Προπαγανδίζουν το «σφάξε με αγά μου... »
Με «ταρατατζούμ» περί ανάπτυξης συνοδεύτηκε μια ακόμα συνάντηση του πρωθυπουργού με εκπροσώπους πολυεθνικών στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά, η συνάντηση αφορούσε τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της «Παπαστράτος», ο οποίος επισκέφτηκε τον Αντ. Σαμαρά για να του ανακοινώσει τα σχέδια της μητρικής «Philip Morris» σχετικά με την αξιοποίηση των εγκαταστάσεων της «Παπαστράτος» στο Αγρίνιο. Πριν από μερικούς μήνες, η πολυεθνική αποφάσισε να απορροφά το 50% της ελληνικής παραγωγής καπνών την επόμενη τριετία, σε μια προσπάθεια να τονώσει τα κέρδη της από την παραγωγή και διακίνηση ειδών καπνού συνολικά στην Ευρώπη. Τώρα, σχεδιάζει να δημιουργήσει στο Αγρίνιο την κεντρική αποθήκη καπνού για όλη την Ευρώπη, διακινώντας 15.000 τόνους καπνού κάθε χρόνο, είτε μέσω του λιμανιού του Πειραιά, είτε οδικώς μέσω Ιταλίας. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η συγκεκριμένη επένδυση θα δώσει ώθηση στην επιχειρηματική δραστηριότητα της εταιρείας, σίγουρα και στα κέρδη της. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι εξίσου κερδισμένοι θα βγουν και οι εργαζόμενοι, συνολικά τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα, όπως προσπάθησε να πείσει με τις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση ο Αντ. Σαμαράς. Επαληθεύεται, επίσης, ότι οι όποιες επενδύσεις γίνονται προσώρας στην Ελλάδα αφορούν σε κλάδους εντάσεως κεφαλαίου (όπως είναι οι μεταφορές) και όχι εργασίας. Αρα, η αντανάκλαση στην τόνωση της απασχόλησης, την οποία διαφημίζει η κυβέρνηση, είναι ανύπαρκτη, ακόμα κι εκεί που αφορά σε κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, με σμπαραλιασμένα δικαιώματα. Στο διά ταύτα, το κυβερνητικό σόου περί επενδύσεων, στο οποίο μάλιστα πρωταγωνιστεί ο Αντ. Σαμαράς, δεν εξυπηρετεί τίποτα περισσότερο από την προπαγάνδα που λέει ότι η «σωτηρία» για το λαό θα έρθει από την καπιταλιστική ανάπτυξη και άρα ο λαός πρέπει να δεχτεί εθελοντικά τη σφαγή του για να έρθουν οι επενδύσεις των ιδιωτών...
Απεργία στις ΗΠΑ του «άλλου μείγματος»...
Οπως μεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, οι εργαζόμενοι στα ταχυφαγεία των ΗΠΑ απεργούν ταυτόχρονα σε 50 πόλεις, διαμαρτυρόμενοι για τον κατώτατο μισθό τους και ζητώντας αύξηση στα 15 δολάρια την ώρα, από 7,25 που παίρνουν σήμερα. Παρόμοιες διαμαρτυρίες είχαν γίνει και στο παρελθόν στη Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στο Κάνσας, στο Ντιτρόιτ και άλλες πόλεις. Οι εργαζόμενοι στα «fast food» των ΗΠΑ ζητούν, επίσης, τη δημιουργία κλαδικού σωματείου χωρίς το φόβο της απόλυσης των συνδικαλιστών από τους εργοδότες τους, γεγονός που δεν έχει αφήσει μέχρι σήμερα περιθώρια για τη δημιουργία συνδικάτου εργαζομένων στα ταχυφαγεία. «Εάν παίρνεις 7,35 δολάρια την ώρα και δουλεύεις 20 - 25 ώρες τη βδομάδα, που είναι ο μέσος όρος εδώ, κερδίζεις το χρόνο 10.000 δολάρια. Δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουμε με αυτά τα χρήματα», δήλωσε ένας εργαζόμενος από το Μιζούρι, δείχνοντας τις δυσκολίες που έχουν οι μερικώς απασχολούμενοι στις ΗΠΑ να τα βγάλουν πέρα. Από την πλευρά του, ο Εθνικός Σύνδεσμος Εστίασης των ΗΠΑ, που περιλαμβάνει εστιατόρια και αλυσίδες fast food, προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, ισχυριζόμενος ότι οι επιχειρήσεις που εκπροσωπεί παρέχουν δουλειά σε 13 εκατομμύρια Αμερικανούς. Λένε, δηλαδή, ότι τους κάνουν και χάρη που τους ξεζουμίζουν για τα κέρδη τους! Οπως και να 'χει, οι συνθήκες δουλειάς και ζωής στις ΗΠΑ του Ομπάμα, της «ανάπτυξης» και του «άλλου μείγματος» διαχείρισης, που διαφημίζει στη χώρα μας και ο ΣΥΡΙΖΑ, πάνε από το κακό στο χειρότερο, δείχνοντας πως ο καπιταλισμός και η λαϊκή ευημερία είναι έννοιες ασύμπτωτες...
