Αφενός, αρμοδιότητα της υπηρεσίας είναι να «ενημερώνει» εργαζόμενους κι εργοδότες για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό της νομοθεσίας, δηλαδή των διατάξεων που ραγδαία προσαρμόζονται στη μεγαλύτερη προστασία της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Ετσι, από τη μία μεριά οι εργαζόμενοι μπορούν να μαθαίνουν τα πάντα σχετικά με το πώς - για παράδειγμα - ο σταθερός ημερήσιος χρόνος εργασίας έχει καταντήσει παρελθόν ή ανέκδοτο, η περιστασιακή απασχόληση γίνεται καθεστώς, οι ατομικές συμβάσεις και οι μισθοί πείνας εξελίσσονται σε κανόνα και όχι σε εξαίρεση και από την άλλη, τα στελέχη της κυβέρνησης μπορούν να περηφανεύονται ότι εκτελούν με επιτυχία το καθήκον τους εγγυώμενα στους μεγαλοεργοδότες ότι ασφαλιστικές δικλείδες και εργατικές κατακτήσεις συρρικνώνονται αμείωτα. Αφετέρου, αρμοδιότητα της υπηρεσίας είναι να «συμφιλιώνει» εργαζόμενους κι εργοδότες, στο πλαίσιο της ολόπλευρης ενίσχυσης του κλίματος και των μηχανισμών «κοινωνικής συνεργασίας» και «ειρήνης», ώστε να εξολοθρεύονται οι αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων και να αποθεώνεται ο «διάλογος».
Ασφαλώς, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να εγκαταλείψουν κανένα περιθώριο πίεσης προς την εργοδοτική πλευρά (π.χ. τριμερείς συναντήσεις) ούτε και να χαρίσουν κατακτήσεις που κατοχυρώθηκαν μετά από αιματηρούς αγώνες. Το σίγουρο είναι όμως πως, κανένα πρόβλημα δε θα λυθεί με τη «συμφιλίωση» με το πρόβλημα και τους μεγαλοεργοδότες. Κάθε άλλο. Οσο μεγαλώνει η ανάγκη για την οργάνωσή τους σε ταξική κατεύθυνση και ενάντια στην τάξη που τους εκμεταλλεύεται και πολλαπλασιάζει τα βάσανά τους, τόσο θα μεγαλώνουν και οι εκκλήσεις για «συμφιλίωση» και με το μαστίγιο και με το καρότο...