Την περίοδο που βρισκόταν σε έξαρση ο αντικομμουνισμός, με αφορμή την εκδήλωση της εσθονικής προεδρίας της ΕΕ, η ευρωβουλευτής της «Ελιάς» (ΠΑΣΟΚ) Εύα Καϊλή, έγραψε άρθρο σε εφημερίδα με το εξής περιεχόμενο: «Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου (...) έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν». Το σούσουρο που δημιουργήθηκε με τις ημερομηνίες που δεν «έδεναν», οδήγησε στην αποκάλυψη ότι το ...έγκλημα που επικαλείται η ευρωβουλευτής δεν έγινε την περίοδο του εμφυλίου, όπως άφηνε αρχικά να αιωρείται. Κατόπιν εορτής, η ίδια διευκρίνισε σε νέα ανάρτηση ότι τα γεγονότα που περιγράφει αφορούν το 1943 και ότι το θύμα των ...«κομμουνιστικών εγκλημάτων» δεν ήταν ο παππούς της, αλλά ο πρώτος άντρας της γιαγιάς της. Οπως και να έχει όμως, η ιστορική αλήθεια δεν γράφεται με την προσωπική αντίληψη που έχει ο καθένας για τα γεγονότα, ακόμα και για εκείνα που ο ίδιος έζησε. Ούτε μπορούμε να ξέρουμε τι έκαναν εκείνη την περίοδο ο παππούς και η γιαγιά του καθενός. Ούτε γράφεται με τη δραματική επίκληση του συναισθήματος. Γιατί παππούδες από παππούδες διαφέρουν. Παππούδες είναι κι αυτοί που πέρασαν φυλακές και εξορίες από την περίοδο ακόμα του Μεταξά, που πολέμησαν με το όπλο στο χέρι τούς ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους, που σκοτώθηκαν στο βουνό, που εκτελέστηκαν στα αποσπάσματα, που πέθαναν στις φυλακές. Υπήρξαν όμως και παππούδες που συνεργάστηκαν με τους ναζί, που έγιναν χαφιέδες, μαυραγορίτες κ.λπ. Επομένως, η προσπάθεια της ευρωβουλευτή της «Ελιάς» να συμβάλει και αυτή στο αντικομμουνιστικό κλίμα των ημερών αποδείχτηκε φτωχή και κάλπικη...