Η αστική τάξη στις διάφορες πολιτικές εκπροσωπήσεις της δεν κρύβει λόγια. Την ίδια ώρα που εκβιάζει το λαό για να περάσει το "μεσοπρόθεσμο", κάνει καθαρό ότι με τη μια ή την άλλη διαχείριση της κρίσης το μόνο που θέλει είναι η σωτηρία των καπιταλιστών. Χαρακτηριστικές οι προτάσεις που διατυπώνονται ως προτάσεις της ΝΔ με το κύριο άρθρο στον «Ελεύθερο Τύπο», προτάσεις που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι γραμμένες και στο «Εθνος» σαν ρεπορτάζ για την τρέχουσα κυβερνητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Οι αντιθέσεις τους αναδεικνύονται ως μια ενδοοικογενειακή υπόθεση.
Εδώ όμως που έχουν φτάσει τα πράγματα το αίτημα περί καλύτερης αυτής ή της άλλης διαχείρισης είναι περσινά ξινά σταφύλια. Το διαδηλώνουν με μύριους τρόπους οι εργάτες που απεργούν. Το διαδηλώνουν οι αυταπασχολούμενοι και οι φτωχομεσαίοι αγρότες. Το διαδηλώνουν σπουδαστές και φοιτητές, οι γυναίκες εργάτριες, μάνες, σύζυγοι. Ολοι αυτοί που αρνούνται και δικαίως να πληρώσουν μια κρίση που δεν είναι δική τους, είναι κρίση του καπιταλισμού, κρίση του κεφαλαίου.
Στην αντιπαράθεση των καπιταλιστών υπάρχουν και θύματα. Το παζάρι αφορά στο ποιος, πόσο, πότε θα πάθει αυτή ή την άλλη ζημιά. Για τα λαϊκά στρώματα αυτό είναι αδιάφορο. Για τα λαϊκά στρώματα το κύριο είναι την κρίση να πληρώσει η ολιγαρχία. Οι απειλές και η εκβιασμοί για χρεοκοπία επιστρέφονται. Γιατί η χρεοκοπία είναι ήδη εδώ, τη ζει το κάθε νοικοκυριό. Οι καπιταλιστές λένε πως αυτό δεν φτάνει. Πρέπει και να συμφωνήσουν οι άνθρωποι των λαϊκών στρωμάτων πως για δεκαετίες θα ζούνε έτσι. Για να μπορέσουν να τα φέρουν βόλτα οι καπιταλιστές.
Ε, ο λαός έχει κι άλλη επιλογή. Αυτή που εύστοχα λέει το σύνθημα: «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά»!
Το φώναξαν χτες οι απεργοί την ώρα που από τα μεγάφωνα της απεργιακής συγκέντρωσης στο Σύνταγμα ανακοινώνονταν ο απολογισμός της απεργίας. Οταν ανακοινώθηκε πως σε δεκάδες χώρους από τις 3 τη νύχτα δόθηκε με επιτυχία η μάχη και το ταξικό κίνημα απέδειξε πως ο καπιταλιστής δεν μπορεί χωρίς τους εργάτες, ενώ αντίθετα οι εργάτες μπορούν χωρίς αφεντικά.
Αυτή τη συνείδηση που διαμορφώνεται στο χώρο της πραγματικής αντιπαράθεσης, στους χώρους δουλειάς, προσπαθούν να αποφύγουν ή να καθυστερήσουν όσοι από προχτές έλεγαν στα κανάλια «πηγαίνετε στην πλατεία αλλά μην παρεμποδίζετε τη λειτουργία των επιχειρήσεων».
Στη πλατεία οι γνωστοί βαλτοί όταν εμφανίστηκε η απεργιακή πορεία έκαναν ευθέως καθαρό ότι ενοχλήθηκαν σφόδρα από την παρουσία του οργανωμένου ταξικού κινήματος. Δε θέλουν οργανωμένη την εργατική τάξη, δε θέλουν οργανωμένο ταξικό κίνημα. Θέλουν να οργανώνουν την οργή έτσι που να γίνεται και αυτή εμπορεύσιμη, αξιοποιήσιμη από τον καπιταλισμό.
Από κοντά εμφανίστηκαν και οι πασίγνωστοι «άγνωστοι», τόσο όσο χρειάζονταν για να σβήσει τηλεοπτικά η εικόνα της απεργίας. Και ως διά μαγείας εξαφανίστηκαν όταν ήρθε η ώρα να εμφανιστεί η πλατεία χωρίς απεργούς. Και μετά απ' αυτό στο «Αλτερ» η Μακρή ρωτούσε αν μπορούσε να αποδείξει το ΠΑΜΕ ότι η δράση των «αγνώστων» ήταν προβοκάτσια...
