-- Ας σκεφτούμε το εξής όλοι μαζί, ας το σκεφτούν αυτό και οι τηλεθεατές, οι εργαζόμενοι της πατρίδας μας που μας ακούνε. Σε βασικά κεντρικά ζητήματα, δηλαδή αυτό που λέμε καπιταλιστική ανάπτυξη, καπιταλισμός, σύστημα. Ολα αυτά τα κόμματα ορκίζονται σε αυτό το σύστημα, στην ελευθερία της αγοράς, στην καπιταλιστική ελευθερία στις ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Το ίδιο κι ο ΣΥΡΙΖΑ, το ίδιο και η ΝΔ, το ίδιο και άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς κ.λπ. της αστικής αντιπολίτευσης.
Στο ζήτημα της ΕΕ και το ποια πρέπει να είναι η σχέση της Ελλάδας με την ΕΕ. Επίσης, είναι στην ίδια στρατηγική γραμμή πλεύσης. Στο ζήτημα του ΝΑΤΟ και της συμμετοχής της χώρας σε επεμβάσεις, της «αξιοποίησης» των αμερικανικών βάσεων στη Σούδα, σας έλεγα πριν για τον Αραξο, όλα τα κόμματα ομονοούν, δεν έχουν διαφορετική γνώμη. Στο ζήτημα του τρίτου μνημονίου, ψήφισαν το μνημόνιο, το οποίο πρόβλεπε συγκεκριμένες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις.
Μα θα μου πείτε «ακριβώς ίδια είναι;». Ε, όχι, δεν είναι ακριβώς ίδια όλα, έχουν και διαφοροποιήσεις. Αλλωστε, έτσι παίζεται - για να το πω πιο απλά και κατανοητά - και το δικομματικό, το διπολικό παιχνίδι μέσα στο αστικό πολιτικό σύστημα. Για να γίνεται και το «φύγε εσύ τώρα», να λένε οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, η ΕΕ και «έλα εσύ ο επόμενος για να κάνεις την ίδια βρώμικη δουλειά», με άλλους υπουργούς, με άλλα πρόσωπα, με άλλα υποτίθεται κόμματα. Ετσι παίζεται αυτό το παιχνίδι και αυτό το έχουμε ζήσει πλέον, δεν είναι κάτι τωρινό, δεν έγινε τα τελευταία δύο - πέντε χρόνια, είναι δεκαετίες τώρα. Αρα είναι κοινό μυστικό όλων, για να μην κοροϊδευόμαστε δηλαδή, και για να μην κοροϊδεύει και κανένας τον ελληνικό λαό.
Και φυσικά εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ το παίζει δήθεν προοδευτικός, όπως παλιότερα τη δεκαετία του '80 αυτόν το ρόλο έπαιζε τότε το ΠΑΣΟΚ, φυσικά σε άλλες συνθήκες, δεν είναι ίδιες οι συνθήκες, ούτε εξομοιώνουμε τα πάντα. Λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι είναι αριστερός, δεν πάει στην Εσθονία φέτος, πήγε πέρυσι στην αντικομμουνιστική φιέστα, βάζει γαρύφαλλα στην Καισαριανή για τους εκτελεσμένους. Αλλά εντάξει εδώ που τα λέμε και η ΝΔ με τον προηγούμενο πρωθυπουργό, τον Κώστα Καραμανλή, πήγε στον Αη Στράτη, έβαλε κι εκείνος λουλούδια, εκεί που ήταν τόπος εξορίας.
Δηλαδή, ορισμένα πράγματα γίνονται για το θεαθήναι, να το πω έτσι, ή απλώς για να εξασφαλιστούν κάποια άλλοθι στις αντιλαϊκές πολιτικές, γιατί για τέτοιο πράγμα πρόκειται. Η πολιτική γραμμή και αυτές οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ να έχουν το άλλοθι σε έναν κόσμο που τον ακολουθεί, που έχει διαμορφωθεί πραγματικά με προοδευτικές αντιλήψεις, άλλοι παλιότερα είχαν κομμουνιστικές αντιλήψεις, αριστερές καταβολές, έτσι ώστε να μπορεί να τον συγκρατεί, ως εκλογικό σώμα, αυτό τον ενδιαφέρει.
Ομως, η πολιτική για την οποία πρέπει και να κρίνεται ένα κόμμα δεν είναι «τι ψηφαλάκια μαζεύω και άρα πώς καλύτερα κοροϊδεύω τον ελληνικό λαό», αλλά πρέπει να είναι «με ποια συνέπεια πρέπει να αγωνιστώ, να αντιπαλέψω θεούς και δαίμονες, για να υπερασπίσω τα συμφέροντα του εργαζόμενου ελληνικού λαού, των ανέργων, αυτών που υποφέρουν, της νεολαίας, των γυναικών των λαϊκών οικογενειών, των επαγγελματιών - αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών».
