Το κλειστό γήπεδο του ΕΑΚ Λάρισας |
Χύθηκαν τόνοι μελάνι και έγιναν δεκάδες δηλώσεις στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το θέμα, όπου πέρα από τα τετριμμένα «γίναμε ρεζίλι διεθνώς» είχαμε και την επίσης συνηθισμένη εκμετάλλευση του θέματος από τους διάφορους «σωτήρες», που έσπευσαν με τη «γαλαντομία» τους να μας ...ξανασώσουν.
Ομως η πραγματικότητα είναι σκληρή και δεν μπορεί ορισμένοι να συνεχίζουν να μοιράζουν καθρεφτάκια σε ιθαγενείς. Το πρόβλημα που επιδιώκουν να κρυφτεί, και το οποίο προς τιμήν του παραδέχτηκε δημόσια ο πρόεδρος του ΕΑΚ Λάρισας, είναι η πενιχρή χρηματοδότηση που λαμβάνει διαχρονικά το ΕΑΚ Λάρισας από όλες τις κυβερνήσεις, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, περίπου 700.000 ευρώ, τα οποία δεν φτάνουν ούτε για «ζήτω»: Μόνο φέτος με τις αυξήσεις στην Ενέργεια θα κληθεί να πληρώσει για φυσικό αέριο πάνω από το 50% του ετήσιου προϋπολογισμού του, ενώ πέρα από το κλειστό της Νεάπολης κλιματισμό δεν διαθέτει κανένα άλλο κλειστό γυμναστήριο της Λάρισας, όπως το «Αλκαζάρ», το Βαρέων, ο «Αγιος Θωμάς», το κολυμβητήριο. Σε όλους αυτούς τους χώρους, εδώ και πολλά χρόνια, «λιώνει» από τη ζέστη τα καλοκαίρια η νεολαία της πόλης μας, που προσπαθεί να έχει πρόσβαση και να αθληθεί. Η δε στελέχωση της υπηρεσίας στηρίζεται σε ποσοστό άνω του 50% σε συμβασιούχους και όχι σε μόνιμο προσωπικό, και έτσι εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη συντήρηση των χώρων, που «φορτώθηκε» και αυτή στα αθλητικά σωματεία ως επιπλέον έξοδο.
Eurokinissi Sports |
Θα πει κανείς: «Κοντά στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα», επομένως γιατί διαμαρτύρεστε; Δεν θα λυθεί το πρόβλημα; Δεν το χρησιμοποιούν και άλλοι το γυμναστήριο;
Είναι όμως έτσι;
Ποια έργα είναι αυτά που μπαίνουν σε προτεραιότητα από το κράτος και την Τοπική Διοίκηση στο κομμάτι των αθλητικών υποδομών; Είναι εκείνα που εξυπηρετούν τον στρατηγικό στόχο τα γυμναστήρια και τα γήπεδα να βγάζουν χρήμα. Δηλαδή είτε να προσελκύουν αθλητικές διοργανώσεις, εξυπηρετώντας την επιχειρηματική δράση στον αθλητισμό και στον τουρισμό, είτε να λειτουργούν ανταποδοτικά και να βάζουν το χέρι στην τσέπη των αθλούμενων για να έχουν πρόσβαση σε αυτά. Ετσι, λοιπόν, για να βουτήξεις στις πισίνες των δύο κολυμβητηρίων της πόλης, της ΓΓΑ στο Αλκαζάρ και του δήμου στη Νέα Πολιτεία, χρειάζεται να βάλεις το χέρι στην τσέπη του αθλητικού συλλόγου και μέσω αυτού στους αθλητές και τις οικογένειές τους. Επίσης, για όποια άλλη χρήση αιθουσών και χώρων που κάνουν τα αθλητικά σωματεία καλούνται να υπογράψουν σύμβαση παραχώρησης, είτε με τον δήμο είτε με τη ΓΓΑ, που ξεκινάει από 800 ευρώ τον χρόνο και φτάνει μέχρι και 12.000, ανάλογα με τις ώρες.
