Η συζητούμενη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας αποσκοπεί στο να τονώσει το κύρος του Συμφώνου, το οποίο είχε τρωθεί ανεπανόρθωτα τον περασμένο Νοέμβρη, όταν το Συμβούλιο υπουργών Οικονομίας (ΕΚΟΦΙΝ) εξαίρεσε τη Γερμανία και τη Γαλλία από τη διαδικασία επιβολής ποινών για την υπέρβαση των ελλειμμάτων τους.
Ενώ, λοιπόν, τα ελλείμματα των δύο χωρών είχαν υπερβεί το 3% του ΑΕΠ, όπως ορίζει το Σύμφωνο Σταθερότητας, δεν υπέστησαν τις προβλεπόμενες ποινές. Η απόφαση του ΕΚΟΦΙΝ προκάλεσε σάλο αφού ουσιαστικά πετούσε στο καλάθι των αχρήστων το Σύμφωνο. Παράλληλα, άνοιξε και η συζήτηση για την αναθεώρησή του, κυρίως όσον αφορά στην ελαστική ερμηνεία του δείκτη του ελλείμματος. Τότε, μάλιστα, ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ρομάνο Πρόντι, είχε χαρακτηρίσει «ηλίθιο» το Σύμφωνο Σταθερότητας, αφού, όπως είπε, δε λαμβάνει υπόψη τις διαφορές στον κύκλο της κρίσης μεταξύ των κρατών-μελών.
Τώρα, λοιπόν, η Κομισιόν με σκοπό να φέρει το Σύμφωνο Σταθερότητας στα μέτρα των μεγάλων κρατών-μελών, προτείνει να εξετάζεται με ελαστικότητα το έλλειμμα και με μεγαλύτερη αυστηρότητα το χρέος. Ειδικά, ζητάει να περιοριστεί το χρέος των κρατών-μελών σε επίπεδα κάτω του 60%.
O κοινοτικός επίτροπος Μάριο Μόντι πρότεινε, τον περασμένο Μάη, να επιτρέπεται σε χώρες με χαμηλά επίπεδα χρέους να εμφανίζουν ελαφρώς υψηλότερα δημοσιονομικά ελλείμματα.
Εννοείται ότι με την πρόταση της Κομισιόν θίγονται τα κράτη-μέλη με μεγάλο χρέος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2003 τα κράτη-μέλη με το μεγαλύτερο χρέος ήταν: Η Ιταλία με 106,2% του ΑΕΠ, η Ελλάδα με 102,7%, το Βέλγιο με 100,5%. Ακολουθούν η Αυστρία με 65%, η Γερμανία με 64,2%, η Γαλλία με 63%.
Καταλαβαίνουμε τι θα συμβεί σε μια χώρα που καλείται να μειώσει το χρέος της κατά 40%. Διαβάσαμε χαρακτηριστικά στο τηλεγράφημα του πρακτορείου «Ρόιτερς» (Τετάρτη 9/6): «Από την πλευρά τους, τα κράτη-μέλη συμφωνούν ως προς το ότι οι νέοι κανόνες πρέπει να δίνουν έμφαση στη μείωση του χρέους και να συνυπολογίζουν τον αντίκτυπο που επιφέρει στα δημόσια οικονομικά η γήρανση του πληθυσμού και οι αλλαγές στο κοινωνικό κράτος».
Με δυο λόγια, επίθεση στα συστήματα συνταξιοδότησης και Κοινωνικής Ασφάλισης.