Eurokinissi |
Απολυμένες εργάτριες της «ΣΙΣΣΕΡ» |
Εδώ έχει τη σημασία του να υπογραμμίσουμε το γεγονός ότι σε αυτή τη λαίλαπα το χορό σέρνουν αμιγώς κρατικές επιχειρήσεις ή υπηρεσίες και εταιρίες, όπου το δημόσιο με τον έναν ή άλλον τρόπο κρατάει τον έλεγχο. Αρα, φορέας αυτής της πολιτικής δεν είναι μόνο μεμονωμένοι επιχειρηματίες, αλλά το ίδιο το κράτος, δηλαδή η κυβέρνηση.
Ειδικά στην περίπτωση του ΟΤΕ, οι εργαζόμενοι πρέπει να θυμηθούν τα «μεγάλα παχιά λόγια» των ιθυνόντων του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ΝΔ ότι η μετοχοποίηση - ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού, θα έφερνε δήθεν αύξηση των θέσεων εργασίας, θα τον γλίτωνε τάχα μου από τα κακά του κρατισμού. Και, πράγματι, πολλά άλλαξαν στον ΟΤΕ, η επιχείρηση αναπτύχθηκε, με τεράστιες επενδύσεις στο εξωτερικό, με νέες τεχνολογίες και υπηρεσίες, «Μέγας Χορηγός» των Ολυμπιακών Αγώνων απόκτησε φήμη στα πέρατα του κόσμου... Και όμως παρά την «ανάπτυξη», ο ΟΤΕ τα τελευταία χρόνια μείωσε ήδη κατά 10.000 άτομα το προσωπικό του, ενώ ετοιμάζεται να το μειώσει επιπλέον κατά 6.200 άτομα. Κι όμως, παρά την «ανάπτυξη», ο ΟΤΕ κρατάει τα ληστρικά τιμολόγια σε βάρος των απλών συνδρομητών, ενώ παρέχει το δίκτυό του - δίκτυο που στήθηκε με τα λεφτά του κοσμάκη - για να πουλάνε οι ιδιωτικές εταιρίες τη δική τους τηλεφωνία...
Βέβαια, ο ΟΤΕ δεν απογυμνώθηκε από εργαζόμενους, βλέπεις χωρίς αυτούς, τηλεπικοινωνίες δεν μπορούμε να έχουμε. Το ίδιο διάστημα στον ΟΤΕ μπήκε καινούριο αίμα, ιδιαίτερα στις θυγατρικές του εταιρίες. Με μια λεπτομέρεια: Οτι αυτοί οι εργαζόμενοι δουλεύουν με μικρότερους μισθούς, είναι εργάτες μερικών μηνών σε εργολάβους, εργαζόμενοι που δεν έχουν καμιά προστασία, φτηνό και εύχρηστο εργατικό δυναμικό. Και σ' αυτή τη «λεπτομέρεια», δηλαδή στην αντικατάσταση εργαζομένων που σήμερα έχουν, σχετικά, μια σταθερή και πλήρη θέση εργασίας, με «απασχολήσιμους», με εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα που θα στοιχίζουν πάντα φτηνότερα στις επιχειρήσεις, δημόσιες και ιδιωτικές, βρίσκεται η ουσία των λεγόμενων αναδιαρθρώσεων.
Εννοείται, βέβαια, ότι σε αυτή τη ροή εργατικού δυναμικού από και προς τις επιχειρήσεις ο «εφεδρικός στρατός» των ανέργων, με αυξομειώσεις, ανάλογα με τις ανάγκες των επιχειρήσεων, παραμένει πάντα παρών! Γιατί όπως ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την εργατική δύναμη - παρά τις θεωρίες και τα «οράματα» περί μεταβιομηχανικής κοινωνίας - έτσι δεν μπορεί να κόψει και το γόρδιο δεσμό της ανεργίας.
