Εχο εξακόσιες λέξεις να σας περιγράψω τον κόσμο! Να σας μιλήσω για τα όμορφα και τα άσχημα. Να σας πω για τις επιθυμίες, τα προβλήματα, τις αγωνίες, τις απάτες, τα κέρδη, τις κομπίνες... για όλα αυτά, τέλος πάντων, που σχηματικά - και για να συνεννοούμαστε - αποκαλούμε ζωή! Πρέπει, μέσα σε αυτές τις εξακόσιες λέξεις, να χωρέσει η γυναίκα με το κομμένο πόδι, που ξαπλώνει στην Ακαδημίας και ζητάει βοήθεια. Πρέπει να βρει θέση το μισό εκατομμύριο λίρες, που έδωσε ο Λάτσης στους Τόρηδες της Αγγλίας. Πρέπει να σας πω για τις "αποστάσεις", που κρατάει ο - πονηρός - Κούντερα από τις "αντιμαχόμενες δυνάμεις" της Αλβανίας. Πρέπει να σας μιλήσω για τα "σαλπίσματα νίκης" του νεαρού Καραμανλή. Και πρέπει, επίσης, να σας ενημερώσω για τους λόγους του πρωθυπουργού προς τους Θεσσαλούς.
Πρέπει, βέβαια, να σας πω και για τον "φερετζέ" στην Τουρκία. Για τη χτεσινή Μέρα της Γυναίκας. Για τα πεινασμένα και πονεμένα μάτια των παιδιών. Για τις "επιλεκτικές" μπουλντόζες, που γκρεμίζουν - φυσικό είναι - και τα αυθαίρετα επιλεκτικά. Πρέπει να σας πω για τις συντάξεις, για τις απεργίες, για την ανεργία, για την ακρίβεια, για τις πολυεθνικές, για την "ανεπανάληπτη" έκθεση του Βυζαντίου στη Νέα Υόρκη, για το θόρυβο, το καυσαέριο και το νέφος. Πρέπει να σας μιλήσω για το Πάσχα, για τις παραδόσεις, για τα κάγκελα στους δρόμους της Αθήνας, για το Μάαστριχτ. Πρέπει να σας πω για τα ράντσα στα νοσοκομεία, για τα ναρκωτικά, για την πορνεία, για το εμπόριο και το παραεμπόριο, για τα εκατομμύρια των ωρών που χάνονται στις ουρές, για τις κακές υπηρεσίες του κράτους, για τα χαμηλά ημερομίσθια. Για την απεργία των εκπαιδευτικών.
Πόσα πολλά πρέπει να σας πω. Και πρέπει να σας τα πω με τον καλύτερο τρόπο. Να φέρω στην επιφάνεια από τα πράγματα την ουσία των πραγμάτων. Το σημείο εκείνο, που κρύβει το ζουμί. Το σημείο εκείνο, που έχει την αξία. Το σημείο εκείνο, που όταν το εντοπίσουμε, θα μας κάνει πιο αποτελεσματικούς. Και πρέπει μέσα από την "είδηση", ξύνοντας το "νέο" και την "πληροφορία" να φτάσουμε στην άκρη του νήματος, στην καρδιά του προβλήματος. Εκεί που μας περιμένει η απάντηση. Γιατί, για κάθε πράγμα, υπάρχει - οπωσδήποτε - και η απάντηση. Ολα τα "φαινόμενα" έχουν - τη δική τους - εξήγηση. Τίποτα, τελικά, στη φύση και στην κοινωνία δε μένει μετέωρο... Τίποτα, τελικά, στη φύση και στην κοινωνία, δεν παίρνει δυο - και περισσότερες - απαντήσεις.
Και το ζητούμενο, για κάποιον, που "γράφει", είναι, ξεπερνώντας τις δικές του αμφιβολίες, τους δικούς του συναισθηματισμούς, τους δισταγμούς, να δώσει - λογικά και μεστά - με εξακόσιες λέξεις τη σωστή απάντηση. Να αποκαλύψει τις πηγές από τις οποίες αντλεί ο πρωθυπουργός το θράσος να κουνάει το χέρι δείχνοντας τους αγρότες. Να αποκαλύψει, πώς ξεφυτρώνουν - σε περίοδο οικονομικής κρίσης - ένα ένα τα καταστήματα του Κωτσόβολου, του κάθε Κωτσόβολου. Πού βρίσκουν τα λεφτά τα σούπερ μάρκετ και οι σπόνσορες και "προσφέρουν" τις "δωρεές" τους σε επιλεγμένους καλλιτέχνες και επιλεγμένες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Να απομονώσεις τους μηχανισμούς, που βάζουν φωτιά στα Βαλκάνια και αλλού... Τους μηχανισμούς που κρατάνε τους ανθρώπους στα σπίτια. Που οι διαδηλώσεις δεν είναι, ακόμα, ισάξιες των προβλημάτων. Που, τέλος πάντων, η οργή δεν εκφράζεται όσο πρέπει και όσο της πρέπει...
Πρέπει, λοιπόν, με τις εξακόσιες αγαπημένες και πολύτιμες λέξεις, που διαθέτεις, να ερμηνεύσεις - και να ερμηνεύσεις σωστά - το ανθρώπινο μυαλό. Να εξηγήσεις το "φαινόμενο", γιατί η αγανάκτηση γυρίζει προς τα μέσα, προς το εσωτερικό του ανθρώπου, εκεί που δημιουργεί πληγές και απελπισία. Και δε βγαίνει προς τα έξω, στο φως και στον ήλιο. Το φυσικότερο! Εκεί, που - οπωσδήποτε - θα μεταφραστεί σε δράση... και αποτέλεσμα! Πρέπει να δώσεις μια - λογική - εξήγηση για όλα αυτά. Πρέπει να απαντήσεις λογικά - και σωστά - γιατί, επιτέλους, είναι "εύκολη" η διαπίστωση και "δύσκολη" η ερμηνεία; Γιατί, τέλος πάντων, απαιτεί τόσο χρόνο το "γκάστρωμα"; Γιατί, ενώ δεν πρέπει - και δεν επιτρέπεται - καθυστερούμε;