Αυτός είναι ο ρόλος, αυτός θα έπρεπε να είναι ο ρόλος ενός πολιτικού κόμματος. Αρα, δεν μπορεί να κρυφτούν γύρω από τέτοιες δήθεν διαφοροποιήσεις. Στα μεγάλα τα στρατηγικά, δηλαδή αυτά που καθορίζουν τη ζωή όλων μας, τη ζωή του λαού μας, να συμφωνούμε και σε κάποια επιμέρους να διαφοροποιούμαστε δήθεν για να παίρνουμε εύσημα αριστεροσύνης ο ένας ή ο άλλος δεξιοσύνης, απευθυνόμενος στα δεξιά του ή σε συντηρητικά ακροατήρια.
Για το αν «η κυβέρνηση έπραξε ορθά με την κρατικοποίηση του ΟΑΣΘ» και αν το ΚΚΕ «έχει σχέδιο για δωρεάν συγκοινωνίες για όλους»
-- Η κρατικοποίηση, ως λέξη από μόνη της, δεν λέει τίποτα, γιατί αν μια κρατικοποίηση είναι ενταγμένη στη λογική ενός κράτους καπιταλιστικού, που ο σκοπός του είναι πώς θα υλοποιήσει καλύτερα τις επιταγές των δανειστών, τις επιταγές των μνημονίων και των μεταρρυθμίσεων, για να μπορέσει να ανεβάσει την κερδοφορία, είναι δώρο - άδωρο για το λαό. Θα σας θυμίσω ότι κρατικοποιημένες είναι και οι συγκοινωνίες στην Αθήνα, προηγήθηκαν μάλιστα της Θεσσαλονίκης όπως ξέρετε, και τα αποτελέσματα είναι γνωστά σε όλους.
Αν δεν έχουν γίνει τόσο γνωστά στο λαό της Θεσσαλονίκης, μπορεί να ρωτήσει όμως το λαό της Αθήνας που τα ζει αυτά τα μέτρα. Και να σας πω το εξής: Και για τους εργαζόμενους του κλάδου των αστικών συγκοινωνιών είναι αρνητικές αυτές οι εξελίξεις, δηλαδή έχουμε μειώσεις μισθών, έχουμε μειώσεις επιδομάτων, κοινωνικών παροχών, απαράδεκτες εργασιακές σχέσεις, οι οποίες έχουν αλλάξει, με κρατικοποιημένη, δημόσια συγκοινωνία. Με ωράρια που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν, με ένα στόλο αυτοκινήτων, ο οποίος είναι γερασμένος, με κινδύνους ατυχημάτων. Την ίδια ώρα, ο λαός της Αθήνας πληρώνει ακριβά τα εισιτήρια, όπως και ο λαός της Θεσσαλονίκης αύριο θα πληρώνει ακριβότερα εισιτήρια και μάλιστα με κακές παροχές.
Αν εννοείτε κρατικοποίηση με το ότι είναι θετικό αυτό, ε, σας λέμε και όλοι ότι υπάρχει πολλή πείρα πλέον σε αυτό τον τόπο, δεν είναι λύση αυτή. Θα πρέπει να οδηγηθούμε σε άλλο δρόμο. Μα θα μου πείτε «δεν πρέπει να παλέψουμε σε αυτές τις αρνητικές συνθήκες του καπιταλισμού;» Βεβαίως να παλέψουμε. Είμαστε μπροστά στην πάλη και για να βελτιωθούν οι συνθήκες δουλειάς των εργαζομένων και για να αυξηθούν οι μισθοί και για να μειωθούν τα εισιτήρια, έτσι ώστε να μπορεί να έχει ο λαός όσο γίνεται φτηνές συγκοινωνίες.
Ομως ξαναλέμε ότι πρέπει να δούμε έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης. Δεν λύνεται το πρόβλημα με το να λες «κρατικοποιώ κάτι στις σημερινές συνθήκες και λύνονται όλα τα προβλήματα». Πρέπει να δούμε πώς θα ανοίξουμε αυτόν το δρόμο, έτσι ώστε η κρατικοποίηση να είναι πραγματική κοινωνικοποίηση και αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος που δουλεύει εκεί και ο εργαζόμενος που αξιοποιεί αυτές τις υπηρεσίες για την μεταφορά του στους τόπους δουλειάς, θα πρέπει και να ζει καλά και να μπορεί να πληρώνει φτηνά ή και καθόλου. Να είναι οι συγκοινωνίες δημόσιες - δωρεάν, όπως είπατε.