30% κάτω οι μισθοί από το 2010 έως σήμερα...
Σύμφωνα με ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η ανταγωνιστικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα κατέγραψε «έκρηξη» της τάξης του 3,3% το πρώτο εξάμηνο του 2013. Ο πλέον κρίσιμος δείκτης που σημειώνει η Κομισιόν, είναι το λεγόμενο «μοναδιαίο κόστος εργασίας» στο σύνολο της οικονομίας, το οποίο βασίζεται κυρίως στη μείωση των μισθών, ώστε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα, να ανέβουν οι εξαγωγές και να έρθουν οι επενδύσεις και η καπιταλιστική ανάκαμψη. Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της Κομισιόν, ο στόχος περιορισμού του κόστους εργασίας κατά 15% που είχαν θέσει οι δανειστές υπερκαλύφθηκε ήδη, καθώς από την αρχή του 2010 έως και το πρώτο εξάμηνο του 2013, μειώθηκε κατά 17% και η πτώση συνεχίζεται (κατά 3,3% το πρώτο εξάμηνο). Ειδικά στη μεταποίηση, η πτώση είναι πολύ πιο μεγάλη, καθώς καταγράφεται μείωση μισθών (μοναδιαίου κόστους εργασίας) κατά 29% από το 2010 μέχρι σήμερα... Με άλλα λόγια, η Κομισιόν ομολογεί κυνικά ότι η «ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας βελτιώνεται, εξαιτίας της μείωσης του λεγόμενου «κόστους εργασίας», δηλαδή της μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης. Να τι σημαίνει για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα να εναποθέτουν τις ελπίδες για τη σωτηρία τους στην «ανάκαμψη» της ελληνικής οικονομίας με βελτίωση της ανταγωνιστικότητας: Ολοένα και φτηνότεροι εργάτες, ολοένα και μεγαλύτερη εξαθλίωση για να κερδίζουν τα μονοπώλια...
Τα λουκέτα
Δεκάδες χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις αυτοαπασχολουμένων και μικρών ΕΒΕ αναγκάζονται να βάλουν οριστικό λουκέτο, μην μπορώντας να αντεπεξέλθουν στις βαρύτατες συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Οι 90.000 μικροεπαγγελματίες που εκτιμάται ότι θα χρεοκοπήσουν το 2013, μαζί με τους εκατοντάδες χιλιάδες συναδέλφους τους που κατέβασαν ρολά τα προηγούμενα χρόνια, δεν μπόρεσαν να αντέξουν τους φόρους, τα χαράτσια, τις αυξημένες εισφορές, την αναδουλειά, το κόστος λειτουργίας, τις προοπτικές που διαγράφονται για το μέλλον. Στην ουσία, δεν κατάφεραν να αντισταθούν στις επιπτώσεις των φιλομονοπωλιακών μέτρων, της πολιτικής που πασχίζει να διασώσει από την κρίση το μεγάλο κεφάλαιο, σε βάρος των εργαζομένων, αλλά και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, όπως είναι οι αυτοαπασχολούμενοι.
