«Ιππείς» |
Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαΐδης. Σκηνικά - Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Μουσική: Αντιγόνη Τσολάκη. Χορογραφία: Χρήστος Παπαδόπουλος. Φωτισμοί: Κώστας Χλίβας. Παίζουν: Παύλος Χαϊκάλης, Γιώργος Αρμένης, Σαμψών Φύτρος, Θύμιος Κούκιος, Γιάννης Κοτσαρίνης. Χορός: Αρμένης Κωνσταντίνος, Γκάγκας Θωμάς, Δουδώνης Φοίβος, Θεοδωράκης Μανώλης, Ιωσηφίδης Ιωσήφ, Καρνάκης Χρήστος, Καρύδας Ορέστης, Κούκιος Θύμιος, Μόσχος Δημήτρης, Φάις Αλμπέρτο, κ.ά.
Εργο αλληγορικό με συμβολισμούς, σύγχρονο όσο ποτέ, θεμελιώνει την άποψη πως όταν σε μια πολιτεία κυριαρχήσει η απάτη, η εξαγορά, η φαυλότητα, η αναξιοκρατία, το ψέμα, η παραπλάνηση μόνο με τα ίδια μέσα μπορεί να πολεμηθεί. Καυτηριάζει την κακοδιαχείριση και τις ατασθαλίες της εξουσίας, που οδηγούν τη χώρα στην παρακμή, στην εξαθλίωση και το μαρασμό και προειδοποιεί τους πολίτες κάθε εποχής για τους κινδύνους που ελλοχεύουν.
«Ορέστεια» |
H μετάβαση από τη Μητριαρχία στην Πατριαρχία που έγινε κάποτε και από την Πατριαρχία στη Μήτρα που γίνεται τώρα, είναι το σημείο εκκίνησης της σκηνοθετικής προσέγγισης της τριλογίας του Αισχύλου. Οπως σημειώνει ο σκηνοθέτης: «Η Κλυταιμνήστρα, η Αρχαία Γυναίκα, που προσπαθεί να συντηρήσει τις τελευταίες δόξες της κυρίαρχης Μήτρας σκοτώνει τον «Ξένο» Αγαμέμνονα. Αφού ήδη έχει χρησιμοποιήσει το σπέρμα του, τον καταργεί, σαν παρείσακτο πια, ξενιστή περισσότερο παρά-ξένο. Η Ηλέκτρα, καταργημένη κι αυτή απ' την κυρίαρχη Μάνα και γι' αυτό επαναστατική, ή θα θελήσει να γίνει αγνότερη, ή θα ποθήσει να ήτανε αγόρι. Γι' αυτό κι αυτή θα σπρώξει τον Ορέστη, τον αδερφό της, να σπάσει το λώρο, να καθαιρέσει, να αποκαθηλώσει τη Μήτρα. Ο Ορέστης σκοτώνει τη μητέρα του, προσπαθώντας να απεξαρτηθεί όπως κάθε γιος κάνει μα σπάνια πετυχαίνει. Και η Αθηνά, μια γυναίκα Θεά, θα δικαιώσει τον Ορέστη, βάζοντας την Ιστορία στην υπηρεσία της Πατριαρχίας».