Ετσι, αντί το κεντρικό κράτος να ενισχύσει οικονομικά την προσπάθεια των αθλητικών σωματείων να αντεπεξέλθουν στο βάρος που μετακύλησε στις πλάτες τους, βάζει νέα εμπόδια στη λειτουργία τους.
Από τη μία, τα λίγα ψίχουλα που δόθηκαν - κάτω και από την πίεση του αθλητικού κόσμου - είναι «σταγόνα στον ωκεανό», καθώς δεν φτάνουν ούτε για τα διαδικαστικά της εγγραφής στο ηλεκτρονικό μητρώο της ΓΓΑ.
Από την άλλη, τα οικονομικά περιθώρια στενεύουν για την οικογένεια, εξαιτίας των περικοπών στο εισόδημα, όπως και για τους ανθρώπους των αθλητικών σωματείων να στηρίζουν ως χορηγοί την προσπάθεια να παραμείνουν ενεργά. Η εικόνα αυτή γιγαντώθηκε την περίοδο της πανδημίας, με επιπτώσεις που ήρθαν να προστεθούν στις ήδη οριακές καταστάσεις τις οποίες εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει ο αθλητισμός.
Είναι βέβαιο ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρξουν σωματεία που, αν δεν σταματήσουν τη λειτουργία τους, στην καλύτερη περίπτωση θα συγχωνευτούν με άλλα. Θα συνεχιστεί ο Γολγοθάς για την αναζήτηση χρημάτων ώστε να βγει η χρονιά και να καλύψουν βασικές πλευρές, όπως η πληρωμή των προπονητών, η ύπαρξη γιατρού στους αγώνες, η μεταφορά αθλητών, οι αποζημιώσεις διαιτητών και γραμματειών, καθώς και τα δικαιολογητικά εγγραφής, ανανέωσης και πιστοποίησης στο ηλεκτρονικό μητρώο.
Επομένως, η ανάπτυξη συνολικά του αθλητισμού στη χώρα μας δεν μπορεί να στηριχτεί αποκλειστικά στις τσέπες των αθλητών και των οικογενειών τους, ούτε να εξαρτάται από τις οικονομικές διαθέσεις των χορηγών. Το ότι ακόμα επιβιώνουν χιλιάδες αθλητικοί σύλλογοι οφείλεται στην προσπάθεια των ανθρώπων των σωματείων (παραγόντων, προπονητών, οικογενειών και αθλούμενων).
Η ανάπτυξη του κάθε αθλήματος και η μαζική καλλιέργεια του ταλέντου έχει αποδειχθεί εδώ και καιρό ότι δεν μπορεί να γίνει αν δεν στηριχτεί γενναία από το κράτος. Γι' αυτό εμείς οι άνθρωποι του αθλητισμού χρειάζεται να επιλέξουμε τον δρόμο της διεκδίκησης, της ανιδιοτελούς προσφοράς, της αλληλεγγύης. Μακριά από τη λογική της ανάθεσης σε κάποιους να λύσουν τα προβλήματα, που αφορούν όλους (ή τους περισσότερους). Να διεκδικήσουμε από την πολιτεία τη δυνατότητα να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να προσφέρουμε στη νεολαία μας το δικαίωμα στην άθληση.
Κριτήριο πρέπει να είναι:
-- Η στήριξη των αθλητικών σωματείων, η δυνατότητα να συνεχίσουν να υπάρχουν και να προσφέρουν στη νεολαία μας το δικαίωμα στην άθληση.
-- Η ενίσχυση της Φυσικής Αγωγής στο σχολείο, με σύγχρονες υποδομές και ειδικευμένο προσωπικό, που θα βοηθούν στην ανίχνευση του ταλέντου.
-- Η άμεση ενίσχυση όλων των Εθνικών Αθλητικών Κέντρων και των Δημοτικών Αθλητικών Κέντρων - οργανωτικά και οικονομικά, με άμεσες και μαζικές προσλήψεις μόνιμου υπαλληλικού προσωπικού - τα οποία υπολειτουργούν.