Από την 1η του Γενάρη του 1999 έχουν καταργηθεί στην ουσία τα εθνικά νομίσματα των χωρών - μελών που βρέθηκαν στην πρώτη ζώνη του ΕΥΡΩ. Από αύριο, το ΕΥΡΩ θα θεωρείται εθνικό νόμισμα και για την Ελλάδα
Η μεταβατική περίοδος για την καθιέρωση του ΕΥΡΩ, στις χώρες της πρώτης φάσης, έχει ξεκινήσει από την 1η του Γενάρη του 1999 και θα διαρκέσει μέχρι και την 31 του Δεκέμβρη του 2001. Σ' αυτή την περίοδο θα πρέπει το κάθε κράτος- μέλος να πάρει τα απαιτούμενα μέτρα για την οριστική και πλήρη μεταβίβαση ολόκληρης της οικονομίας τους στο ΕΥΡΩ, αρχίζοντας από ζητήματα που συνδέονται με τις διπλές αναγραφές των τιμών σε τιμολόγια εμπορευμάτων και υπηρεσίες και φτάνοντας σε θέματα προσαρμογής των ηλεκτρονικών συστημάτων και των δικτύων επικοινωνίας. Η μεταβατική περίοδος για την Ελλάδα-δηλαδή την κατάργηση της δραχμής και την αντικατάστασή της από το Ευρώ- ξεκινάει από αύριο 1η Γενάρη του 2001.
Αυτό σημαίνει ότι από αύριο:
Στα τέλη του 2001 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα κράτη - μέλη έχουν τη δυνατότητα να τροφοδοτήσουν τις τράπεζες και τις μεγάλες εμπορικές εταιρίες με χαρτονομίσματα και κέρματα του ΕΥΡΩ.
Από την πρώτη του Γενάρη του 2002 θα αρχίσει η τελική φάση της πλήρους εισαγωγής του ΕΥΡΩ ως αποκλειστικού, ενιαίου νομίσματος των χωρών - μελών της ζώνης της ΟΝΕ και της οριστικής απόσυρσης των μέχρι σήμερα εθνικών νομισμάτων.
Συγκεκριμένα το 2002:
Βέβαια, όλα τα παραπάνω αποτελούν το μέχρι και αυτή τη στιγμή χρονοδιάγραμμα που έχει θέσει η Επιτροπή της ΕΕ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τα ζητήματα που ενδεχόμενα στην πορεία του νέου χρόνου θα επανεξεταστούν, μάλλον δεν έχουν εκλείψει. Οπως για παράδειγμα η καταληκτική ημερομηνία απόσυρσης των εθνικών νομισμάτων, που το καλοκαίρι υπολογιζόταν πως θα είναι ο Ιούλης του 2002 και στην πορεία η ημερομηνία επανακαθορίστηκε για το τέλος του Φλεβάρη. Αλλωστε, καλό είναι να μην μας διαφεύγει το γεγονός ότι ορισμένες από τις «κορυφές» των οικονομολόγων του καπιταλισμού έχουν διατυπώσει προβληματισμούς, σύμφωνα με τους οποίους το εγχείρημα της ΟΝΕ θα καταρρεύσει πριν καν ανατραπεί από την πάλη των εργαζομένων που θα θίγονται από αυτή. Μία από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις ο νομπελίστας Μίλτον Φρίντμαν που περί τα μέσα του 1998 έλεγε πως «δε θα έβαζα στοίχημα τη ζωή μου ότι το ΕΥΡΩ θα υπάρξει». Μια εκτίμηση η οποία σαφώς δε στηριζόταν στα τεχνικά ζητήματα της εισαγωγής του ενιαίου νομίσματος στην ΕΕ, αλλά στη διαπίστωση ότι «το ΕΥΡΩ θα οδηγήσει σε μια λιγότερο ευημερούσα Ευρώπη»...