Και εν μέσω αυτού του ορυμαγδού των απολύσεων με κυβερνητική κάλυψη, ο υπουργός Απασχόλησης προώθησε την Πέμπτη στη Βουλή για συζήτηση, πριν κατατεθεί στην ΕΕ, το περίφημο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Απασχόληση (ΕΣΔΑ). Υποτίθεται ότι αυτά τα σχέδια - τα οποία σημειωτέον στοιχίζουν εκατοντάδες δισ. δραχμές - θέλουν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της απασχόλησης, να εξασφαλίσουν την ένταξη ανέργων στην αγορά εργασίας. Τότε γιατί η κυβέρνηση πετάει 3.500 εργαζόμενους στο ΥΠΠΟ στο δρόμο; Γιατί καλύπτει τον πρόεδρο του ΟΤΕ και τις σχεδιαζόμενες απολύσεις στον ΟΤΕ;
Για τον απλούστατο λόγο ότι αυτά που κυβέρνηση και ΕΕ εμφανίζουν ως Σχέδια για την Απασχόληση, καθόλου δε στοχεύουν στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αντίθετα, στοχεύουν στην ενίσχυση των επιχειρήσεων, στην εξασφάλιση παχυλών επιδοτήσεων, στην προώθηση ευέλικτων μορφών απασχόλησης.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ένα από τα πρόσφατα προγράμματα του ΟΑΕΔ για ανέργους, χρηματοδοτούνται με 37 εκατομμύρια ευρώ 7.400 θέσεις απασχόλησης και επαγγελματικής κατάρτισης «στον τομέα του πολιτισμού». Μόνο που αυτοί οι εργαζόμενοι θα εργαστούν χωρίς ένσημα, χωρίς ασφάλιση. Προσλαμβάνουμε, λοιπόν, 7.400 σκλάβους για 18 μήνες και απολύουμε από το υπουργείο Πολιτισμού 3.500 έμπειρους υπαλλήλους με πέντε και δέκα χρόνια προϋπηρεσία. Και το νέο ΕΣΔΑ, όπως και αυτά του ΠΑΣΟΚ, εξαντλούνται ακριβώς σε τέτοιου είδους προγράμματα.
Δεν πρόκειται, απλά, για κοροϊδία. Πρόκειται για ένα συγκεκριμένο σχέδιο προώθησης των ευέλικτων μορφών απασχόλησης που υπονομεύει το δικαίωμα στη σταθερή, πλήρη και μόνιμη εργασία. Το ΕΣΔΑ, που έγινε σύμφωνα με τις προδιαγραφές της Λισαβόνας, αποτελεί εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης για να εδραιωθούν στην αγορά εργασίας εκείνες οι μορφές απασχόλησης που θα μειώνουν το κόστος εργασίας των επιχειρήσεων. Σχέδιο, δηλαδή, που αυξάνει την ανταγωνιστικότητά τους και την κερδοφορία τους. Σχέδιο αντεργατικό και επικίνδυνο, όπως συνολικά είναι η πολιτική της κυβέρνησης.
(που μένουν αδικαίωτες)
ΤΑ Προπύλαια του Πανεπιστημίου της Αθήνας κι αυτή τη χρονιά φιλοξένησαν με κάθε τιμή, όπως ταιριάζει, την επετειακή εκδήλωση που οργάνωσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αντιστασιακών Οργανώσεων (ΠΟΑΟ) για να θυμηθούμε και τιμήσουμε την 63η επέτειο της ίδρυσης του ΕΑΜ.
ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΑ ταιριαστός ο χώρος, φορτωμένος μνήμες ατέλειωτες της ελληνικής νιότης στα χρόνια της Αντίστασης. Το πεντελικό μάρμαρο με τα χαράγματα πάνω στη μαρμάρινη πλάκα δίνει τη διάσταση του αγώνα των σπουδαστών στα χρόνια της χιτλεροφασιστικής Κατοχής.
ΜΕΡΙΚΑ βήματα προς την είσοδο, που οδηγεί στην πανεπιστημιακή άουλα, την αίθουσα τελετών, στ' αριστερά η πλάκα με τα 52 ονόματα των παλικαριών που έπεσαν τότε στον αγώνα. Αγαπημένες, αξέχαστες μορφές, που μαζί τους μοιραστήκαμε συντροφικά την κουταλιά το μπλουγούρι στο συσσίτιό μας, αλλά και τα όνειρα και τις ελπίδες.
ΚΑΘΩΣ ο λόγος των εκπροσώπων των αντιστασιακών οργανώσεων διατρέχει το μεγάλο αυτό ηρωικό κεφάλαιο της νεότερης ιστορίας μας, εσύ φέρνεις στο νου έναν έναν τους νεολαίους τους πρώτους, πρώτους σ' εκείνες τις μαύρες κατοχικές μέρες να παλεύουν για τη λευτεριά και το συσσίτιό μας...
