Αφίσα για το 8ωρο σχεδιασμένη από τον Γάλλο γελοιογράφο Felix Doumenq, προς τιμήν του εορτασμού της Πρωτομαγιάς από τα γαλλικά συνδικάτα στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Πολλές φορές στην τάξη αφετηρία για μια συζήτηση, ακόμα και για μια ολόκληρη διδακτική ενότητα, αποτελεί μια εικόνα, μια φωτογραφία. Στην προκειμένη περίπτωση το κλασικό σκίτσο «Ο αγών για το 8ωρο» μπορεί να γίνει το κέντρο πολλαπλών κύκλων συζητήσεων, δράσεων και παιχνιδιών. Τι βλέπουν τα παιδιά στην εικόνα; Σε ποια εποχή παραπέμπει το φόντο; Πού έχουν σταθεί οι δείκτες του ρολογιού και γιατί; Ποιοι απεικονίζονται σε κάθε πλευρά της διελκυστίνδας; Τι υποδηλώνει το ντύσιμό τους; Κι αφού μέσα από ερωταπαντήσεις προσεγγίσουμε το γενικό περίγραμμα από το μήνυμα του σκίτσου, στη συνέχεια προεκτείνουμε τους προβληματισμούς: Τι θα επιφέρει η μείωση ή η αύξηση του 8ωρου, δηλαδή του εργάσιμου χρόνου, για τους εργάτες από τη μία και για τους καπιταλιστές από την άλλη; Πώς λειτουργούν σήμερα βιομηχανίες και επιχειρήσεις; Ποια είναι η πηγή των κερδών για τους ιδιοκτήτες τους; Οι δύο αντίπαλες μεριές, όπως φαίνονται στο σκίτσο, μπορούν να δραματοποιηθούν είτε για μικρότερα παιδιά μέσα από θεατρικό παιχνίδι και διαλόγους που θα σκαρφιστούν τα ίδια, είτε για μεγαλύτερες τάξεις μέσα από αγώνες αντιλογίας και σειρά επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων που θα συγκροτήσουν.