Δεν ξέρουμε αν ο Πάγκαλος δρα ως «μπουλντόγκ του πρωθυπουργού» όπως έγραψε ο Μ. Ιγνατίου στη χτεσινή «Ημερησία». Το σίγουρο είναι πως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης με τανκς προσπάθησε να ενισχύσει τον εκβιασμό. Και όπως έδειξε η επόμενη μέρα, σ' αυτή την προσπάθεια δεν είναι μόνος του. Οχι μόνο γιατί τον κάλυψε η κυβέρνηση, αλλά και γιατί το σχετικό σκονάκι άρχισε ήδη να κάνει το γύρο. Χαρακτηριστικά τα δύο άρθρα σε «ΝΕΑ» και «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ».
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από το λαϊκό τσάκισμα του εκβιασμού. Βήμα μπροστά είναι μόνο η πάλη του λαού για μια οικονομία που θα τον υπηρετεί. Στο σχέδιο για μια άλλη διαχείριση του καπιταλισμού αντιπαρατάσσουμε το σχέδιο για τη λαϊκή οικονομία με λαϊκή εξουσία. Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται σήμερα η αντιπαράθεση. Καμιά απειλή για πτώχευση δεν πρέπει να τρομοκρατεί το λαό που όταν οργανώνεται με στόχο την ανατροπή των δυναστών του, τότε μπορεί και να τους ανατρέψει. Η απεργία που συνεχίζεται και σήμερα κάτω από τις σημαίες του ΠΑΜΕ δείχνει και το πεδίο της αντιπαράθεσης και το δρόμο που πρέπει να πάρουν τα πράγματα για να δει προκοπή ο λαός.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Ολοι στη γενική απεργία με το ΠΑΜΕ σήμερα και αύριο
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: Κλειστόν λόγω Μεσοπρόθεσμου
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ: Στο έλεος αγανακτισμένων και ανταρτών βουλευτών το Μεσοπρόθεσμο!...
Η ΑΥΓΗ: Σήμερα και αύριο: Ολοι στον δρόμο
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: 8 αλλαγές πριν από την εκτέλεση
ΑΥΡΙΑΝΗ: Η τρόικα οδηγεί την Ελλάδα στον όλεθρο
ΕΘΝΟΣ: Από τις περικοπές του 2010, το Μεσοπρόθεσμο και το ενιαίο μισθολόγιο, 4 μισθούς χάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Ψηφίστε «ΟΧΙ» στο Μεσοπρόθεσμο. Η πιο έντιμη λύση
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Κρίσιμες για 5η δόση και ΠΑΣΟΚ οι ψηφοφορίες
ΤΑ ΝΕΑ: Γαλλικό κλειδί για το χρέος
Η ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Προς συμφωνία για το χρέος. Επιμήκυνση έως 30 χρόνια για τα ομόλογα
«Αν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ ενδιαφέρονται για τα λεφτά τους, πρέπει και αυτοί να αλλάξουν ρότα. Να πουν "όχι" σε αυτή την πολιτική (...) να υποχρεώσουν την κυβέρνηση να εφαρμόσει ένα βιώσιμο πλάνο ανάπτυξης με πραγματικό άνοιγμα αγορών, διαδικασίες-εξπρές σε επενδύσεις στην κατοικία και την ενέργεια, ενθάρρυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και μείωση των δημοσίων δαπανών μέσω ενός γενναίου προγράμματος εφεδρείας που θα απελευθερώνει πόρους στο παραγωγικό δυναμικό της χώρας. Ακόμη και οι ιδιωτικοποιήσεις, που αποτελούν βασικό εργαλείο οικονομικής ανάπτυξης, έτσι όπως επιβάλλονται να εφαρμοσθούν από την Τρόικα, θα έχουν μηδαμινό εισπρακτικό αποτέλεσμα και δεν θα προσφέρουν καμία αναπτυξιακή δυναμική. Η ισοπέδωση εισηγμένων και μη επιχειρήσεων δεν συνιστά μηχανισμό ανάκαμψης, αλλά μπίζνες για λίγους» (από το κύριο άρθρο στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ).
