ΑΓΚΥΡΑ.--
Απεργιακές κινητοποιήσεις με αίτημα αξιοπρεπείς μισθούς έχουν ξεκινήσει εργάτες σε μια σειρά μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες της Τουρκίας, όπως η «Τόφας» (κοινοπραξία στην οποία συμμετέχει και η ιταλική «Φίατ») και η «Ογιακ Ρενό» (κοινοπραξία της γαλλικής «Ρενό»). Η αστική εφημερίδα «Χουριέτ» έκανε λόγο στην ιστοσελίδα της για χιλιάδες απεργούς και «απεργιακό κύμα» που ξεκίνησε στις 14 Μάη, από μια μονάδα της «Ογιακ Ρενό» στη βορειοδυτική πόλη Μπούρσα.
Χτες, έγινε γνωστό ότι και η θυγατρική της «Φορντ», «Οτοζαν», ματαίωσε την εκτέλεση μιας εξτρά βάρδιας που είχε προγραμματιστεί, εξαιτίας -σύμφωνα με την ίδια- προβλημάτων «ανεφοδιασμού» που προκαλούν οι κινητοποιήσεις στον κλάδο. Σε κινητοποιήσεις, όμως, έχουν προχωρήσει και εργαζόμενοι σε μικρότερες εταιρείες κατασκευής εξαρτημάτων αυτοκινήτων, όπως οι «Κοσκουνιόζ» και «Μάκο».
«Τόφας» και «Ογιακ» αντιπροσωπεύουν σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής αυτοκινήτων στην Τουρκία και συγκεντρώνουν τεράστια κέρδη. Μόνο για το 2014, τα καθαρά κέρδη της «Τόφας» έφτασαν τα 221,9 εκατ. δολάρια. Πάνω από το 80% της παραγωγής τους καταλήγει σε άλλες αγορές μέσω εξαγωγών.
Η αγωνιστική στάση των εργατών έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα τη μεγαλοεργοδοσία. Ο επικεφαλής της Ενωσης των αυτοκινητοβιομηχάνων, TAYSAD, Μεχμέτ Ντουντάρογλου επιχείρησε να εμφανιστεί... απορημένος (!) για τις κινητοποιήσεις, υποστηρίζοντας σε ανακοίνωσή του ότι ο κλάδος έχει διακριθεί την τελευταία δεκαετία στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Βέβαια, δηλώσεις σαν κι αυτές επιδιώκουν να κρύψουν την αυξανόμενη απόσταση ανάμεσα στον πλούτο που οι εργάτες παράγουν και του μέρους που «γεύονται», όσο κι αν κατά καιρούς υπάρχουν βελτιώσεις στις συνθήκες εργασίας. Αλλωστε, οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης που η τουρκική οικονομία εξασφάλισε τα προηγούμενα χρόνια, κατακτήθηκαν ακριβώς πάνω στην καταλήστευση του μόχθου των εργατών.
Κι ενώ εντείνεται η εκμετάλλευση των Τούρκων εργατών, η χώρα βαδίζει προς τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιούνη, με τα αστικά κόμματα να ανταγωνίζονται για το ποιο θα υπηρετήσει καλύτερα τις ανάγκες της πλουτοκρατίας και θα εξασφαλίσει τις πιο ευνοϊκές για τα σχέδιά της διεθνείς συμμαχίες.