Τα αρνητικά σημάδια για τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ δεν ανέκυψαν τώρα, με το ξέσπασμα της κρίσης. Οι καιροί που το μαγαζάκι της γωνίας μπορούσε να θρέψει την οικογένεια, να σπουδάσει τα παιδιά, και να αφήσει και κάτι για τα γεράματα, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Η επιτάχυνση που σημειώθηκε στη συγκέντρωση του κεφαλαίου και συγκεντροποίηση της παραγωγής, συνοδεύτηκε με ενίσχυση των πιέσεων που δέχτηκαν τα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού. Τα μέτρα στήριξης του μεγάλου κεφαλαίου ήταν ταυτόχρονα και μέτρα περιορισμού της δράσης των περιβόητων «μικρομεσαίων».
Η εξασφάλιση του ακόμα μεγαλύτερου πλουτισμού της οικονομικής ολιγαρχίας, η κεφαλαιοποίηση των μυθικών κερδών που απέσπασε τις τελευταίες δεκαετίες, μπορούσε να στηριχθεί μόνο στην παραπέρα χειροτέρευση της θέσης που είχαν οι άλλες κοινωνικές ομάδες στην κοινωνία. Η μαζική εισβολή και η ενίσχυση της δύναμης των μονοπωλίων σε όλο το φάσμα της οικονομικής δραστηριότητας, τα μέτρα για την «απελευθέρωση» της αγοράς, η αποδέσμευση κάθε επιθετικότητας του κεφαλαίου, όπως το απαιτούν οι σύγχρονες ανάγκες εξέλιξης του συστήματος, δημιούργησαν ένα αφόρητο και καταστροφικό τοπίο για κάθε αυτοαπασχολούμενο. Στην πραγματικότητα, οι νέες συνθήκες επιχειρηματικού ανταγωνισμού μοιάζουν σα να έβαλαν δίπλα - δίπλα, για να παραβγούν, το συνοικιακό μικρέμπορα που πούλαγε με το δεφτέρι, με το πολυεθνικό μεγαθήριο που έχει έδρα στις ΗΠΑ, παραγωγή στην Κίνα, παίρνει δάνεια στη Γερμανία και πουλάει σ' ολόκληρο τον κόσμο.
Τα δεδομένα που σπρώχνουν χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους στην περιθωριοποίηση και την πτώχευση δεν πρόκειται να αλλάξουν. Ακόμα και σε περίπτωση που άλλοι οικονομικοί δείκτες αρχίζουν να έχουν θετικό πρόσημο, τα περιθώρια «ανάκαμψης» για τις μικρές επιχειρήσεις δεν είναι απλά αμφίβολα. Είναι ανύπαρκτα. Το βεβαιώνουν, εκτός όλων των άλλων, οι επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου. Από τη στιγμή που, στις μεγάλες πολυεθνικές, δε φτάνουν πλέον μόνο τα επιλεγμένα στέκια της αγοράς και αναπτύσσονται ήδη με υποκαταστήματά τους στις συνοικίες, είναι φανερό ότι ενισχύεται ακόμα πιο πολύ ο βαθμός μονοπώλησης. Κατ' επέκταση, συμπιέζεται ασφυκτικά ο χώρος μέσα στον οποίο μπορεί να δράσει ο μικρός ΕΒΕ.
Το μέλλον για τους ανθρώπους που βγάζουν μεροκάματο από τη διατήρηση μιας μικρής επιχείρησης, στην οποία, εκτός από τους ίδιους, πολλές φορές απασχολούνται και άλλα μέλη των οικογενειών τους, δε βρίσκεται στο όνειρο να γίνουν μεγάλοι επιχειρηματίες. Διέξοδος γι' αυτούς είναι η συμπόρευση και η συμμαχία με τους εργαζόμενους, ώστε μαζί να ανατρέψουν την εξουσία των κεφαλαιοκρατών, με στόχο να πρωτοστατήσουν στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας, για την οποία θα αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση η εξασφάλιση εργασίας και ανθρώπινων συνθηκών ζωής για ολόκληρο το λαό.
Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ
Διαστρέβλωση στα μέτρα τους
«
Ο Περισσός μέχρι σήμερα κρατούσε επιθετική στάση κατά του ιμπεριαλισμού και ιδιαίτερα κατά του καθεστώτος Πούτιν (...) Ωστόσο, σήμερα το ΚΚΕ φαίνεται να προσεγγίζει τον έναν άξονα και υιοθετεί τις θέσεις της Ρωσίας και του Ιράν, λέγοντας πως προετοιμάζεται προσχηματική επίθεση των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας "με βάση την ατεκμηρίωτη καταγγελία των λεγόμενων "αντικαθεστωτικών" ομάδων».
Το παραπάνω ...απαύγασμα διαστρέβλωσης ανήκει στον συντάκτη της «Εφημερίδας των Συντακτών» Νίκο Σβέρκο, ο οποίος παραποιεί τις θέσεις του ΚΚΕ μέχρι του σημείου να επιχειρεί να εμφανίσει το ΚΚΕ ως υποστηρικτή του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστή. Φυσικά, κάτι τέτοιο ούτε συμβαίνει ούτε προκύπτει από καμία τοποθέτηση του ΚΚΕ. Ο συντάκτης διαστρεβλώνει τις θέσεις του ΚΚΕ και επιχειρεί να συσκοτίσει το γεγονός ότι το ποιος έχει κάνει χρήση χημικών όπλων στη Συρία δεν εξαρτάται από τη θέση της μιας ή της άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης, αλλά προκύπτει από τα ντοκουμέντα και τα στοιχεία, που εδώ και μήνες δείχνουν παραγωγή και χρήση χημικών όπλων από τους λεγόμενους αντικαθεστωτικούς στη Συρία. Το γεγονός ότι τα παραπάνω στοιχεία παραδέχεται η Ρωσία και τα αξιοποιεί, για τα δικά της συμφέροντα, δεν αναιρεί ότι αυτή είναι η αλήθεια. Αλλά, για τον συντάκτη, ή θα είναι κανείς με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους ή με τη Ρωσία και τους δικούς της συμμάχους. Το να υπερασπίζεται κανείς το δικαίωμα του κάθε λαού να είναι αφέντης στον τόπο του, το να παλεύει κανείς ενάντια στον καπιταλισμό με προσανατολισμό και στόχο την ανατροπή του, δεν του περνάει καν από το μυαλό. Ας μην κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια ο συντάκτης της «Εφημερίδας των Συντακτών» και του ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο».
Το ΚΚΕ δε σέρνεται πίσω από τις πολεμικές κορόνες των διαφόρων ιμπεριαλιστικών λυκοσυμμαχιών, ούτε εγκλωβίζεται στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Αυτό που δεν μπορούν να χωνέψουν οι υποστηρικτές των διαφόρων ιμπεριαλιστικών «ανθρωπιστικών» επεμβάσεων είναι ότι το ΚΚΕ αποκαλύπτει στο λαό τα προσχήματα που αξιοποιούνται κάθε φορά για να δικαιολογήσουν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις, με θύματα τους λαούς, και καλεί τον ελληνικό λαό και όλους τους λαούς να αντιπαλέψουν τη δολοφονική δράση των ιμπεριαλιστικών πολεμικών μηχανών. Με άλλα λόγια, ψωνίσατε από ...σβέρκο!
Ποιοι όλοι;
Την ατάκα από γνωστή διαφήμιση, «όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι, εκτός από εκείνους που...» θυμίζει η κατάσταση στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς. Γιατί μετά από μια διήμερη πασαρέλα υποσχέσεων υπουργών και εκπροσώπων της κυβέρνησης ότι «κανένα παιδί δε θα μείνει εκτός παιδικών σταθμών» και την κατάλληλη βοήθεια από τα ΜΜΕ, επιχειρείται να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι κανένα παιδί δε θα μείνει εκτός παιδικών σταθμών.
Η κατάσταση, βέβαια, είναι εντελώς διαφορετική, γιατί όταν η κυβέρνηση κομπάζει ότι εξασφάλισε μεγαλύτερη χρηματοδότηση για να μπουν «όλα τα παιδιά» στους παιδικούς σταθμούς, εννοεί ότι θα καλύψει τις θέσεις όσων έκαναν αίτηση μέσα από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ και πληρούν τα αυστηρά κριτήρια που αυτό θέτει. Να θυμίσουμε ότι το πρόγραμμα αυτό επιδοτεί θέσεις τόσο σε δημοτικούς όσο και σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς.