«Από εκπροσώπους της κυβέρνησης και του κεφαλαίου (...) και από παράγοντες της Ευρωζώνης, της ΕΕ και της πλουτοκρατίας, εξελίσσεται ένα πογκρόμ εκβιασμών σε βάρος του λαού, προκειμένου να σκύψει το κεφάλι και να δεχθεί τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα εντός και εκτός του "Μεσοπρόθεσμου" (...) Ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές και τον κομματικό ανταγωνισμό, τον αποπροσανατολισμό σιγοντάρουν τόσο η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ., όσο και οι δυνάμεις εκείνες που ανάγουν το χρέος σε κύριο ζήτημα, επιδιώκοντας να καναλιζάρουν τις διεκδικήσεις στο ένα ή το άλλο μέτρο διαχείρισης του χρέους (...) Το λαό θέλουν (...) να τον κάνουν να αγωνιά και να πασχίζει για τη σωτηρία των μονοπωλίων, να θυσιάζει το μισθό του, την ασφάλισή του, την ίδια του τη ζωή για την ανάκαμψη του κεφαλαίου (...) Η οικονομική κρίση είναι κρίση του καπιταλισμού (...) δεν την προκάλεσε ο λαός και γι' αυτό πρέπει να αρνηθεί να την πληρώσει. Να τινάξει από πάνω του τους εκβιασμούς, να απαντήσει ότι δε χρωστάει, του χρωστούν. Η αξιοπρέπεια του λαού, σήμερα, συνδέεται (...) με την αποφασιστική πάλη ενάντια στη στρατηγική που υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων, για την ανατροπή της εξουσίας τους (...) Τώρα, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, ο λαός να οργανώσει την πάλη του. Να πυκνώσει τις γραμμές των ταξικών σωματείων, να διαδηλώσει στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, να ανοίξει με την πάλη του το δρόμο για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας» (από άρθρο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).
Η «ΑΝΑΛΥΣΗ»: «Ο Πάγκαλος εξέφρασε με υπερβολή αυτό που όλοι φοβόμαστε. Οτι η Ελλάδα θα ζήσει τριτοκοσμικές σκηνές. Λογικό. Σύμφωνα με τους οίκους αξιολόγησης - Moody's και Σία - δεν είμαστε πλέον χώρα της Ευρώπης, αλλά του Τρίτου Κόσμου. Δεν υπάρχει χρεοκοπία χωρίς πολιτική και κοινωνική αναταραχή. Και μάλιστα αναταραχή τόσο ακραία που να μην τη βγάζει πέρα η Αστυνομία και να χρειάζεται να βγει ο στρατός στους δρόμους. Στην Αθήνα έχουμε, προς το παρόν, τους "Αγανακτισμένους". Στην Μπανγκόκ, όμως, είχαμε πέρσι τα "κόκκινα πουκάμισα" σε οδομαχίες με τις κυβερνητικές δυνάμεις (...) όταν όμως απειλείται η συνοχή ενός κράτους, τότε αυτό είναι υποχρεωμένο να αξιοποιήσει ό,τι εργαλεία έχει. Αρα και τον στρατό. Στην πραγματικότητα ο Πάγκαλος ζωγράφισε με τα λόγια του σκηνές από μια χρεοκοπία. Ακόμη περισσότερο: προσπάθησε να δείξει ότι ο δρόμος της οικονομικής πολιτικής μπορεί να είναι δύσβατος, αλλά πάει μόνον μπροστά» (Ο Δ. Μητρόπουλος στα ΝΕΑ).
ΚΑΙ Η «ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ» ΑΝΑΠΤΥΞΗ: «Είμαι, λοιπόν, σίγουρος ότι η αντίδραση όλων στο ενδεχόμενο το ελληνικό κράτος να μην πληρώσει ένα ή μερικά ομόλογα, να κηρύξει μερική στάση πληρωμών ή, ακόμη χειρότερα, να προκηρύξει την πτώχευση της χώρας θα ήταν εξαιρετικά βίαιη. Η πιθανότητα να χρειαστούν ριζοσπαστικά μέτρα τήρησης της δημόσιας τάξης θα ήταν συντριπτικά ρεαλιστική. Οι πολίτες θα έσπευδαν να αναλάβουν τα ρευστά διαθέσιμα των οικονομιών τους από τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Οι τιμές των βασικών προϊόντων θα εκσφενδονίζονταν. Κανείς δεν θα ανταποκρινόταν σε υπεσχημένες υποχρεώσεις. Οι κλοπές και η εγκληματικότητα θα απειλούσαν με ολοκληρωτική διαταραχή τη συμβίωση των πολιτών. Η ζωή, για κάποιο χρονικό διάστημα, θα γινόταν αφόρητη» (ο Μπ. Παπαδημητρίου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).