Σε «αναρμόδιο» υφυπουργό παρέπεμψε για ακρόαση ο υπουργός Πολιτισμού τους καλλιτεχνικούς φορείς που συναντήθηκαν χτες διαμαρτυρόμενοι έξω από το ΥΠΠΟ-Τ
Στη συνέχεια κατέθεσαν στα αρμόδια γραφεία το κοινό πλαίσιο δράσης των φορέων, σχημάτων και δημιουργών του θεάτρου και χορού, για τις κρατικές επιχορηγήσεις. Το κοινό πλαίσιο το υπογράφουν, διατηρώντας τις θέσεις τους για τα ιδιαίτερα προβλήματα του κλάδου τους: Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων - Μουσικών - Μεταφραστών, Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, ΠΟΘΑ, Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος, Σωματείο Εργαζομένων στο χώρο του χορού, Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων.
Οι φορείς και οι καλλιτέχνες χαρακτηρίζουν τη λεγόμενη «δημόσια διαβούλευση» ως «επικίνδυνη για τον πολιτισμό μας, αντιδημοκρατική και λαϊκίστικη. Τα ζητήματα του ελληνικού πολιτισμού δεν μπορούν να τεθούν σε καθεστώς διαδικτυακής οχλοκρατίας και ο υπουργός Πολιτισμού δε βρίσκεται στη θέση του για να ανακαλύψει τέτοιες δυνατότητες στην κοινωνία μας. Είναι σαφές ότι με την τακτική της "δημόσιας διαβούλευσης" - η οποία χρησιμοποιήθηκε και για την αλλαγή του νόμου πλαισίου του Κινηματογράφου ξεσηκώνοντας πλήθος αντιδράσεων - το υπουργείο προσπαθεί να παρακάμψει τις θέσεις των φορέων και δημιουργών και να τους καταστήσει άτυπα συμμέτοχους και συνένοχους μιας διαδικασίας με προκαθορισμένες αποφάσεις, εμφανίζοντας ως αποδεκτό το σύνολο των θέσεών του μέσα σ' ένα κατευθυνόμενο και ελεγχόμενο κλίμα».
Σε άλλο σημείο τονίζουν: «Είναι πρόκληση να μειώνεται η επιχορήγηση στο ελεύθερο θέατρο, που αποτελεί το πιο δυναμικό τμήμα του ελληνικού θεάτρου, τη στιγμή που το κράτος προσφέρεται να εξοφλήσει τμήμα του δανείου του Μεγάρου Μουσικής, το οποίο λειτουργεί κυρίως με μετακλήσεις καλλιτεχνών. Το κράτος έχει υποχρέωση να ενισχύει το θέατρο και το χορό, ώστε το έργο των δημιουργών να μην μπαίνει ολοκληρωτικά στο πλαίσιο που ορίζουν οι νόμοι της αγοράς και του κέρδους. Η επιχορήγηση βοηθά τους δημιουργούς να κρατήσουν στα χέρια τους την τέχνη τους και να μην παραχωρήσουν τη διαχείριση και εκμετάλλευσή της στην επιχειρηματική δράση ισχυρών του πλούτου. Αν η επιχορήγηση δεν κατευθυνθεί στην ενίσχυση σχημάτων με αποκλειστικά καλλιτεχνική υπόσταση - σχήματα στα χέρια των καλλιτεχνών - αλλά σε οποιαδήποτε "φυσικά πρόσωπα", σημαίνει ότι το κράτος διευκολύνει το πέρασμα του ελέγχου όλης της μικρής θεατρικής παραγωγής στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που ήδη αποκτούν μονοπωλιακό έλεγχο της θεατρικής παραγωγής».
Τέλος, χαρακτηρίζουν υποκριτική την αγωνία του υπουργείου για τη θεατρική αποκέντρωση, καθώς «συνοδεύεται από την πολιτική που διαλύει το θεσμό των ΔΗΠΕΘΕ - μονίμων εστιών πολιτισμού στην περιφέρεια, μοναδικού πόλου συσπείρωσης του αποκεντρωμένου καλλιτεχνικού δυναμικού και κορυφαία κατάκτηση του πολιτισμού μας».
«Οι καλλιτέχνες δεν μπορούν παρά να καταδικάσουν αυτή την πέρα για πέρα αντιδραστική αντίληψη και να υπενθυμίσουν στον υπουργό ότι προΐσταται του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού. Το πρόβλημα της επιχορήγησης προς το θέατρο και το χορό, όπως γενικά το πρόβλημα της επιχορήγησης στην τέχνη, είναι πρόβλημα του ελληνικού πολιτισμού, πρόβλημα του λαού που αποτελεί αποδέκτη του και των εργατών στο χώρο της τέχνης».