Ο κορυφαίος πυγμάχος όλων των εποχών αμφισβήτησε το καθεστώς των ΗΠΑ την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ, το πλήρωσε ακριβά και ακόμα το πληρώνει...
Associated Press |
Ο Μοχάμεντ Αλι σε δράση |
Στη δεκαετία του '60 ο ρατσισμός κατά των μαύρων στις ΗΠΑ έχει φτάσει σε πολύ μεγάλα μεγέθη. Αηδιασμένος ο Αλι αποφάσισε να προσχωρήσει στην οργάνωση των «Μαύρων Μουσουλμάνων» και παράλληλα να αλλάξει το όνομά του. Ο Κλέι δεν υπάρχει πια. Θα γνωρίσουν τον Μοχάμεντ Αλι.
Τα πραγματικά προβλήματα αρχίζουν το 1967. Του ζήτησαν να καταταγεί στο στρατό και να πολεμήσει στο Βιετνάμ. Η απάντησή του είναι αιχμηρή για τους συμπατριώτες του: «Δεν έχω να χωρίσω τίποτα από τους Βιετκόνγκ. Αλλωστε, κανείς από αυτούς δε με έχει αποκαλέσει νέγρο».
Υπερασπίστηκε σθεναρά τα δικαιώματα των μαύρων. Το ρατσισμό τον έζησε στο πετσί του από μικρός και όπως είναι φυσικό διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά του.
Γροθιά στο κατεστημένο των ΗΠΑ |
Το 1978 ο Λέον Σπινκς του απέσπασε τον τίτλο στο Μόντρεαλ του Καναδά. Οχι για πολύ. Επτά μήνες αργότερα πήρε ρεβάνς και η ζώνη του καλύτερου ήρθε για τρίτη φορά σε αυτόν. Ασύλληπτο ρεκόρ. Στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε χωρίς επιτυχία με τον Λάρι Χολμς και τον Τρέβορ Μπέρμπικ. Ηθελε καρέ στους τίτλους των βαρέων βαρών, όμως δεν τα κατάφερε, αφού ήταν ήδη 41 χρονών.
Η μοίρα στη συνέχεια του έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Παρά το γεγονός ότι κέρδισε χρήματα, δόξα, τίτλους, καταξίωση, προσβλήθηκε από τη νόσο Πάρκινσον.
Πάνω στην αδυναμία του, «σκυλεύει» η κυβέρνηση Κλίντον την αναμφισβήτητη του φήμη. Θα είναι αυτοί που στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα θα τον έχουν λαμπαδηδρόμο, χωρίς να μπορεί σχεδόν να σταθεί στα πόδια του. Πάντα στην αμερικανική νοοτροπία «σκοτώνουν τα άλογα πριν γεράσουν».
Αυτό άλλωστε είναι το σχέδιο στις καπιταλιστικές κοινωνίες. Να παίρνουν, να αρμέγουν και όταν πρέπει να δείξουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους, να εξευτελίζουν το ...προϊόν.