ΠΟΙΟΣ απ' όσους σ' εκείνα τα μεγάλα χρόνια ζήσανε το ξάναμμα της Αντίστασης, που μέρα με τη μέρα τράνευε στο Πανεπιστήμιο, το Πολυτεχνείο και στα άλλα Ανώτατα Ιδρύματα, δε φέρνει στα μάτια τους νεολαίους εκείνους, τα στελέχη της ΟΚΝΕ, που μόλις είχαν δραπετεύσει από τα κάτεργα και βρέθηκαν μπροστάρηδες στον αγώνα μας;
ΑΥΤΗ είναι η μεγάλη ώρα, που ολούθε στα σχολεία, στα εργοστάσια κυκλοφορούνε τα μυστικά χαρτιά, οι προκηρύξεις με τα φλογερά συνθήματα, τα συνθήματα στους τοίχους που καλούσαν το λαό να μπει στο ΕΑΜ, να πάρει μέρος στην Αντίσταση. Φέρνανε το σάλπισμα που 'χε γράψει ο μεγάλος δάσκαλος, αγωνιστής του λαού μας, Δημήτρης Γληνός.
ΛΟΓΟΣ, που ήταν κάλεσμα, όρκος για κάθε πατριώτη και που 'λεγε: «... Οχι. Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή της σκλαβιάς. Ενας και μόνος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος της ενεργητικής αντίστασης, ο δρόμος του αγώνα. Αντίσταση ενεργητική. Παλλαϊκός αγώνας για την κατάκτηση την οριστική και την οριστική κατοχύρωση της λευτεριάς. Αυτή ήταν τότε η ηρωική διάθεση του λαού μας, της νιότης. Η αγωνία του λαού μας που θέλει να ζήσει και θα ζήσει...».
ΞΑΝΑΘΥΜΑΜΑΙ σήμερα, καθώς φτάναμε στις στερνές μέρες της Κατοχής, το μεγάλο εκείνο πανό, που είχαμε σηκώσει ψηλά στα Προπύλαια και στο οποίο γράφαμε: «Το Παρίσι μας δείχνει το δρόμο» και την ίδια ώρα τα χωνιά σ' όλες τις άκρες της Αθήνας έστελναν το μήνυμα: «Πατριώτες, όλοι επί ποδός πολέμου».
ΕΞΗΝΤΑ τόσα χρόνια πέρασαν και στην αδούλωτη πολιτεία φιγουράρουν, στα μνημεία, στις πλατείες, στους δρόμους της ξενοκρατίας και της υποτέλειας, οι «Εκλεκτοί». Και μένουν αγνοημένοι αυτοί που τίμησαν την πατρίδα, οι αγωνιστές. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς γι' όλα αυτά που προκλητικά γίνονται σε βάρος των αγωνιστών και της ιστορίας.
ΣΤΑ Προπύλαια δε θα 'πρεπε από χρόνια να 'χε στηθεί ο ανδριάντας που η Ελλάδα χρωστάει στο μεγάλο στοχαστή, στο μεγάλο δάσκαλο του λαού μας, τον Δημήτρη Γληνό; Τα λόγια του για το ΕΑΜ θα 'πρεπε να 'χαν σμιλευτεί στο μάρμαρο. Κάθε χρονιά ο γιορτασμός της επετείου της ίδρυσης του ΕΑΜ αποκαλύπτει πόσο προκλητικά αγνοημένη, ύστερα από 60 χρόνια, εξακολουθεί να μένει η ΕΑΜική Αντίσταση. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αντιστασιακών Οργανώσεων, με το πρόσφατο υπόμνημά της, θέτει για μια ακόμη φορά στον πρωθυπουργό και τις κοινοβουλευτικές ομάδες τα προβλήματα των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.
ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ μας - υπογραμμίζουν οι αντιστασιακοί στο υπόμνημά τους - «είναι δίκαια, σωστά, μπορεί και πρέπει να λυθούν. Και να μην αφεθούν να τα λύσει ο πανδαμάτωρ χρόνος»! Είναι πια καιρός, ύστερα από τόσα χρόνια, πριν και οι τελευταίοι εναπομείναντες της μεγάλης γενιάς κατέβουν αδικαίωτοι στον τάφο. Βία η αδικία σε βάρος των αγωνιστών μας. Είναι πια η ώρα για να δοθούν δίκαιες λύσεις. Αυτές που πανάξια τις αξίζουν.