Ο Σπύρος Βασιλείου (1903 - 1985) αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής τέχνης και έναν από τους βασικούς εκπροσώπους της περίφημης «γενιάς του '30». Πολυσχιδής και πολυπράγμων, έχει καταγράψει μια εξαιρετικά γόνιμη εικαστική δημιουργία, στη ζωγραφική, στη χαρακτική, στην αγιογραφία και τη σκηνογραφία.
Δημιούργησε περισσότερα από 5.000 έργα, λάδια, τέμπερες, ακουαρέλες, ακρυλικά, αγιογραφίες και ξυλογραφίες. Εκανε σκηνογραφίες σύγχρονου θεάτρου, κινηματογράφου, όπερας και αρχαίου δράματος. Με τα έργα του προσπάθησε να αναδείξει πλευρές της καθημερινής ζωής, ιδιαίτερα των λαϊκών και γραφικών στοιχείων της, επιχειρώντας κάποτε μια κριτική, συχνά με σκωπτική διάθεση, στις συνέπειες του επελαύνοντα εκσυγχρονισμού. Η εμμονή του σ' αυτή τη θεματολογία πήρε σταδιακά τόνο λυρικό και ρομαντικά νοσταλγικό του οικείου, του θελκτικού και του παραδοσιακού και συχνά κατέφυγε σε διακοσμητικές λύσεις. Ασχολήθηκε με πολυάριθμες καλλιτεχνικές επιμέλειες βιβλίων και αρχιτεκτονικών χώρων και τιμήθηκε από την Πολιτεία το 1930 με το Μπενάκειο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Στην παρούσα έκθεση, τα καΐκια και οι μεταμορφώσεις της θάλασσας, η θέα της Αθήνας και του Υμηττού, ο κόσμος στο Ζάππειο, το ηλιοβασίλεμα στον Κορινθιακό, ο χαμηλός ορίζοντας της Ερέτριας, η Θεσσαλονίκη και τα τραπεζάκια της παραλίας, οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι, τα αντικείμενα εσωτερικών χώρων, η όψη της πόλης με τις στριφτές μεταλλικές σκάλες των χαμηλών σπιτιών κυριαρχούν στις συνθέσεις του.
Τοπία λουσμένα στο χρωματικό φως με μικρές λεπτομέρειες, συνθέσεις με σύγχρονα θέματα και εικαστικές αναζητήσεις χαρακτηρίζονται από γνωστούς τεχνοκριτικούς της εποχής πρωτοποριακά για το κίνημα της pop-art στον τόπο μας. Στην τελευταία φάση της ζωγραφικής του πορείας, ο Βασιλείου κινείται μέσα στην κοινωνία που συνεχώς εξελίσσεται και γίνεται ολοένα απαιτητικότερη. Πλουτίζει τις συνθέσεις του με στοιχεία από τις νεότερες τάσεις της σύγχρονης τέχνης, διατηρώντας όμως ζωντανά, μέσα στη χρωματική τους απεραντοσύνη, τα οράματα της πρώτης του εποχής, την αγάπη του για τον τόπο του, την Αθήνα.
Με καθαρό προσωπικό ύφος και με ριζοσπαστικά εκφραστικά μέσα που βγαίνουν μέσα από τη σύγχρονη τέχνη αλλά και με έντονη συναισθηματική ματιά, ο ποιητικός σουρεαλισμός του Σπύρου Βασιλείου ακόμα και σήμερα παραμένει σύγχρονος. Εξιδανικεύει την καθημερινότητα του αστικού τοπίου που ολοένα και χάνεται και δίνει στις απλουστευμένες κλασικιστικές μορφές του και στα τοπία του χαρακτήρα μνημειώδη αλλά συγχρόνως και ποιητικό.