Η απομόνωση των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, που με τη στάση τους ρίχνουν νερό στο μύλο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, είναι απαραίτητος όρος για την αποτελεσματικότητα των εργατικών αγώνων
Αντίστοιχα των σύγχρονων αναγκών τους και όχι των «αντοχών» των επιχειρήσεων πρέπει να είναι τα αιτήματα των εργαζομένων |
Αντιμέτωπη με απολύσεις, διαθεσιμότητες, αναγκαστικές άδειες, πολύμορφους εκβιασμούς και πιέσεις, η εργατική τάξη καλείται να πληρώσει τα «σπασμένα» της κόντρας που οξύνεται ανάμεσα στους κεφαλαιοκράτες για το ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας, θα επιβιώσει σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, θα καταπιεί άλλες, λιγότερο «ανθεκτικές» επιχειρήσεις. Και επειδή η εργατική αγανάκτηση μεγαλώνει, επειδή καθημερινά αποδεικνύεται πως η σύγκρουση με την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι μονόδρομος για τους εργαζόμενους, τα δεκανίκια του κεφαλαίου έχουν αναλάβει δράση, ώστε οι εργαζόμενοι να δεχτούν υπάκουα κάθε εργοδοτική απαίτηση, κάθε επίθεση σε όσα δικαιώματα έχουν απομείνει όρθια.
Αυτό είναι το έργο που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας οι δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, μερικά παραδείγματα του οποίου συνοψίζει σήμερα ο «Ρ». Αποδεικνύεται καθημερινά ότι το να γυρίσουν οι εργαζόμενοι την πλάτη σ' αυτές τις δυνάμεις γίνεται απαραίτητος όρος για την αποτελεσματικότητα και την προοπτική των αγώνων τους.
Καθαρή πρόκληση απέναντι στην εργατική τάξη της Ιταλίας και όχι μόνο, ήταν ο τρόπος με τον οποίο η Συνομοσπονδία Εργαζομένων Ιταλίας (Cgil) υποδέχτηκε τα αντεργατικά μέτρα που σχεδιάζει η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε πριν μερικές βδομάδες, ο υπουργός Εργασίας Μαουρίσιο Σακόνι είπε ότι θα μπορούσε κάποιος «να εργάζεται μόνο κάποιες ημέρες μέσα στην εβδομάδα και το υπόλοιπο των απολαβών να καλύπτεται από το ταμείο ανεργίας». Ο γραμματέας της Cgil Γκουλιέλμο Επιφάνι απάντησε: «Βλέπουμε θετικά την υιοθέτηση νέων μέτρων κοινωνικής αλληλεγγύης».
Πρόκειται για τις ίδιες δυνάμεις που το 2007 καλούσαν τους Ιταλούς εργαζόμενους να ψηφίσουν σε δημοψήφισμα πόσο θα πετσοκοπούν τα δικαιώματά τους, με μέτρα που - μεταξύ άλλων στόχευαν - στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Ωστε μέχρι το 2013 να έχουν ανέβει από τα 57 χρόνια που είναι σήμερα, στα 62 - για τους εργάτες - και 63 - για τους αυτοαπασχολούμενους.
Αντίστοιχα, δρουν οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις και αλλού, όπως π.χ. στη Γαλλία. Οπου το 2007, τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις καλούσαν πρωτοβάθμια συνδικάτα (π.χ. εργαζομένων στους σιδηροδρόμους) να «μαζέψουν» κινητοποιήσεις που είχαν προγραμματίσει για τα ΒΑΕ και την περιφρούρηση κι άλλων ασφαλιστικών κατακτήσεων.
Η λογική με την οποία επιδιώκουν να «δηλητηριάσουν» τη συνείδηση των εργαζομένων είναι πως:
Οι εργαζόμενοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να αναζητούν τη λύση στα δικά τους αδιέξοδα και προβλήματα εκεί όπου αναζητούν λύσεις και οι αντίπαλοί τους. Η ικανοποίηση των συμφερόντων των μονοπωλίων είναι διαμετρικά αντίθετη, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ικανοποίηση των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Οσο και όταν το κεφάλαιο μετρά νίκες, η εργατική τάξη μετρά ήττες. Ακόμα και όταν οι δείκτες της κερδοφορίας μιας εταιρείας κινούνται ανοδικά, κανένας επιχειρηματίας δε μοιράζεται τα κέρδη του με τους εργάτες που παράγουν τον πλούτο.
Στόχος για την πάλη της εργατικής τάξης δεν μπορεί να είναι μόνο να μετριαστεί η σφοδρότητα της επίθεσης που δέχεται, δεν μπορεί να είναι η «μικρότερη δυνατή ζημιά». Τώρα είναι η ώρα που οι εργαζόμενοι πρέπει μαζικά, δυναμικά να συσπειρωθούν στο ΠΑΜΕ, να αναπτύξουν ταξικά προσανατολισμένο αγώνα, με στόχο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και των οικογενειών τους. Να πλήξουν χωρίς κανένα δισταγμό το κεφάλαιο και όλους όσοι το υπηρετούν. Οσο περισσότερο αδυνατίζει ο αντίπαλός τους, τόσο περισσότερο έδαφος θα κερδίζει η δική τους αντεπίθεση.