Ολα ξεκίνησαν από ένα αθώο παιχνίδι με τον αδελφό της: ποιος θα κρατήσει ένα βότσαλο στο στόμα του για έναν μήνα, ποιος θα περπατήσει περισσότερο στις μύτες των ποδιών, ποιος θα σφίξει το δάκτυλό του με ένα λαστιχάκι για μιάμιση βδομάδα. Ενα καλοκαιρινό βράδυ με πυροτεχνήματα σκέφτηκε να σηκώσει το χέρι της ψηλά. Μέσα σε ένα μήνα είχε τον δικό της παιδοψυχίατρο. Εγινε το κορίτσι με το χέρι. Και συνέχισε τα επόμενα τριάντα χρόνια. Γιατί για πρώτη φορά συνειδητοποιούσε πού τελείωνε εκείνη και πού άρχιζε ο υπόλοιπος κόσμος. Εκείνη έθετε τους κανόνες. Μπορεί κανείς να μην καταλάβαινε, να την ένιωθαν σαν απειλή. Τη χτύπησαν, την προπηλάκισαν, την έστειλαν σε ίδρυμα. Κινδύνεψε και να πεθάνει από τη μόλυνση του χεριού της. Αλλά συνέχισε. Πήγε στο Λονδίνο, γνώρισε νέους ανθρώπους και ξαφνικά έγινε έκθεμα. Και από πειραματόζωο έγινε διάσημη.