Πάνε αρκετά χρόνια από τότε που το ΚΚΕ είχε ζητήσει δημόσια τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, στις παραμονές της Συνθήκης του Μάαστριχτ και με βάση το άρθρο 44 του τότε ισχύοντος Συντάγματος. Για την προώθηση του αιτήματος, αλλά και για την ενημέρωση του κόσμου είχε συγκροτηθεί μια ευρύτατη επιτροπή προσωπικοτήτων, με κατά περιοχές τμήματα.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 100.000 υπογραφές, με το σχετικό αίτημα και οι φάκελοι κατατέθηκαν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στο προεδρείο της Βουλής, στα κόμματα και σε πολλούς φορείς και οργανώσεις. Το καίριο αυτό αίτημα συνάντησε την απόλυτη άρνηση της κυβέρνησης.
Η εφαρμοζόμενη από τότε πολιτική στα πλαίσια της ΕΥΡΩ-ένωσης σηματοδοτεί την ένταση και έκταση των κοινωνικών εκρήξεων και των κινητοποιήσεων μεγάλων ομάδων εργαζομένων, εργατών, αγροτών, υπαλλήλων και συνταξιούχων, σε σύνδεση με την αύξηση της ανεργίας, τη μείωση του εισοδήματος και την εφαρμογή θατσερικών μεθόδων καταστολής.
Συνδέεται, επίσης, με την ευθεία προσβολή εθνικών συμφερόντων, όπως αυτές τις μέρες η εξέλιξη του Κυπριακού φανέρωσε - κάτω από τις ασφυκτικές πιέσεις του ΝΑΤΟ της ΕΥΡΩσύναξης και του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού κέντρου.
Ηταν τότε, που η γαλλική κυβέρνηση δήλωνε στις 21/4/1977:
«Δε θα φορέσουμε τον κορσέ του Μάαστριχτ και δεν πρέπει να εφαρμόσουμε μια περιοριστική οικονομική πολιτική που δε θα επιτρέψει την αναθέρμανση της οικονομίας και την απορρόφηση της ανεργίας».
Από το 1966, η καθηγήτρια και πρώην πρύτανης Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη τόνιζε ότι «η μακροπρόθεσμη πολιτική λιτότητας, θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος, αφήνοντας πίσω της ερείπια».
Και ο καθηγητής εργατολόγος Αλέξης Μητρόπουλος κατήγγειλε τους «νεοεπήλυδες νεοφιλελεύθερους» που εφαρμόζουν ένα νέο σκληρότερο γύρο αφαίμαξης των λαϊκών εισοδημάτων και ακύρωσης των κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.
Του
Γιώργου Κ. ΤΣΑΠΟΓΑ