Οπως καταγράφεται στην Εκθεση αυτή, οι δύο προαναφερόμενοι ρύποι, μαζί με το διοξείδιο του αζώτου, παρουσιάζουν στους περισσότερους σταθμούς μέτρησης αυξημένες τιμές, σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Δηλαδή, κάθε ...πέρσι και καλύτερα!
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι τώρα πια δεν υπάρχει περιοχή σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο που να μην την αγγίζει το πρόβλημα του νέφους. Η ατμοσφαιρική ρύπανση δεν κάνει εξαίρεση ούτε στις λεγόμενες «καλές περιοχές» της πρωτεύουσας και δεν περιορίζεται πλέον να κάνει την εμφάνισή του στο κέντρο της πόλης και σε ορισμένους υποβαθμισμένους δήμους.
Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η Λυκόβρυση, όπου την περασμένη χρονιά μία στις δύο μέρες οι τιμές των αιωρούμενων σωματιδίων μετρήθηκαν πάνω από τα επιτρεπτά όρια, ενώ για 16 μέρες η περιοχή είχε υπέρβαση και στο όζον. Αλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι Θρακομακεδόνες, όπου για 30 μέρες καταγράφηκε υπέρβαση του ορίου ενημέρωσης κοινού για το όζον και άλλες 24 μέρες σημειώθηκε υπέρβαση ως προς τα αιωρούμενα σωματίδια. Αυξημένες, όμως, τιμές είτε στον έναν ρύπο είτε στον άλλον, είτε και στους δύο μαζί, είχαμε και σε άλλες περιοχές, όπως την Αγία Παρασκευή, το Μαρούσι, το Γαλάτσι, την οδό Αριστοτέλους, το κέντρο του Πειραιά, του Ζωγράφου (Γουδί), την Ελευσίνα, τα Ανω Λιόσια, τη Νέα Σμύρνη, το Βοτανικό (Γεωπονική) και το Περιστέρι...
Το πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα, προκύπτει από έρευνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με αυτήν, η ατμοσφαιρική ρύπανση (και κυρίως τα αιωρούμενα σωματίδια και το όζον) μειώνει το προσδόκιμο μέσο όρο ζωής κατά εννέα μήνες και αυξάνει τις αναπνευστικές παθήσεις, όπως τη βρογχίτιδα και το άσθμα. Περίπου 400.000 Ευρωπαίοι, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, χάνουν κάθε χρόνο πρόωρα τη ζωή τους, εξαιτίας της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, ενώ ειδικότερα τα αιωρούμενα σωματίδια προκαλούν 110.000 επιπλέον νοσηλείες το χρόνο με σοβαρές παθήσεις.
Η μόνη που δε δείχνει να ανησυχεί με αυτήν την κατάσταση είναι η κυβέρνηση, που, όπως και η προηγούμενη του ΠΑΣΟΚ, αρκείται στις καταγραφές. Παράλληλα, προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα, ξεπουλά και τσιμεντοποιεί τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου, αντί να τους αυξήσει, προκειμένου να εξυπηρετήσει τη βουλιμία και τις προσδοκίες για κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου...