Η αντίληψη του ανθρώπινου μυαλού ως πεδίου απόλυτης προστασίας όσων συμβαίνουν μέσα σε αυτό, δηλαδή των σκέψεων, από οποιαδήποτε εξωτερική επέμβαση θεωρείται δεδομένη από την απαρχή του πολιτισμού. Μπορούσες να διωχθείς μόνο για εκείνα που διατύπωσες δημόσια και για εκείνα που έκανες, όχι για εκείνα που σκεφτόσουν και δεν τα αποκάλυψες σε κανέναν. Οι επαναστάτες, καθένας που στο διάβα των αιώνων ερχόταν σε αντιπαράθεση με τις κυρίαρχες αντιδραστικές δυνάμεις, οι διωκόμενοι αγωνιστές ήξεραν ότι ο αντίπαλος είχε μόνο εξωτερικά μέσα, με τη μορφή λόγων και ...έργων, για να προσπαθήσει να τους λυγίσει. Το μυαλό του καθενός ήταν δικό του βασίλειο. Σήμερα, το δεδομένο αυτό τείνει να μην ισχύει...