Ενώ στην παρθενική του ταινία μεγάλου μήκους «Ο χρόνος σταμάτησε» (1960), ο Ολμι περιγράφει την αλληλεγγύη μεταξύ εργατών που βρίσκονται στην ίδια δύσκολη κατάσταση στο βουνό, στη δεύτερή του «Η θέση» (1961) μιλά για το κοινωνικό στρώμα των υπαλλήλων, κυνικών και υπολογιστικών, στο χαοτικό καπιταλιστικό Μιλάνο του μεταπολεμικού οικονομικού μπουμ. Και το κάνει μέσα από το έκπληκτο βλέμμα του συνεσταλμένου Ντομένικο, ενός απλοϊκού γόνου εργατικής οικογένειας που, παίρνοντας στα χέρια του ένα «χαρτί», εκσφενδονίζεται ξαφνικά σ' έναν κόσμο πολύ πιο μεγάλο απ' τον δικό του, αναζητώντας σε μεγάλη τεχνική εταιρεία μια μόνιμη «θέση» εργασίας - εγγύηση για σταθερό μισθό, σιγουριά για το μέλλον αλλά...