Αυτός ο κομπασμός, αυτή η πρεμούρα, δεν αφορά ούτε στο ελάχιστο τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά σε όλη την Ελλάδα που περιμένουν να γίνουν δεκτά σε έναν δημοτικό παιδικό σταθμό, αλλά δεν πληρούσαν τα κριτήρια του ΕΣΠΑ. Οχι όλοι, λοιπόν. Γιατί υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που σήμερα, στα τέλη του Αυγούστου, περιμένουν και θα περιμένουν καρτερικά μέχρι τα μέσα του Σεπτέμβρη, για να δουν αν και πότε θα προσληφθεί νέο προσωπικό με δίμηνες συμβάσεις, ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί και να ανακοινώσουν στη συνέχεια ποια παιδιά γίνονται δεκτά στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς. Ας μην κοροϊδεύουν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Και φέτος, χιλιάδες παιδιά θα μείνουν εκτός παιδικών σταθμών και γι' αυτήν την κατάσταση ευθύνεται η πολιτική που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες με τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στους δήμους, την υποχρηματοδότηση, την πρόσληψη προσωπικού με ολιγόμηνες συμβάσεις κ.λπ. Η ζωή, η μόρφωση και η διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, όμως, δεν μπορούν να κοστολογούνται με δημοσιονομικούς όρους. Δεν είναι πολυτέλεια, είναι δικαίωμα.
Δεν ξεπλένονται
Εχει γίνει φάμπρικα το πλυντήριο εργατοπατέρων. Σε μια σειρά χώρους η μία ΠΑΣΚΕ καταγγέλλει την άλλη για απραξία. Χτες ήταν η σειρά μιας μερίδας κυβερνητικών συνδικαλιστών στο ΕΚΑ να καταγγείλουν όσους μέχρι χτες μαζί προωθούσαν τον εργατοπατερισμό, για ...κυβερνητισμό. Θα περίμενε κάποιος μια αυτοκριτική έστω. Τίποτα. Οι άνθρωποι παίρνουν θέση ενόψει των νέων σχημάτων του κυβερνητικού συνδικαλισμού που είναι στα σκαριά κι αυτό που τους ενδιαφέρει μόνο είναι να βγάλουν από πάνω τους το γεγονός ότι μέχρι χτες ήταν ομοτράπεζοι του Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ τον οποίο σήμερα -που είναι ήδη κουτσό άλογο- καταγγέλλουν. Για την εργατική τάξη της Αθήνας τίποτα καλό δεν προμηνύει η μετάλλαξη των χτεσινών κυβερνητικών συνδικαλιστών σε αυριανό κυβερνητικό συνδικαλισμό. Η οξύτητα της επίθεσης που δέχονται τα δικαιώματα των εργατών επιβάλλει οργάνωση των εργατών από τα κάτω σε κάθε χώρο δουλειάς, συσπείρωση στο Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, χτύπημα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού με όποια μορφή κι αν εμφανίζεται, ανασύνταξη του εργατικού κινήματος ώστε αυτό να γίνεται όλο και πιο ικανό να αντεπεξέλθει στα σημερινά καθήκοντα της ταξικής πάλης, στην πράξη οργάνωση των εργατών έτσι που ως τάξη να μπορούν να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο: τους καπιταλιστές, τις κυβερνήσεις τους, τα στηρίγματά τους μέσα στα συνδικάτα. Για να δημιουργούνται προϋποθέσεις να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας - οικονομίας.
![Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ](getImage.do?size=medium&id=3371)
Κάτω η προπαγάνδα τους!
Ξεχείλισαν αυτές τις μέρες τα Μέσα των αστών από αναλύσεις για τη Συρία. Η αρθρογραφία εστιάζεται κυρίως στα «οφέλη» που προσδοκά η Ελλάδα από τη συμμετοχή της στη σχεδιαζόμενη επέμβαση, την οποία με αποχρώσεις στηρίζουν όλα ανεξαιρέτως τα αστικά ΜΜΕ. Ολοι τους αναγνωρίζουν ότι μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, μπορεί να βάλει μπουρλότο στην περιοχή, με απρόβλεπτες συνέπειες για την Ελλάδα. Αλλοι αναδεικνύουν το ντόμινο που μπορεί να προκληθεί με το Ισραήλ και ενδεχόμενα με την Τουρκία, άλλοι επικεντρώνουν στο ζήτημα της μετανάστευσης, που θα οξυνθεί απότομα, άλλοι «βλέπουν» τον κίνδυνο να γενικευτεί η σύρραξη με το Ιράν, με ό,τι σημαίνει αυτό για την περιοχή της Μέσης Ανατολής και την ευρύτερη γειτονιά μας.
Στην πλειοψηφία τους, οι γραφίδες της αστικής τάξης κρύβουν ότι οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές είναι αυτοί που δημιουργούν τετελεσμένα σε βάρος των λαών της περιοχής. Νομιμοποιούν την προπαγάνδα περί «συμβατικών υποχρεώσεων» απέναντι στο ΝΑΤΟ, με την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να νομιμοποιήσει στις λαϊκές συνειδήσεις τη συμμετοχή της στο σχεδιαζόμενο έγκλημα. Και τελικά, θεωρώντας επιβεβλημένη αυτή τη συμμετοχή, στήνουν συζήτηση για τα ανταλλάγματα που πρέπει να ζητήσει η κυβέρνηση, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που πρέπει να παίξει η ΕΕ, για τους υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο που θα είναι ευκολότερο για την Ελλάδα να τους εκμεταλλευθεί, αν με τη συμμετοχή της στον πόλεμο αναβαθμιστεί έναντι της Τουρκίας.
Είναι ωμοί και κυνικοί. Από τη μια λένε πως ο κίνδυνος μιας γενικευμένης ανάφλεξης είναι ορατός και την ίδια ώρα επικροτούν ή σιγοντάρουν την επιλογή της ντόπιας αστικής τάξης να πάρει μέρος στο μακελειό που βρίσκεται προ των πυλών. Ετοιμάζονται να βάλουν ξανά το λαό σε θέση θύτη και θύματος, ενάντια στο λαό της Συρίας, με τον οποίο δεν έχει τίποτα να χωρίσει, προκειμένου να υπηρετηθεί το γενικό συμφέρον της ντόπιας αστικής τάξης, να κερδίσει έδαφος στον περιφερειακό ανταγωνισμό. Ετσι βλέπουν το «εθνικό συμφέρον», με τα μάτια των αστών. Λένε μάλιστα ότι αν εισακουστούν οι φωνές που λένε «καμιά εμπλοκή», αυτό θα σημάνει καταστροφή για την Ελλάδα, αφού θα βρεθεί απομονωμένη από τους συμμάχους της, σε μια περίοδο που οι αντιθέσεις οξύνονται και η χώρα βρίσκεται σε καπιταλιστική κρίση.
Η προπαγάνδα τους δεν πρέπει να βρει τόπο να σταθεί σε καμιά λαϊκή συνείδηση. Οι ωμές κραυγές των αστών «σφάξτε για να σωθούμε» δείχνουν τη σαπίλα του καπιταλισμού, το πόσο αδίστακτοι είναι οι καπιταλιστές, είτε όταν ανταγωνίζονται μεταξύ τους, είτε όταν συνασπίζονται ενάντια σε άλλους. Σωτηρία για το λαό δεν είναι να παρακαλάει να καεί ο διπλανός του, ούτε να συνεργεί κι αυτός στην πυρκαγιά. Σωτηρία για το λαό δεν είναι να συμβιβάζεται με το ιμπεριαλιστικό έγκλημα, από φόβο μη το βρει στο κεφάλι του ή από συμβιβασμό με τον αρνητικό συσχετισμό. Σωτηρία για το λαό είναι να ορθώσει ανάστημα στα σχέδια των μακελάρηδων, να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τα εμποδίσει, στοχοποιώντας πρώτα και κύρια την ντόπια αστική τάξη, που για λογαριασμό της η Ελλάδα ετοιμάζεται να συνδράμει τον πόλεμο.