Οπως είπε η Αλ. Παπαρήγα, «διαβάζοντας το νομοσχέδιο και ιδιαίτερα στα ζητήματα που έχουν σχέση με την καθολική φορολογία της ιδιοκτησίας της κατοικίας, μπορεί κανείς να επιβεβαιώσει το συμπέρασμα -αυτό που για μας ισχύει και είναι πολύ στέρεο και δεν αλλάζουμε γνώμη- ότι το σύστημα που ζούμε, το οποίο παρέχει το δικαίωμα να έχεις τη δική σου κατοικία, 1, 2, 3 κατοικίες, από 20 έως 1.000 τετραγωνικά, είναι ένα σύστημα όχι απλώς ταξικό, εκμεταλλευτικό, αλλά βρίσκεται σε μία φάση που σαπίζει βαθιά. Εμείς πιστεύουμε ότι κυριολεκτικά είναι στη δύση του και αυτό εκδηλώνεται και μέσα από ένα απλό νομοσχέδιο, βαρύ για το λαό, που συζητάμε σήμερα».
Συνεχίζοντας αναφέρθηκε στο πόσο κοστίζει σήμερα η στέγη για την εργατική λαϊκή οικογένεια -και η απόκτηση, αλλά και συντήρησή της, με δεδομένη την παλαιότητά της. Ανέδειξε ζητήματα ως προς την καταλληλότητα των σπιτιών π.χ. στο Λεκανοπέδιο που χτίστηκαν δίχως προσαρμογή σε αντισεισμικούς κώδικες, αφού δεν υπήρχαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Και πρόσθεσε πως ενώ θα έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα καινούργιων σπιτιών με προγράμματα ανέγερσης λαϊκής στέγασης, αντ' αυτού η λαϊκή στέγη φορτώνεται φόρους και χαράτσια.
«Η πρώτη κατοικία δεν μπορεί να φορολογείται», σημείωσε η Αλ. Παπαρήγα και σχολιάζοντας το επιχείρημα ότι μειώνεται η επιβάρυνση σε σχέση με το ΕΕΤΗΔΕ, διερωτήθηκε: «Με τι συγκρίνουμε τη λαϊκή κατοικία (...) Εμείς μετράμε (...) με το ότι ζούμε στο 2014, όχι στο '50 ούτε καν στο '80. Πριν 50 χρόνια ένα σπίτι χρειαζόταν 2 δωμάτια, σήμερα μια οικογένεια με 2 παιδιά θέλει 3 κρεβατοκάμαρες (...) τα παιδιά πάνε στο σχολείο, δεν πάνε από 8 χρονών στις αγροτικές δουλειές, έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής και επομένως οι απαιτήσεις για ένα σύγχρονο σπίτι είναι πολύ μεγάλες». Σημείωσε ότι δεν υπάρχει πρόγραμμα λαϊκής στέγης για μετεγκατάσταση κατοικιών από περιοχές που αποδείχτηκε ότι έχουν πρόβλημα σεισμικότητας.
Απαντώντας και στα επιχειρήματα που βλέπουν δήθεν αντίφαση ανάμεσα στην εναντίωση του ΚΚΕ στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και στη θέση του για τη λαϊκή στέγη, η Αλ. Παπαρήγα τόνισε: «...δεν ξέρω πώς θα την πούμε στο σοσιαλισμό, αλλά ο σοσιαλισμός μπορεί και πρέπει να εγγυηθεί το δικαίωμα στη στέγαση, στις διακοπές, στην αναψυχή, είναι στοιχειώδες δικαίωμα, ναι, πάνω στην κοινωνικοποιημένη γη, αλλά δεν μπορεί κανείς να με βγάλει απ' το σπίτι μου». Συμπλήρωσε πως το ΚΚΕ μετράει τα πράγματα με βάση τις παραγωγικές και αναπτυξιακές δυνατότητες που έχει η Ελλάδα και τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.
«Εμείς δεν δεχόμαστε να υπάρχει φορολογία, γιατί πρόκειται για ένα στοιχειώδες δικαίωμα που το κατακτάμε με κόπους και θυσίες», επισήμανε. Στη συνέχεια, αφού ανέλυσε την οικτρή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει εργατικές λαϊκές οικογένειες που αδυνατώντας πλέον να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες τους, γίνονται φοροφυγάδες, αφού δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη φορολεηλασία, επέκρινε το ότι οδηγούμαστε σε μια πολιτική αντιμετώπισης της λεγόμενης ακραίας φτώχειας και ότι οι όποιες εναλλακτικές προτάσεις προβάλλονται στη Βουλή έχουν αυτή την αφετηρία «δηλαδή το 2014 μιλάμε για την ακραία εξαθλίωση που αν θέλετε υπήρχε στην κατοχή στην Ελλάδα», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Καταλήγοντας, η Αλ. Παπαρήγα τόνισε ότι αν και το σύστημα έχει σαπίσει, εντούτοις διαθέτει ακόμα εφεδρείες και πολιτικές και εξωπολιτικές, αλλά αυτό που του δίνει ακόμα δύναμη είναι δυστυχώς ένα σημαντικό μέρος του λαού που πιστεύει ότι αν αλλάξει ο «οδηγός», το ξεχαρβαλωμένο για το λαό «λεωφορείο» θα μπορεί να συνεχίζει.
«Εμείς -κατέληξε- θα παλεύουμε σε οποιεσδήποτε συνθήκες για ό,τι αφορά την ποιότητα ζωής σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο και θα υποστηρίζουμε το σοσιαλιστικό σύστημα που υποχρεούται να διασφαλίζει δουλειά, Υγεία, Παιδεία, κατοικία, αναψυχή. Οχι ότι μένουμε σ' αυτά, οι ανάγκες αυξάνονται, αλλά τουλάχιστον να έχεις αυτά ως αφετηρία». Σημείωσε τέλος πως το γεγονός ότι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ «χαίρονται» γιατί ήρθε δήθεν κάτι καλύτερο σε σχέση με τις αρχικές εξαγγελίες, «αποδεικνύει και το εξής, ότι όταν αντικειμενικά ωριμάζει η ανάγκη ανατροπής, τότε μέσα στο λαό γίνεται πλύση εγκεφάλου για να εγκαταλείψει δίκαιες απαιτήσεις. Ελπίζουμε να μην κρατήσει για πολλά χρόνια αυτό».