Ο πρόσφατος πνιγμός των μεταναστών από το Ιράκ στο Θρακικό Πέλαγος, (οκτώ μέτρησαν νοτιοανατολικά της Αλεξανδρούπολης κι άλλους τόσους - την ίδια χρονική περίοδο- απο την άλλη μεριά των συνόρων), είναι το τραγικό τέλος άλλης μιας τραγωδίας ανθρώπων, που αναγκάστηκαν να πουληθούν σε ένα δουλέμπορα για να περάσουν τα σύνορα της Ελλάδας και να φτιάξουν μια καλύτερη ζωή. Σχήμα οξύμωρο; Κι, όμως. Δε θα ήθελαν να είναι παράνομοι ούτε να βρίσκονται στα χέρια του δουλέμπορα, αλλά ούτε και να δουλέψουν στην Ελλάδα σε συνθήκες μαύρης εργασίας με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή, στο άγνωστο μέλλον, ίσως νομιμοποιηθούν, αν μάθαιναν ποτέ ότι αυτό μπορεί να γίνει. Ποιος θα ήθελε άλλωστε;
Εφυγαν από το Ιράκ που βρίσκεται στη δίνη ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου, για να έρθουν στην πολιτισμένη Δύση, την «ανθρωπιστική» ΕΕ. Και τελικά; Ακόμα κι αν ζούσαν τι θα έβρισκαν μπροστά τους; Πάντως, κανένα ανθρωπιστικό πρόσωπο της ΕΕ, κανένα ελληνικό κράτος υποδοχής δε θα τους αγκάλιαζε. Αντίθετα, θα έρχονταν αντιμέτωποι με την πιο σκληρή εκμετάλλευση που φαντάστηκαν ποτέ. Θα πουλιούνταν σε κανένα σκλαβοπάζαρο, θα τους στοιβάζανε σε κανένα μαντρί μαύρης εργασίας και αν τους έπαιρνε χαμπάρι η αστυνομία θα τους έστελνε πίσω. Το λιγότερο...
Στην περίπτωση που έρχονταν νόμιμα στην Ελλάδα, το ελληνικό κράτος θα τους έμπλεκε στα γρανάζια της γραφειοκρατίας μιας αντιμεταναστευτικής πολιτικής που στρέφεται κατά των μεταναστών. Η άδεια παραμονής, για να διαρκέσει πάνω από δύο χρόνια, χρειάζεται πολλά λεφτά και ένσημα που πολύ δύσκολα συγκεντρώνονται στις σημερινές συνθήκες. Ενώ μέχρι να ανανεωθεί η άδεια παραμονής ο μετανάστης είναι στον αέρα, παράνομος στην Ελλάδα και δεν μπορεί να επιστρέψει ούτε στη χώρα του. Χιλιάδες μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα είναι σε κατάσταση ομηρίας και εντέλει γίνονται θύματα της πιο άγριας και βάρβαρης εκμετάλλευσης, για να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια της πλουτοκρατίας.
Τα γραφειοκρατικά εμπόδια και οι άδικα αυστηρές προϋποθέσεις, που τίθενται, για να μπορέσουν οι μετανάστες να δουλέψουν και να ζήσουν στην Ελλάδα δείχνουν ότι είναι σχεδόν αδύνατη η νόμιμη πρόσβαση στην ΕΕ. Η νόμιμη πρόσβαση στην ΕΕ των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη είναι σχεδόν αδύνατη, σύμφωνα και με την ισχύουσα κοινοτική νομοθεσία. Στην πραγματικότητα, ΕΕ και ελληνικές κυβερνήσεις, δεν είχαν και δεν έχουν πολιτική μετανάστευσης, αλλά πολιτική στυγνής εκμετάλλευσης των μεταναστών. Και, συν τοις άλλοις, στην Ελλάδα, στην ΕΕ, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία περισσεύουν.
Η ΕΕ, οι κυβερνήσεις της μαζί με τους μηχανισμούς τους αντιμετωπίζουν τους μετανάστες ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Ο αγώνας για τα δικαιώματα των μεταναστών, επομένως, είναι πάνω από όλα ταξικός. Χρειάζεται κοινή πάλη και συσπείρωση Ελλήνων και μεταναστών εργατών για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, ανεξάρτητα από γλώσσα, θρησκεία, χρώμα και φυλή.
Μαρία ΠΕΡΓΑΝΤΗ