Το κτίριο, το οποίο χρονολογείται βάσει των ευρημάτων στο τέλος του 7ου ή τις αρχές του 6ου π.Χ. αι., είχε μια πρωτόγνωρη έως τώρα μορφή, στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Κάτω από το ισόγειο υπήρχε βαθύ υπόγειο λαξευμένο στο βράχο. Τα τοιχώματα του βράχου ήταν επενδεδυμένα με λίθινους τοίχους επιχρισμένους με βαθυκόκκινο κονίαμα. Το δάπεδο του υπογείου, ένα ισχυρότατο ψηφιδωτό από μικρά άσπρα βότσαλα, είναι το μεγαλύτερο και καλύτερα σωζόμενο ανάμεσα στα σπάνια δείγματα της εποχής του. Το ισόγειο που υψωνόταν με πλίνθινους τοίχους πάνω από το υπόγειο περιβαλλόταν από ξύλινη περίσταση πάνω σε λίθινες βάσεις.
Με τη φετινή ανασκαφή αποκαλύφθηκε το πλήρες πλάτος του κτιρίου και ένα μεγάλο ακόμα μέρος του μήκους του.
Ο Ασκληπιός, δήλωσε μεταξύ άλλων ο καθηγητής Βασίλης Λαμπρινουδάκης, «φαίνεται ότι έφτασε στην Επίδαυρο πολύ νωρίτερα από ό,τι μέχρι σήμερα πιστεύαμε, και μάλιστα με τη διπλή υπόσταση του ήρωα - θεού, της χθόνιας και ουράνιας θεότητας, ρίχνοντας βαθιές ρίζες στον τόπο, ο οποίος εξελίχθηκε γρήγορα στο μεγαλύτερο θεραπευτήριο του αρχαίου κόσμου».
Σημειώνεται ότι το ιερό στην ακμή του είχε να επιδείξει τον επιφανή ναό για τη λατρεία της ουράνιας υπόστασης του Ασκληπιού και άλλα σημαντικά οικοδομήματα συνδεδεμένα με τη λατρεία του, όπως το μεγάλο εστιατόριο για τα τελετουργικά δείπνα, το στάδιο και το θέατρο, όπου εκτός από τη χρήση τους κατά τις εορτές γυμνάζονταν και ψυχαγωγούνταν οι ασθενείς, και τα λουτρά, επίσης για ιαματική χρήση. Ομως ο πυρήνας της λατρείας και της ιαματικής δύναμης του θεού ήταν η χθόνια υπόστασή του, η οποία εξαρχής αποτυπώθηκε αρχιτεκτονικά στην Επίδαυρο με το κτίριο που τώρα ανασκάπτεται.
Τον χώρο επισκέφτηκε πρόσφατα και η υπουργός Πολιτισμού, Λ. Μενδώνη.