Αλλά αυτό θέλει ένα συνολικότερο σχέδιο, αυτό δεν γίνεται επειδή το λέει ο Κουτσούμπας, επειδή το λέει το ΚΚΕ, επειδή συμφωνούμε πιθανόν και όλοι μας και αυτοί που μας ακούν. Θέλει ένα σχέδιο αλλαγής οργάνωσης της οικονομίας, της κοινωνίας, είναι η πρόταση που έχει το ΚΚΕ. Αυτή η πολιτική πρόταση, λοιπόν, λέμε ότι πρέπει να επιτευχθεί και δε λέμε «άντε να έρθει ο σοσιαλισμός»... Μα τι σημαίνει αυτό δηλαδή; Αυτή είναι η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, αν θέλετε να σας απαντήσω και να πάω παραπέρα το ερώτημά σας.
Βεβαίως, δημόσιες δωρεάν συγκοινωνίες θα υπάρχουν σε συνθήκες σοσιαλιστικής εξουσίας, γιατί, δεν είναι γνωστό ότι αυτή είναι η πρόταση του ΚΚΕ; Μα, λέτε, ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Μα γι' αυτό προσπαθούμε να πείσουμε να γίνει πλειοψηφική θέση της ελληνικής κοινωνίας, γιατί ενδιαφέρει τους εργαζόμενους, αφορά τα συμφέροντά τους. Τόσο απλά είναι τα πράγματα και άρα σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να αποφασίσουμε όλοι να δουλέψουμε, αυτόν το στόχο πρέπει να έχουμε, αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να πάρουμε.
Αν πάρουμε άλλες κατευθύνσεις, «άντε τέλος πάντων τώρα να έχουμε το μικρότερο κακό, γιατί το άλλο είναι χειρότερο», ε, τελικά σας λέω ότι το μικρότερο κακό πάντα αποδεικνύεται ότι είναι πολύ μεγαλύτερο κακό. Ετσι φτάσαμε σε αυτό το χάλι, γιατί πάντα ψάχναμε ένα μικρότερο κακό μπροστά σε ένα μεγαλύτερο. Αρα, λοιπόν, δεν είναι το θέμα μικρότερο ή μεγαλύτερο κακό, το θέμα είναι να έχεις σχέδιο, πολιτική πρόταση για άλλη οργάνωση της κοινωνίας, της οικονομίας, με άλλη εξουσία και με άλλη φυσικά, συνολικά, κοινωνική ιδιοκτησία.
Για το «αν χρειάζεται κάποια αλλαγή ρητορικής ή στρατηγικής» από το ΚΚΕ, «για να μεγαλώσουν και να δυναμώσουν οι κινητοποιήσεις».
-- Κατ' αρχάς, να σας πω ότι δεν είναι ούτε θέμα ρητορικής, ούτε κάποιας ιδιαίτερης στρατηγικής. Τα προβλήματα είναι εδώ. Νομίζω αναφέρθηκα εκτενέστατα στην εισηγητική μου ομιλία. Ο ελληνικός λαός πρέπει να βγάλει τα συμπεράσματά του. Οι αυταπάτες που μπορεί να υπήρχαν ή αν θέλετε να το πω αλλιώς, οι προσδοκίες που αποδείχτηκαν ψεύτικες, οι ελπίδες που δόθηκαν και οι οποίες επίσης αποδείχθηκαν κάλπικες, θα πρέπει να μεταφραστούν σήμερα σε ώριμη πείρα του εργαζόμενου λαού, της νεολαίας, του εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Και να αποφασίσει ότι μόνο η οργάνωσή του, ο αγώνας του, ο συνεχής αγώνας του μπορεί να φέρει αποτελέσματα, μπορεί να φέρει επίλυση κάποιων άμεσων - αν θέλετε - προβλημάτων, μπορεί να επιφέρει αλλαγές συσχετισμών, μπορεί κυρίως - κι αυτό μας ενδιαφέρει κυρίαρχα και πρέπει να ενδιαφέρει όλο τον ελληνικό λαό - αυτήν τη στιγμή, να αλλάξει η πορεία αυτού του τόπου, να φύγουμε από την κρίση σε όφελος του λαού, σε όφελος των εργαζομένων, με μια ανάπτυξη που θα υπηρετεί αυτόν.
Γιατί, ξαναλέμε, δεν υπάρχει γενικά και αφηρημένα ανάπτυξη και επενδύσεις. Υπάρχει το κρίσιμο ερώτημα: «Ανάπτυξη και επενδύσεις για ποιον; Για το λαό ή για τα μονοπώλια; Για τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, τους νέους και τις γυναίκες, τους συνταξιούχους ή για το μεγάλο κεφάλαιο και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους;»
Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Κι εκεί η συμβολή του ΚΚΕ θα είναι αποφασιστική, όπως άλλωστε πάντα, με ένταση των προσπαθειών μας και με βελτίωση αναμφίβολα και της δουλειάς των Κομματικών Οργανώσεών μας, αλλά και των συνδικαλιστών μας μέσα το εργατικό και ευρύτερα το λαϊκό κίνημα, το επόμενο διάστημα.