Καλλιτεχνική απεικόνιση του «Οπορτούνιτι» στην επιφάνεια του Αρη |
Το βάρους 840 κιλών «Λούναχοντ-2» είχε εξερευνήσει δεκάδες σεληνιακούς κρατήρες στέλνοντας 86 πανοραμικές φωτογραφίας και 80.000 άλλες χαμηλότερης ανάλυσης, που λάμβανε με τις 3 κάμερες που διέθετε. Είχε διάμετρο περίπου 1,6 μέτρα και ύψος 1,4 μέτρα, ενώ διέθετε 8 τροχούς με αυτόνομη κίνηση. Ως πηγή ενέργειας κατά τη διάρκεια της ημέρας χρησιμοποιούσε φωτοβολταϊκά συστήματα, ενώ τη νύχτα σταματούσε την εξερεύνηση και χρησιμοποιούσε ηλεκτρική πηγή βασισμένη στο ραδιενεργό στοιχείο πολώνιο, για την παραγωγή θερμότητας, ώστε να μην παγώσει, καθώς η θερμοκρασία έπεφτε στους -150 βαθμούς Κελσίου. Είχε προηγηθεί η αποστολή (1970) του ρόβερ «Λούναχοντ-1», που είχε διανύσει 10,5 χιλιόμετρα μέσα σε 11 μήνες.
Καλλιτεχνική απεικόνιση του Λούναχοντ-2 σε φωτογραφία της επιφάνειας της Σελήνης |
Αν εξαιρέσει κανείς τις τέσσερις δεκαετίες τεχνολογικής εξέλιξης, το «Οπορτούνιτι» και το «Λούναχοντ» έχουν αρκετές αναλογίες. Λόγω του ότι στον Αρη φτάνει πολύ λιγότερη ηλιακή ακτινοβολία απ' ό,τι στη Σελήνη, το «Οπορτούνιτι» δεν μπορεί να γεμίσει τις μπαταρίες του αρκετά ώστε να διανύσει μεγάλες αποστάσεις μέσα σε μια μέρα, ενώ και ο τηλεχειρισμός σε μη πραγματικό χρόνο (εξαιτίας της μεγάλης απόστασης Αρη - Γης) δεν επιτρέπει μεγάλες ταχύτητες. Το πρόβλημα της ενεργειακής τροφοδοσίας του «Οπορτούνιτι» χειροτερεύει το γεγονός ότι δε διαθέτει ραδιοϊσότοπα για να αντιμετωπίζει το ψύχος της αρειανής νύχτας κι έτσι χρειάζεται να καταναλώνει γι' αυτό σημαντικό μέρος της ενέργειας που συσσωρεύει κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Το σήμα και το λογότυπο των αποστολών Λούναχοντ της ΕΣΣΔ |
Το «Οπορτούνιτι» πριν λίγες μέρες ξεκίνησε την πορεία του από τη θέση Κέιπ Γιορκ ένα σχηματισμό σαν νησίδα στο χείλος του τεράστιου αρχαίου κρατήρα Εντίβορ, προς τη θέση Σολάντερ, επίσης στο χείλος του κρατήρα. Αν φτάσει στον προορισμό του, έχοντας διανύσει 2,2 χιλιόμετρα θα έχει καταρρίψει και το ρεκόρ του «Λούναχοντ-2».