόνιμος σημαίνει να εκτελείς την εργασία σου, όσο πιο αποδοτικά γίνεται. Αν σταματήσεις για να πάρεις μιαν ανάσα, είναι χρόνος χαμένος, που δε βγάζει κέρδος. Λόγος αρκετός για να βρεθείς στο δρόμο. Και αν διαμαρτυρηθείς, αν απεργήσεις μαζί με τους συναδέλφους σου και κατεβείς στους δρόμους, η φάτσα σου μπαίνει στη λίστα των «τρομοκρατών»!
Ομως, όσες κάμερες και αν βάλουν, όσα ιδεολογήματα και αν εφεύρουν, τίποτα από αυτά δεν είναι ικανό να ξεπεράσει σε δύναμη όσους τολμούν να σπάσουν τις αλυσίδες τους. Οι ανυπάκουοι, που αμφισβητούν την αιωνιότητα του καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού συστήματός τους κι έχουν βάλει σκοπό να το γκρεμίσουν.