Αποψη από την αίθουσα που έγινε η Γενική Συνέλευση των χαλυβουργών |
Μια ιδιαίτερα φορτισμένη συνέλευση καθώς ήταν απόλυτα καθαρό ότι το κρίσιμο ήταν να αντιμετωπιστεί άμεσα ο σχεδιασμός του Μάνεση και της κυβέρνησής του που είχαν κάνει καθαρό ότι μεθόδευαν συστηματικά τη διάσπαση των εργαζομένων και τη διάλυση του σωματείου τους. Ο μηχανισμός του Μάνεση έδωσε μάχη για να μη γίνει καν η συνέλευση. Σε όσους είχαν πάει ήδη για δουλειά έδωσε προκαταβολές δυο βδομαδιάτικα με την προτροπή να μην πάνε στη συνέλευση. Κι όμως η συνέλευση έγινε με πλήρη απαρτία. Ο πρόεδρος του Σωματείου παρουσίασε την ομόφωνη εισήγηση του ΔΣ, καλώντας να γίνει και απόφαση της συνέλευσης. Μέσα απ' αυτήν έγινε ανάλυση της πορείας του αγώνα ως εκείνη την ώρα, αποτυπώθηκαν τα αποκρυσταλλώματα αυτής της πάλης και καθορίστηκαν οι στόχοι με βάση τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώθηκε από την κατάληψη του εργοστασίου από τις δυνάμεις των ΜΑΤ.
Την περηφάνια των γυναικών των χαλυβουργών για τον αγώνα που έδωσαν μετέφερε η Μαρία Δελλή, γυναίκα απολυμένου. Ενώ η μάνα ενός άλλου απολυμένου πήρε το λόγο για να τονίσει ότι πρέπει να διαφυλαχθεί «σαν τα μάτια μας το σωματείο». «Τραβάτε συνάδελφοι μέσα να δώσετε τη μάχη κι εμείς θα παλεύουμε απ' έξω. Για μας είναι ήδη σημαντικό ότι εννιά μήνες παλέψατε για τη δική μας δουλειά» είπε ένας από τους απολυμένους. Δύο ενστάσεις που διατυπώθηκαν αρχικά από απεργούς ως προς το αν έπρεπε να ανασταλεί τώρα η απεργία, διευκρινίστηκε από τους ίδιους αργότερα ότι δεν αφορούσαν σε κριτική στη διοίκηση του σωματείου, ίσα ίσα αναγνώριζαν ότι η διοίκηση του σωματείου έχει αποδείξει ότι είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης.
Μετά το τέλος της Γενικής Συνέλευσης, σε έντονο κλίμα συγκίνησης, οι απεργοί χαλυβουργοί κράτησαν ενός λεπτού σιγή για τον συνάδελφό τους και σύντροφο στον αγώνα Βαγγέλη Δημόπουλο, έναν από τους πρώτους απεργούς που βγήκαν στην πύλη και συμμετείχε ενεργά στην οργάνωση του μεγάλου αυτού αγώνα, ο οποίος πριν από δύο μήνες έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατο νόσο.